Mijail Bakunin: “O pobo só ten tres camiños para ceibarse da súa miserable sorte; os dous primeiros son a taberna e a iglesia; o terceiro é a revolución social.”

 – Que é unha revolución?

Enténdese por revolución o movemento social que implica un cambio radical que racha coa orde establecida e que cambia as relacións de poder dentro dun sistema determinado de xeito permanente.

Se ben o termo ‘revolución’ existe dende a Época Clásica, o concepto actual de ‘revolución’, como punto de inflexión da historia a partir do que se orixina un novo sistema político e social actual, aparece na Idade Moderna. Coa chegada das grandes transformacións socioeconómicas e tecnolóxicas do s.XVIII así como da aparición do pensamento ilustrado empeza a cuestionarse a base do sistema de valores e ideas establecido. Enténdese que cuestións como a pobreza ou a desigualdade social non son aspectos inherentes á condición humana, senón resultado de diversas circunstancias determinadas por aspectos sociais, políticos, históricos e económicos.

A raiña Maria Antonieta camiño da guillotina nun grabado da época.

– Revolución vs Revolta/Rebelión.

Estes conceptos soen empregarse como sinónimos pero representan conceptos socio-políticos moi diferentes:

• Revolución: Movemento social que implica un cambio radical que racha coa orde establecida e que cambia as relacións de poder dentro dun sistema determinado de xeito permanente.
• Revolta: Protesta espontánea e de curta duración que responde a unha decisión ou acción política que, en xeral, vai contra os intereses dun sector determinado da sociedade. En xeral non está ben estruturada nin ten unha proclama ben definida.
• Rebelión: Levantamento masivo, planificado e cun contido político ben definido. Soe ter unha forte carga de violencia e e busca facer fronte a un conxunto de medidas gobernamentais consideradas inxustas ou ilexítimas. Ao contrario que a revolución, non busca tomar o poder.

O 15-M foi unha revolta que non conlevou unha revolución.

Foto: Fito Sanabre

– Como se orixina unha revolución?

O proceso de creación dunha revolución ten a súa orixe na crise do sistema de dominación. As revolucións prodúcense cando o conxunto de grupos que ostentan o poder teñen dificultades para seguir exercéndoo. Isto pode deberse a factores internos (loitas no interior da sociedade por diferentes causas: miseria, mala distribución de recursos,…) ou por factores externos  (derrotas militares, etc…). A esas dificultades engádeselle que os grupos dominados néganse a seguir tendo este papel e valorizan o seu autoconcepto véndose como unha estrutura de forza.

Dende este punto iníciase o enfrontamento que, en xeral, caracterízase por conducirse a través dun alto grao de violencia, pois quen ostenta o poder resístese a perdelo, e emprega todos os medios ao seu alcance, e quen quere mudar a estrutura de poder tamén fai o propio.

A revolución dáse cando se completa o denominado proceso revolucionario que implica a toma do poder por parte dos grupos que promoven a revolución, que son quen substitúen ás autoridades da vella orde, construíndo un novo sistema para esa sociedade.

Fidel Castro, Osvaldo Dorticós, o ‘Che’ e outros dirixentes da revolución cubana nunha marcha de protesta polo sabotaxe da fragata ‘La Courbe’, feito pola CIA en maio de 1960.

Foto: Museo Che Guevara

– Tipos de revolución

Dentro de calquera revolución participan diversos factores que afectan á práctica totalidade dos eidos dunha sociedade, pero segundo as características que teña pódense distinguir tres grandes tipos de revolución:

• A revolución política é aquela onde o goberno é substituído e, incluso, modifícase a totalidade do sistema político. A relacións sociais en xeral soen manterse inalterables. Exemplo deste tipo de revolución sería a Revolución dos Cravos. Un feito que se desenvolveu en Portugal no ano 1974 e que conseguir rematar coa ditadura de Salazar (a de máis duración de Europa pois estendeuse por 41 anos).
• A revolución social, é a que transforma o conxunto das relacións e interaccións sociais cotiás dentro dun espazo territorial liberado. Este tipo de revolucións alteran as relacións sociais e van máis aló dun cambio da estrutura política.

A Revolución Francesa produciuse por causas moi variadas (descontento de clases populares, crise económica, monarquía rexa, asentamento da burguesía,…) que tiñan como marco de pensamento as ideas ilustradas. A Revolución Francesa aboliu o feudalismo e a monarquía, e restou poder á igrexa, para así poder encamiñarse cara a un sistema constitucional.

• A revolución económica é o troco drástico das condicións de produción, distribución e consumo dos bens e servizos. As relacións sociais soen manterse inalterables no inmediato, pero soe servir como caldo de cultivo das mesmas no futuro. En xeral aplícase aos cambios tecnolóxicos.

