O  24 de xaneiro estreouse en Nigrán, na Casa Colorida, o documental “Cos Pés de Cemento”. O seu tema principal é a economía baseada no cemento, a especulación urbanística e a apropiación do común, pero reflicte tamén as mobilizacións sociais que xurdiron como defensa imprescindible. “Cando foi a explosión anticorrupción en Nigrán, e en tantos outros concellos, decidimos empezar a gravar. Percibiamos que por fin o sentimento da xente e o dos ecoloxistas comezaba a converxer. Iso foi o que nos deu os folgos, o tempo no activismo deunos os contactos.” (Juan P. Forti)

“O documentario ten como tema principal a economía baseada no cemento; pero reflicte tamén as movilizacións sociais que xurdiron como defensa ”

Os casos vanse presentando enfiando entrevistas e gravacións de mobilizacións: Redondela reinvindicando o tren de cercanías, O Morrazo en contra dos portos deportivos, Baiona e a defensa do patrimonio nos montes, Salvaterra co polígono industrial, Nigrán e a construción do Porto do Molle, hoxe unha grande extensión encementada, trala desfeita eólica, chea de naves industriais  baleiras e sen uso, como en tantos outros casos; e no mesmo concello a aparición de Salvemos Monteferro como resposta veciñal que se opuxo ao proxecto de urbanización do monte…
O documental anima á mobilización cidadá. Ao estar feito dende o local vémolo dende unha perspectiva de participación e coñecemento que lle dá un significado especial de proximidade.

Fotograma de “Con pés de cemento”

Autoría da reseña: Ánxeles Bouzó

Todos os xornais celebraron o pasado 26 de agosto o cese da guerra entre Israel e Palestina, que pon fin aos 50 días de bombardeo e destrución sobre a franxa de Gaza.

Sempre é de celebrar o fin dunha guerra, pero é difícil crer que sexa o fin dun conflito que leva décadas aberto. Por que Israel se vai deter agora despois de tanto empeño por quedarse con todo o territorio e cando prácticamente o obxectivo está conseguido?

Houbo moitas campañas de presión, contra Israel, EEUU e os países europeos, que non conseguiron poñerse de acordo para levar adiante unha resposta conxunta exixindo que se cumplisen a lexislación internacional e os acordos asinados. Campañas de artistas e xentes do mundo da cultura, tamén de divulgación e recollida de sinaturas contra determinadas empresas que colaboran con Israel beneficiándose desta situación de conflito: bancos, como o Barclays, que invisten en provedores de armas, a empresa HewlettPackard que prové de sistemas de vixilancia para controlar os movementos
dos palestinos, a multinacional Caterpillar que proporciona escavadoras para destruír
as súas casas e campos…

Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo, como no caso dos colonos xudeos que ocupan ilegalmente as terras palestinas porque cren que esta é a súa “terra prometida”.Aconteceu isto ao longo da historia, no nome da calquera deus se procura riqueza e dominio baseándose no exterminio do”infiel”.

“Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo”

Pero hai que engadir que en Israel hai moitas persoas no cárcere por negarse a facer o servizo militrar, obrigatorio para homes (36 meses) e mulleres (24 meses) de 18 anos. Obxectores de conciencia que se negan a participar na ocupación de Palestina.

Neste caso, Israel busca colonizar territorio e EEUU, como potencia amiga, a súa parte: situación extratéxica no Oriente Próximo.

Ou, será o gas? como di Nafeez Ahmed 1no seu último artígo en The Guardian: “O ataque do exército israelí contra Gaza ten como obxectivo o control da reserva de gas natural palestino, valorada en 4.000 millones de dólares, a fin de evitar unha crise enerxética en Israel”

Nota1: xornalista de investigación, experto en seguridade internacional

Anxeles B.F.

Como nun campo de concentración o muro ilegal que Israel comezou a construír no 2002 déixaa pechada á poboación. Nalgúns puntos, este muro de formigón acada os sete metros de altura, cando estea finalizado chegará case aos 750 km de lonxitude.

Por outra banda están os asentamentos, tamén ilegais, de colonos xudeus. Para comunicar entre si estas colonias, o estado israelí constrúe 14.000 quilómetros de estradas en Cisxordania, illando entre si ás poboacións palestinas, que non poden circular libremente por elas. A isto súmase o bloqueo económico e de circulación imposto.

É  dicir, que por riba de facer moi difícil a vida diaria, confíscanlle as terras e a auga potable ao pobo palestino.