Un exemplo claro é a Revolución Industrial onde a aparición da máquina de vapor e outra maquinaria, o emprego de novas técnicas e novas fontes de enerxía ou os novos medios de transporte, entre outros, deron comezo a unha época diferente que fixo que as cidades converteranse no epicentro social e económico que sentarían a base dun novo xeito de entender as relacións sociais, políticas e económicas.

 – Crise e revolución.

Unha ‘crise’ é un proceso no que afondan as tensións ou conflitos da orde social establecida. Nas etapas de crise social, política e económica soe haber un clima propenso para as situacións de ruptura social. Cuestionase o sistema instaurado mentres gañan espazo alternativas ao mesmo  e cobran forza opcións que ata ese momento carecen de peso.

Durante os momentos de crise a tensión social increméntase e os grupos dominantes soen realizar reformas para conservar a orde social e seguir mantendo a estrutura de poder. Estas reformas fan que os sectores sociais prexudicados sintan un empeoramento das súas condicións de vida ademais dun posicionamento de hostilidade contra elxs por parte das estruturas de poder. Perante esta situación iníciase unha fase na que a conflitividade social increméntase de xeito progresivo e os grupos sociais prexudicados buscan alternativas e procesos que os leven a inverter a situación imperante. En moitos casos, percíbese como única saída a toma do poder e a transformación dos aspectos substanciais da orde social. E dende aí dáse o paso a procesos revolucionarios.

A caída de Lehman Brothers en 2008 implicou unha crise financeira global que logo deveu en crise económica e máis adiante provocou unha crise política e social. Perante esta situación a poboación de diferentes partes do planeta empezou un ciclo de mobilizacións que foi espallándose progresivamente. No 2011 iniciouse a chamada Primavera Árabe que logo prendeu no 15M, o movemento Occupy ou #yosoy132, entre outros, e que, co tempo,  evoluíron cara á ramificación e división en diferentes grupos especializados en temáticas, áreas e eidos concretos que cooperan e coordínanse entre si para afrontar causas globais. Esta situación implicou ao tempo que os gobernos acelerasen os cambios estruturais cara a un capitalismo máis agresivo que busca na actualidade eliminar a soberanía dos estados en favor das grandes empresas transnacionais e financeiras. Este proceso caracterízase pola construción pola creación de Tratados de Libre Comercio (TLC) que crean un novo marco fóra da vontade popular e, ao tempo, apróbanse medidas que buscan o control social a través de normativas que eliminan as garantes democráticas e permiten a violación de dereitos.

A revolta que comezou en Túnez a finais de 2010, foi o primeiro episodio das revoltas populares que estalaron coa actual crise do capitalismo global.

Foto (do ano 2012) de Aida Miguel

– E ti…que podes facer?

Adóitase afirmar que “a revolución comeza por unha mesma”. Para esta cuestión debes mudar hábitos nos diferentes eidos da túa vida. Infórmate e informa ás persoas do teu contexto e das diversas situacións que se dan no mundo. Actívate, crea e participa en todas aquelas mobilizacións e iniciativas que busquen inverter as situacións nas que a inxustiza sexa a nota predominante. Insírete en organizacións que traballen buscando unha saída alternativa ao sistema capitalista actual, que busquen construír a sociedade baseándose no respecto dos dereitos humanos e o medioambiente, así como na dignidade e a xustiza.

]]> https://aboia.ecoarglobal.org/?feed=rss2&p=2005 0 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1998 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1998#respond Sun, 05 Jul 2015 17:34:26 +0000 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1998 Sigue lendo →]]> Con este texto dramático publicado por ‘Círculo Ediçoes’, Alonso Novelhe levanos a reflexionar sobre a soidade, a morte e o esquecemento….

Com ‘(No) Meio (do) Oriente, Círculo Edições publica o seu segundo livro e o primeiro em teatro. Com este número principiamos a Coleção Knosos, pensada para divulgar este género literário. Género de grande projeção nos meios de comunicação e na sociedade pela sua expansão na realidade, por poder ser representado num cenário. Portanto, tem a
força do visual e do auditivo. Os sentidos gozam no máximo grau pela perfeição que exprime na representação imaginária, e oxalá num futuro próximo, na realidade.

Somos conscientes do grande labor do autor. Artur Alonso Novelhe, nascido em México e residente em Ourense, ativista no Clube dos poetas vivos, é um profundo conhecedor da arte pechada nas palavras. Quando lemos o seu trabalho, ficamos surpreendidos pelas mentes dos seus personagens. Personagens complexos e esquisitos, dotados da seriedade da vida que pesa como uma lousa mortuária. Estão continuamente lutando com o existencialismo puro; com a solidão, com a morte, com o esquecimento… Em fim, com a eterna pergunta do homínido: O Por quê de estar cá, o por quê de viver, e a sua finalidade na VIDA. A filosofia própria do ser, a mais real e inócua, a mais simples que dá o sentido a tudo o que nos rodeia, é a que está nas páginas deste livro. Um livro comprometido e veraz, e também um estudo do ser humano na faceta mais interior e desconhecida de si próprio.
Nós acreditamos nesta obra, achamos que a sua valia acrescenta o nosso trabalho de edição. Pois, é uma obra muito especial e atrevida. Rompe com os cânones estabelecidos do género e transfigura com delicadeza a dificuldade que tem a sua própria escolha, o mesmo ser, e essa dificuldade multiplica o seu valor. Realça a profundidade do sonho humano.
Com esta edição de teatro, pretendemos escavar nos assustadores fatores sociais. Queremos traspassar barreiras instauradas no tédio e no conhecido. Desejamos saber e crer no Pensamento, Ele é o motor dos homens e mulheres. ELE é o pneu do mundo que se movimenta em si próprio. O Pensamento faz-nos evoluir, pois somos pensamento.

Foto: Hernán Piñera

A Xunta de Galicia a través da propaganda e/ou a simulación pretende substituír os dereitos por esmolas. Lonxe de mudaren a desigualdade e a inxustiza crecentes, o goberno autonómico perpetúa coas súas políticas unhas estruturas que enchen os petos duns poucos a costa de facer negocios coas necesidades básicas de todas.

Un exemplo desta políticas é a convocatoria do ‘Tícket Eléctrico’: unha axuda para o pagamento de parte da factura eléctrica a familias con fillos menores a cargo con ingresos que non superen 798 €/mes ou 9.585 €/ano referidos a 2013.

A presión social unido ao desastre da anterior convocatoria trouxeron pequenas mudanzas, que nada disimulan o despropósito desta insuficiente axuda. A contía sube agora aos 90€ ao semestre para familias con menores, 150€ no caso daquelas que posúan o título de familia numerosa. Igual que a finais do pasado ano o tícket hai que presentalo telematicamente logo de achegar unha morea de documentos e acreditar unha vida na miseria absoluta ou ás portas dela.

Neste enlace deixamos un resumo desta convocatoria, onde aparece a documentación necesaria para facer a solicitude.

O pasado martes 28 de abril varias ducias de persoas, convocadas pola ODS-Coia, G.A.S. e a parroquia do Cristo da Vitoria, concentrámonos diante da delegación da Xunta de Galicia en Vigo para denunciar que non aceptamos “Ningún negocio coas nosas necesidades”. A través dun acto de entrega colectiva do ticket eléctrico deixamos de manifesto que esta medida nin remata coa pobreza enerxética, a cal sufrimos cada días máis fogares, nin serve para garantir o dereito ao subministro eléctrico, independentemente de ter ou non ingresos.

As respostas da Xunta a necesidades tan básicas como a electricidade é, ademais desta esmola asistencial en forma de ticket, son as seguintes:

– Unha chea de policía (secreta incluída) e gardas de seguridade, que coma en anteriores ocasións, estaban pendentes dos movementos dun grupo de persoas que acudían a denunciar a “mala vida” que nos ofrecen os poderes a través da presentación desta axuda.

– Un informe asinado polo xerente do INEGA (Instituto Enerxético de Galicia) en resposta á queixa feita na presentación colectiva do ticket eléctrico realizada o 24 de novembro de 2014. Chama a atención que a resposta chegou días antes de facer pública a convocatoria do acto na Xunta. Pero máis que a data da resposta o chocante é o contido da mesma. Por partes a comentamos:

– Solicitudes só por vía telemática: o INEGA xustifica a obrigatoriedade e exclusividade da presentación telemática das solicitude, no“alto número de solicitantes potenciais”. Compartimos ese argumento, pero unha cousa é que unha ampla maioría de persoas suframos para pagar as facturas da luz e outra diferente é que sexamos quen de cumprir os restritivos requisitos que establece a Xunta. E sempre e cando teñamos a capacidade de cursar unha solicitude que semella pensada para que non a presentemos.

– Negativa do Concello de Vigo a colaborar coa documentación: o Concello négase a emitir o ‘informe social’ da solicitante requirido na convocatoria. Un informe social absolutamente innecesario, xa que debería ser unicamente o nivel de renda o criterio para conceder ou denegar a axuda, non precisando dun informe dunha traballadora social para acreditar tal extremo.