“Para ir completando o xenocidio, cada tanto tempo Israel leva a cabo ‘opercións‘ militares. A última matou a 1.865 palestinos”

Para ir completando o xenocidio, cada tanto tempo Israel leva a cabo “operacións” militares. No 2008 “Chumbo fundido”, contra a Franxa de Gaza, causando máis de 1.400 civís palestinos mortos. No 2012 lanza unha ofensiva militar denominada “Pilar de Defensa” tamén sobre Gaza co obxectivo declarado de decimar ao goberno de Hamás. Tras case un mes de ataques aéreos o saldo foi de 155 palestinos e 5 israelís mortos.

O último ataque sobre Gaza, denominado “Marxe protector”, tivo como consecuencia, de momento, 1.865 palestinos mortos e 9.400 feridos en Gaza, maiormente civís, entre eles máis de 400 son nenos e nenas. As bombas caen indiscriminadamente sobre escolas e hospitais. 60.000 persoas non teñen onde agocharse. Isto é, un campo de exterminio. Pola banda de Israel hai 67 mortos, 64 dos cales son soldados.

A desigualdade de medios militares, de riqueza e desenvolvemento económico entre as dúas partes é cada vez máis grande. Hai un país que gaña sempre, que invade territorios e hai outro que intenta defenderse cos poucos medios dos que dispón, e ao que se lle está a desposuír de todo. Polo tanto é difícil non poñerse do lado Palestino.

O motivo co que Israel escusa estas operacións é a súa defensa contra Hamás, considerado grupo terrorista por EEUU, Israel, Europa e algúns países máis. Pero a lista de cambios e reformas ligada a Hamás gañou as eleccións xerais palestinas no 2006. Dende entón o goberno de Hamás en Gaza está baixo o bloqueo de Israel.

“Cales son os criterios para considerar terrorista a Hamás? O que mata máis civís e o estado de Israel, non debería ser este o calificado como terrorista?”

Cales son os criterios para considerar terrorista a Hamás? Que pretende unha defensa armada? Se ao longo de tantos anos o bando que produce máis vítimas humanas civís, o que ocupa territorios ilegalmente, o que bloquea e intenta asfixiar a un pobo para quedarse cos territorios é Israel, por que non se fala de Terrorismo de Estado neste caso?

No ano 2012 a ONU recoñece o dereito do pobo palestino a establecer un estado propio, coas fronteiras de 1967. Votaron en contra Israel e Estados Unidos, xunto con Canadá, República Checa, Panamá, Nauru, Palau, Micronesia e as Illas Marshall, pero os votos a favor foron de 132 nacións. Aínda que é interesante sinalar a abstención de Alemaña e Reino Unido, xunto con outros países do Báltico. Isto supuxo un bo contratempo para Israel. E recentemente, neste ano, os grupos de Hamás e Al Fatah acordaron por fin un goberno de unidade para Palestina. Isto supón outro golpe máis.

É neste momento cando se inicia a última ofensiva. Resulta un tanto estraño que sexa Hamás quen a comece. É fácil deducir a quen beneficia.

Como reacción, as xentes de moitos países manifestámonos nas rúas, saímos a cada asalto en defensa do pobo palestino, canalizando neses actos a nosa impotencia e tristeza. O sistema bríndanos este dereito a desafogar, pacífica e organizadamente.

Creo que a nosa mobilización debería ir en contra dos nosos propios gobernos. Presionándoos de xeito continuo para que a lexislación e os tratados internacionais que asinaron se cumpran. E, ao mesmo tempo, que presionen a Israel con medidas de boicot comercial, financeiro, institucional, intelectual…

Nestes días vemos que a UE endurece as sancións contra Moscú polo seu papel no conflito de Ucraína, despois do derrubamento do avión de Malaysia Airlines, impoñendo medidas contundentes ao seu sector financeiro, enerxético e militar.

Por que non hai unha resposta semellante, con moitas máis razóns, contra o Estado de Israel?

Pódese asinar para pedir a EE.UU deixe de vender armas a Isarel en:
https://www.es.amnesty.org/actua/acciones/eeuu-dejar-armar-israel-jul14/

Ánxeles B.F.

Non hai dúbida do valor dos grandes adiantos na mediciña, que salvan moitas vidas. Pero…

A “medicalización” da vida, nas sociedades que chaman “desenvolvidas” é tan excesiva e industrializada que nos afasta de nós mesmas dende o nacemento, xeralmente nun hospital, até a morte, no mesmo sitio.

A enfermidade como desarranxo que equilibra, e moitas veces como proceso que se resolve por si mesmo unha vez escoitado o corpo e tralo tempo preciso, é tratada e capitalizada polo sistema, resolta artificiosamente, moitas veces sen necesidade, con mediciñas que encobren a doenza e anulan a propia capacidade de curación.