– Impedimentos para tramitar a solicitude na Xunta: o xerente parece presumir de que o 24 de novembro mandaron de Compostela dúas funcionarias para axudar cos trámites ás persoas que nos concentramos para solicitar a axuda. Dende a apertura do prazo até a finalización do mesmo, na delegación de industria en Vigo o que había era descoñecemento e desinformación e falta de equipos e material para cursar as axudas: a plataforma tiña un funcionamento precario e non existían ordenadores a disposición do público.

– A miseria da contía da axuda: véndesenos que nesta convocatoria a contía da axuda aumentou até os 90 €, ou 150 de sermos familia numerosa. En tempos en que unha gran parte da poboación sofre a cotío a chamada pobreza enerxética, en que moitas de nós sufrimos cortes de luz por non poder pagar as elevadas facturas, a escaseza do importe das axudas parécennos un insulto.

– Excesiva burocratización das convocatorias: ademais de termos que salvar a presentación telemática, a falla de persoal e equipos para a tramitación, volvemos a sufrir os atrancos administrativos, a esixencia de documentación, unha dobre convocatoria para unha única axuda, que nos obriga a superar a mesma “carreira de obstáculos” para conseguir uns poucos euros.

Esiximos que a Xunta, como o resto das administracións, tome en serio o benestar das persoas, e que, dunha vez por todas, mude a concepción asistencialista e miserenta á que nos ten acostumadas, por medio de políticas que vaian a orixe do problema, que ataquen e rachen con este sistema no que mentres moitas pasamos frío, uns poucos enchen os petos especulando coas nosas necesidades básicas.

Coia, maio 2015.

Autoría: ODS-Coia, G.A.S. e a parroquia do Cristo da Vitoria

http://odscoia.arkipelagos.net/xunta-convoca-de-novo-un-ticket-el%C3%A9ctrico-insuficiente

No libro A Metamorfose de Kafka, ante a desolación que o protagonista sinte ante a súa vida, sucédelle de súpeto unha transformación: esperta do sono convertido en escarabello.

Estaría moi ben que cada quen se sorprendese espertando un día convertida en revolucionaria. Co puño en alto e o berro nos beizos. Claro que isto non sucede dun dia para outro, vaise alentando co feito de non ver cara a outro lado no decorrer dos días.

Hai moitos tipos de revolucións, dende as grandes e colectivas ata as pequenas e individuais. De carácter político, económico, social, ecolóxico. O caso é revolucionarse.

No Val Miñor temos organizado un pequeño grupo revolucionario que vai medrando como as herbas. Comeza unha persoa, logo súmase outra e en breve xa somos algunhas, porque o importante das revolucións tamén é contaxialas.

Nesta primera andaina tratamos o temas dos herbicida, depois daŕemoslle ao TTIP, e logo virán outros. Hai tantos!

O procedemento é poñer a información diante da cara, facer que lle chegue á xente directamente.

Nesta zona rural pensamos que non abonda con internet, sobre todo se queremos ter incidencia na xente do campo que emprega o herbicida para os propios cultivos, para a “limpeza” das fincas ou das testadas das propiedades. Comprobamos que hai moita desinformación e moito facer inconsciente, debido ao interese das multincionais e fabricantes destes produtos que os disfrazan de inocuos.

Así que metemos os panfletos coa contrainformación nos buzóns das casas, nos parabrisas dos coches, pegámolos nas paradas de bus e nos centro veciñais, entregámolos na man, na praza de abastos, no mercado de rúa...Éste é o procedemento. Xuntámonos unha vez por semana e alá imos.

Se a algúen lle interesa esta pequena revolución, estes que seguen son os textos do panfletiños que poñemos á vosa disposición. Nós imprimímolos en tamaño cuartilla. Por diante os datos e por detrás as alternativas, das que tamén é importate dar información.

Autoría: Ánxeles Bouzó Fernández, membra do ‘Comando Ghichas’

Desfeita medio ambiental, “corta a feito” da mellor colección de árbores existente en pleno corazón da Ribeira Sacra ourensá. Centos de árbores de distintas especies cun forte impacto paisaxístico, patrimonial, arbóreo…moi preto de Santo Estevo de Ribas de Sil e a carón do lugar de interese comunitario (LIC) “Canóns do Sil”.

A corta “A Feito”, foi detectada por nós a finais de marzo de 2015 no lugar de A Rasa-Loureiro, concello de Nogueira de Ramuín (Ourense), en pleno corazón dos Canóns do Sil (Ribeira Sacra) na zona de influencia do Lugar de Interese Comunitario (LIC Canóns do Sil).

Cortáronse polo pé centos de árbores, moitas delas de gran valor medio ambiental e patrimonial, nunha superficie de máis de 80.000 metros cadrados, especies de moi diversas especies tanto autóctonas como alóctonas (carballos, castiñeiros, bidueiros, cerdeiras, choupos, olmos, abetos, cedros, thuias, chamacyparis, criptomerias, acacias, plátanos híbridos…) algún dos exemplares centenarios, e árbores de ate 150 centímetros de diámetro. Estragaron e destruíron a mellor colección de árbores existente en toda a Ribeira Sacra, un ataque máis ao patrimonio arbóreo de Galicia, sen xustificación e presuntamente sen ningún tipo de autorización.

A corta é visible en quilómetros a redonda, unha desfeita medio ambiental, paisaxística e patrimonial na parte máis alta dunha das ladeiras da Ribeira Sacra. Un atentado ao patrimonio natural onde as distintas administracións públicas teñen que actuar (concello de Nogueira de Ramuín, Consellería do Medio Rural e do Mar, Consellería de Medio Ambiente e Infraestruturas, Confederación Hidrográfica Miño-Sil…).

Unha boa parte das árbores taladas foron plantadas cando se realizou a construción do Encoro de Santo Estevo de Ribas do Sil, tamén se cortou polo pé centos de árbores do que se coñece como “repoboacións hidrolóxico-forestais” repoboacións para evitar a erosión, a perda de solo, escorren tías…evidentemente con esta actuación as funcións sinaladas xa non se cumpren.

Esta desfeita produciuse en propiedades privadas e en terreos propiedade da empresa hidroeléctrica “IBERDROLA”, no chamado “poboado de A Rasa” e na aldea de Loureiro (Nogueira de Ramuín).

Lembrar que o atentado e desfeita medio ambiental é unha total contradición co intento de declarar a Ribeira Sacra como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, unha demostración máis da incapacidade, incompetencia, desleixo e falla de medidas axeitadas dos responsables políticos da provincia de Ourense e da Xunta de Galicia a hora de protexer a biodiversidade e os recursos naturais.

Dende Amigos da Terra imos realizar as correspondentes denuncias diante dos organismos responsables (Concello de Nogueira de Ramuín, Consellería do Medio Rural, Consellería de Infraestruturas e Medio Ambiente, Confederación Hidrográfica Miño-Sil).

Portada feita por Skío para o nº 17 d’A Boia

>QUE SUPÓN A BOIA PARA TI?

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Poder participar nun proxecto compartido. A posibilidade de expoñer ideas sobre aspectos que me preocupan. Repasando os artigos que enviei vexo que tratei temas que son moi importantes para min. Relacionados cos dereitos humanos: o traballo coa Rede de Escolas de Amnistía, a pena de morte, o racismo e a inmigración, a liberdade de expresión e a lei ‘mordaza’,….”

Foto enviada por Ánxeles: “O fento nace libre nos nosos montes e é un exemplo de fractal…, está feito de moitos iguais, mais pequenose infinitos”

———————

> POR QUE SE PRECISAN MEDIOS DE INFORMACIÓN INDEPENDENTES?

– Joao Serdoura (activista de Verdegaia)

“Medios como a Boia son importantes porque son os que realmente reflicten a sociedade tal como ela é. Conseguindo desenmascarala dese disfraz que o poder tan ben sabe utilizar para a ir corrompendo”

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Porque, en xeral, son os que sacan á luz o que normalmente o sistema oculta. E porque a diversidade é riqueza. E a liberdade de expresión necesita de canles. A revista A Boia sería un bo exemplo e ten como mérito engadido o feito de levarse adiante con moi escasos medios.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Porque os medios xeralistas están controlados polo capital“

Logo da Metamovida, un colectivo que enviou unha reseña ao nº 12 d’A Boia

———————

> QUE É O MÁIS INTERESE DUNHA PUBLICACIÓN COMO A BOIA?

– Francisco Veloso (militante antifascista e activista de ECOAR)))

“Calquera iniciativa de información independiente xa ten en si mesma un valor…A Boia ademáis ten o interese de que é un altofalante das iniciativas dos colectivos sociais”

– José Moreno (activista de ECOAR))) e tripulación d’A Boia)

“Sempre pensei que o máis interesante que pode ofrecer A Boia é que funciona como voceiro de xente e causas que buscan ser escoitadas. Ademáis, penso que é bó entendela coma un nexo de unión entre posturas, ideoloxías e activismos, un lugar onde estas posturas poidan enlazarse e coñecerse mutuamente.”

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Un dos maiores bens d’A Boia é que ten unha gran diversidade temática”

A Marcha Mundial da Mulleres empregou a nosa revista para denuncialo acoso sexual do presidente do ‘Club Leis 26’ ás xogadoras

 ———————

>QUE CRÉS QUE É BO INCLUIR NA NOVA ETAPA D’A BOIA?

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Estaria ben que A Boia fose nun formato máis grande e bimensual.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Mellorar o calendario abrindoo a máis tipos de eventos e non so os que teñan contido político explícito. Tamén incidiría máis nas cuestións locais e de actualidade en Vigo.”

– Tecnoloxías Apropiadas (Laboratorio de Investigación en Liñas de Coñecementos Emerxentes):

“Artigos sobre a realidade de Vigo e comarca: investigacións, opinións, denuncias,…actualidade da comarca de xeito crítico, como alternativa a ‘Faro de Vigo’ ou ‘Atlántico Diário'”

Tecnoloxías Apropiadas enviounos este artigo sobre o proxecto: “O monte é noso”, no nº 5 d’A Boia.

Ilustración: Liqen

A humanidade atravesa dende o último terzo do s. XX un proceso no que se proclama a fin das ideoloxías aos catro ventos. Esta tradúcese, en realidade, na vitoria (por esmagamento) dunha soa delas: o capitalismo, que irriga cada un dos recunchos da coñecida como sociedade global.

Unha das grandes vitorias desta ideoloxía foi a atomización social que deveu nun estilo de vida individualista no que cada elemento da sociedade asume a lei do “sálvese quen poida”, alén dunha percepción cidadá dirixida polos ditames de Fukuyama entendendo que “co capitalismo chegou a fin da historia”.

Paralela a esta concepción do individual e non colectiva, aparece tamén unha crecente resposta social, que provoca unha tensión constante entre quen detén o poder e quen non. E para isto, o sistema capitalista desenvolve diferentes ferramentas de control deses impulsos de resposta social que se desenvolven no eixo rupturismo-reformismo. O emprego das forzas de represión de estado como elementos de silenciamento, os medios de comunicación de masas a través de procesos de “infoxicación” e desinformación ou a privatización dos bens e servizos públicos nunhas poucas mans que os tratan como negocio, son só algunhas das ferramentas que emprega o capitalismo para poder dirixir e conducir as diferentes explosións sociais.

Pero nestas primeiras décadas convulsas do s. XXI, a alta agresividade do capitalismo está a transformar e acelerar a situación. Cada día aparecen novas voces e olladas que reclaman xustiza e dignidade en diversos puntos do planeta, e que ven a caida do sistema como a única saída posible. Empeza pois, a ir avanzando a idea de ruptura. E a revolución empeza a asomar de novo como un termo xa non tan estraño nin como unha realidade que nos conduce cara a románticas épocas pasadas.

As sociedades viven en continua transformación e movemento, e o poder muda constantemente de mans, dando lugar a novos xeitos de organización social e a novas relacións de poder. Unha sociedade esgotada, empeza a dar os seus primeiros pasos cara a ruptura cando as persoas entenden que as pautas xerais marcadas non son válidas e que, polo tanto, non hai que respectalas nin seguilas. Hoxe parece albiscarse no horizonte, ademais desa vontade, un posicionamento cunha sensibilidade global para a que outro mundo é posible e necesario.

Dende que en Abril de 2013 saiu do prelo o primeiro número da nosa revistiña, n’A Boia agradecemos, ou mellor dito congratulamonos (xa que a Boia somos todas nós), de que máis de 80 persoas individuais e 40 colectivos teñan participado nesta pequena gran obra de empoderamento popular.

Ilustración da segunda entrega de “Govi, á busqueda dos restos da Balea Mecánica” (A Boia nº 7).

Ao longo de 24 meses cunha tirada media de entre 150 e 220 exemplares distribuidos en 30 locais de Vigo, Cangas, Moaña, Nigrán, Baiona, Gondomar e Pontevedra, a nosa voz de contracultura e pluralidade se teña espallado pola nosa comarca.

Parabens para todas as persoas que fixemos e estamos ainda a facer posible a alternativa na comunicación social:

Autoras dos artigos, viñetas, fotografías e  ilustracións artísticas:
Guillermo Crego, Juan Pablo Forti, Álvaro Rodríguez, Asociación Viguesa Pola Memoria Histórica do 36, Grupo de Apoio a Campaña Cárcere=Tortura, Uxío Reinoso, Lorena Avalo, Daniel Ordás, Iria Cobaleda, AC Bou Eva, Bort, Fiare, Begoña Outeiro, Miguel A. Quinteiro, Rafa Mayoral, Antón Verissimo, Tayone, Daniel García Reigosa, Eduardo Garzón Espinosa, Carlos Pérez, Martín Barreiro Cruz, Daniel Álvarez Bouzó, Verdegaia, Raquel Hernández, Anxeles Bouzó, Asociación Universitaria Enrique Ruano, Enrédate Radio, Amigos da Terra, Educación sen Fronteiras, AC Caleidoskopio, Marcha Mundial das Mulleres, Galicia, Carlos Casal, Carlos Arrojo, Alberto Lema, Piñeiro de producción de O Monte é nos_Sachando no procomún, Juan Santiago Ruetter, Jose Manuel Estévez, HspadA Photography, Estudio RURban, Alexandre Doucin, María Ríos e Fátima Ruiz, Begoña C. Ríos, Serxio Regueira Gómez, Miguel Pardellas Santiago, Guillermo Cid Felpeto, Grupo de Axitación Social, Pels, Gael Sande Avendaño, Rede de Mulleres veciñais contra os malos tratos de Vigo, Protectora de Animais os Biosbardos, Toni Martínez, Peri, Centro Social LUME!, Araceli, Nin Vaca nin Boi, Lapsus distribuidora alternativa, 15-M Conciencia Social, Treboadas, Oficina de Dereitos Sociais – Coia, Parroquia “Cristo da Victoria“ Coia, Monster Rat, Brocolina, Manolo Pipas, Transeún3, Iago Alonso, Observatorio de Dereitos Humanos, Civiles e Políticos, Asociación Avogados Novos de Vigo, Ratart, Montse Piñeiro, Xavier Núñez Bértolo, Pablo Fresneda, Cobe, Lilasempre, B. Arce, Baladre, Lucía Maina, Rede de Solidariedade Popular de Vigo, Cesar Lema Costas, Cruz Martínez, Vigodumbre, Tankollectif, Utopía Foro, Oscar Lomba, Quemenarras, Colectivo “As primaveras do Barrio do Cura“, Fou, Celso López, Eskío, Adataberna, Ratona Chernobil, Interno 29554, Exilio Galego en Oporto 1975, As Ghatas Salvaxes, Xosé  Luís Méndez Ferrín, O cronista, a Subcomandante Chipirona e a Camarada Laminaria, Ines Casarejos, Antonio Maestre, Foro Galego de Inmigración, Carmen Rodríguez López, Rat Monstreaux, Ilustrísima’s, Espazo Vegafeminista, Asemblea Aberta de Coia, Azagra, Silvia Pérez (Shivi) e Duncan Hill

Foto de “r2hox” do mural de “Mou” en Ordes, que ilustro o artigo “Axudas de Emerxencia Municipais” de ODS de Coia (nº 11 d’A Boia)

Fotógrafas, que ilustraron os artigos.
Galicia Contrainfo, Miriam do Roxo,  Fran Riveiro, Lau, Governo de Minas Gerais, Ferdinand Reus, Esculapio Pérez, Septem Trionis, Emilio García, Manuelc2005, Cristian Navarro, Angela Musat, r2hox, C. Kogo, Zacarias Abad, Rock Cohen, Zuhair Ahmad, Imágenes en Acción, Xornal Certo, LaVegui, Gael Contreras, Ektarama, Andres Bedia, Contando Estrelas, Rodada.net, Han Soete, Fotomovimiento, Ernesto Ilkerman, Whiteafrican, Jose Pablo Porras Monge, Adriano Agulló, Fernando Valenzuela, Montecruz, Lorena Pajares, Ondrej Kloucek, Maria_lc, son de Bueu, Ana Botella Crew, Willy Gobetz, Antonio Marín Segovia, Sanbec, Marea de Vigo, Chiu Longina, Darwin Bell, Bringo, Eser Karadag, Felixbernet, Equanimal, JFabra e Juantiagues
Traductoras e correctoras ortográficas
Tera Blanco, Begoña Outeiro, Araceli e Trinidad Pérez,
Maquetación
Ramón Fernádez Posada, Juan Álvarez e Uxío Reinoso.
Repografía
Guillermo Crego (Lapicero)
Equipo Redacción
José Moreno, Guillermo Cid Felpeto, Alberto Larrañaga, Alberto Ardid de Cabo, Manuel Vasconcellos, Oscar Penedo, Oscar Vilariño e Uxío Reinoso.

Acto de Presentación da Plataforma ECOAR ))), onde tamén se lanzou o nº 1 d’A Boia

Cadea de distribución dos exemplares e caixiña
Ánxeles Bouzó, Martín Barreiro, Antón Infante, Uxío Reinoso, Alberto Larrañaga, Laura Tantes e o Grupo de Acción de ECOAR)))
Locais
– Vigo: CS Bou Eva, Café Bizarre, Ferriñas, Irmandiños, De 4 a 4, Quiosco La Prensa, Distrito 9, Café Uf, CSA Cova dos Ratos, Bar Princesa, Bar Hipólito, Tetería Rosalinda, CS Faísca, Detrás do Marco, Edra, Galería Jazz, Café Bar A Pola, La Caja, Cantina Candela, CSOA Quinta da Carmiña, Choco Bar, La Casa de Arriba
– Baiona: Mercado da Tía Ni
– Cangas: Taberna do Jefe, Taberna O Rincón
– Moaña: La Bolera
– Gondomar: Rañolas Café
– Nigrán: CS Casa Colorida
– A Guarda: CS Fuscalho
– Pontevedra: Liceo Mutante

Igual que na fase anterior,TI PODES COLABORAR enviando as túas propias aportacións de contra-cultura en forma de artigos, reseñas, obriñas literarias e material gráfico de todo tipo.

Os formatos requeridos son:

Artigo (de opinión e/ou información, manifestos, cartas de denuncia, comunicados,…): entre 2.000 e 5.000 caracteres (sempre contando espazos en branco)

Obra literaria (poemas, relatos, contos,…): máximo 5.000 caracteres (en caso de máis, faránse varias entregas)

Material gráfico (fotografías, ilustracións, viñetas, gráficas, cadros sinópticos…): non hai limitacións (tamén poderán facerse en varias entregas)

Reseña (de libros, filmes, intervencións artísticas e/ou políticas,…): máximo 2.000 caracteres.

E se pertences a un colectivo (político, social ou cultural), envíanos unha nota cos teus eventos (manifestacións, actos, eventos,… ) no que indiques: nome da actividade, lugar, data, hora e prezo (ou calquer outrra condición para participar nel)…e nós o publicaremos no noso almanaque.

Como costume, todo en GALEGO e baixo licencia Envía as túas colaboracións a revistaaboia@gmail.com

En Abril de 2013 saía do prelo A Boia, revista de Contracultura dende a Ría, coa pretensión de, tal e como se dicía nas súas primeiras liñas, “converterse nun altofalante das voces e olladas que flotan na Ría de Vigo e a súa contorna, e que nos protexen desa enorme marea negra que o contamina todo: o capitalismo.” A Boia nacía como unha iniciativa de carácter crítico e independente dun proxecto máis amplo que é ECOAR))) que, daquela, situábase como un espazo de confluencia de colectivos e activistas nese mesmo marco xeográfico da Ría de Vigo.

A Boia é unha resposta á carestía de pluralidade e independencia dos medios de comunicación, locais e globais, que padecemos. Así pois, esta revista continuará, como dende a súa orixe, abrindo as canles precisas “para que cada persoa e colectivo achegue ao resto as súas ideas e propostas”, ao tempo que pretende xerar un espazo común de expresión e debate entre diferentes sensibilidades e puntos de vista sobre diversas temáticas.

Mes a mes, A Boia foi gañando novos espazos, colectivos e persoas, para conformar os seus primeiros 24 números. Durante esta primeira etapa da revista colaboraron máis de 80 autoras e autores individuais e 40 colectivos. A tirada mensual da revista oscilou entre os 150 e 220 exemplares, que se distribuiron en 30 locais de Vigo, Cangas, Moaña, Nigrán, Baiona, Gondomar e Pontevedra.

O proxecto asentouse ao tempo que ían aparecendo novas ideas e liñas de traballo. E xusto un ano máis tarde do noso nacemento A Boia era preseleccionada para os “Premios Luceira de Comunicación Social”. A estas alturas ECOAR))) xa empezaba a ser un proxecto moito máis grande e instalado, que empezaba a espallarse a outras latitudes e facía que houbera que encaixar este medio de comunicación en toda esa nova estrutura de enfoque global.

Así pois empezouse a ver a posibilidade de conducir esta ferramenta cara a unha nova etapa que lle permitira ser máis inmediata e diversa e que, ao tempo, servira de ponte cara a un novo instrumento de comunicación máis complexo. Pero disto xa falaremos en vindeiros tempos máis polo miúdo.

Empeza unha nova etapa, entón, d’A Boia que abandonará o formato papel, para dixitalizarse de xeito permanente durante esta nova etapa; e que contara con espazos moito máis dinámicos onde se poderán consultar todo tipo de temáticas e eventos. E onde,por suposto, as portas están sempre abertas para todas aquelas persoas e colectivos que queiran participar e achegar á cidadanía as alternativas, iniciativas e respostas sociais e culturais ao sistema actual.

E para rematar esta despedida a unha etapa e un saúdo a outra, A Boia agradece a todas as persoas e colectivos que dun ou doutro xeito participaron en que esta primeira etapa concluíse tan exitosamente (distribuidoras, escritoras, locais, lectoras, adquiridoras, maquetadoras, impresora,…). A todas vós… Moitas grazas!! Esperamos seguir contando convosco nesta nova etapa axudándonos a mellorar a revista e, sobre todo, a conformar unha ferramenta coa que os colectivos e persoas poidan construír un discurso e unha cultura a través dunha ollada crítica en busca dunha cidadanía activa, responsable e comprometida.

Seguimos aboiando!!