O meu corpo é meu. Decidín parir na casa. O sistema négame a opción. Os médicos aos que acudín para levar cun mínimo de control os meus embarazos, desbotando probas que eu consideraba innecesarias, chegaron ao insulto persoal, a acusarme de ignorancia, irresponsabilidade e máis…, pero seguín adiante. Foron partos felices, rodeados da familia, sen artificios nen presas. Moi diferentes aos que me contaron outras nais que pariron no hospital. As máis por cesárea.

“As estratexias médicas fracasan porque concentran demasiados esforzos na enfermidade e moi escasos en cambiar o ambiente que enferma á xente”

Iván Illich, no seu libro Némesis médica, escribe: “A medicalización da vida non é senón un só aspecto do dominio destrutor da industria sobre a nosa sociedade… as estratexias médicas fracasan porque concentran demasiados esforzos na enfermidade e moi escasos en cambiar o ambiente que enferma á xente”.

Gástanse millóns de euros na investigación de curas para os grandes males. Pola contra non se vai á procura da súa orixe. A prevención falséase por interese do propio sistema. A contaminación da auga, dos alimentos e do aire que respiramos, o moderno stres e a educación da sociedade no medo. A capitalización do noso tempo, sempre no urxente, na mecanización, na plastificación do noso mundo, o individualismo, a competitividade…

A sanidade ampara ademáis o gran negocio da industria farmacéutica: medicamentos que se receitan a toneladas para unha sociedade enferma e dependente, física e mentalmente. O Ministerio de Sanide confirma que o número de persoas en España que toman ansiolíticos ou antidepresivos pasou do 5,1% no 2005 ao 11,4 % no 2011. A OCU sinala que no 2013 son xa o 29% da poboación.

Ánxeles B. F.

O Estado mata friamente, de xeito premeditado, amparándose nunha lexislación como pouco inhumana, que incumpre tratados internacionais e non respecta o dereito fundamental á vida.

“O Estado mata friamente, de xeito premeditado: Ao final de 2012 había a lo menos 23.286 persoas condenadas a morte.”

Estes son algúns dos datos obtidos no informe anual de Amnistía Internacional do 2012:

Tense confirmación de 682 persoas  executadas en 21 países neste ano. A maior parte en China, Irán, Irak, Arabia Saudí, Estados Unidos e Iemen. E reiniciáronse en Pakistán, India e Gambia, países que levaban anos sen ter execucións. Con todo non é posible coñecer a cifra exacta de mortes xa que estes datos, en moitos casos, son segredo de Estado ou están agochados.

Ao final de 2012 había a lo menos 23.286 persoas condenadas a morte.

Os métodos usados: decapitación, aforcamento, inxección letal, cadeira eléctrica, fusilamento, lapidación.

Dítanse penas de morte a persoas menores de idade, e con discapacidade mental.

Segue a haber execucións públicas (Irán, Corea do Norte, Arabia Saudí, Somalia).

Na maior parte dos países se condena a morte con procedementos xudiciais que non cumpren as normas internacionais, incluíndo confesións obtidas baixo tortura.

En España, a pesares de que a pena capital foi abolida definitivamente en 1995, aínda se conserva na constitución actual o artigo seguinte:

Art.o 15: “Todos teñen dereito á vida e á integridade física e moral sen que, en ningún caso, poidan ser sometidos a tortura nin a penas ou tratos inhumanos ou degradantes. Queda abolida a pena de morte, salvo o que poidan dispoñer as leis penais militares para tempos de guerra.”

Ánxeles Bouzó F.

“A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar.”

Todos e todas, temos o noso lado feminino e masculino, iso din. A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que liberar os valores, esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar. Quen decide que prevalezan uns a costa de matar ou silenciar aos outros? Nacemos homes ou mulleres, seres humanos, que en teoría deberiamos ser libres e iguais, cos mesmos deberes e dereitos. Pola contra, esas dúas condicións marcan as diferenzas.

Os feminismos xorden como unha reacción fronte a unha continuada situación de inxustiza. Moitas veces son desacreditados por considerar que producen enfrontamento, que son excluíntes ou que veñen sendo a reclamación da muller por ocupar o lugar do home e facer o mesmo á inversa.

A loita non debería ser entre matriarcado e patriarcado, senón á procura da igualdade.

Os feitos falan por si mesmos. A muller, polo feito de selo, é desprezada nas sociedades, nas crenzas, relixións: contra o seu corpo, que hai que tapar con panos e burkas (segue medrando o seu uso), a ablación xenital (140 millóns de mulleres aínda na actualidade segundo a OMS), lategazos, ácidos na pel, lapidación, por ser considerada propiedade do home, violación e abusos sexuais, sen dereito á educación, obrigada a casarse, vendida
como escrava sexual, abandonada por nacer nena, peor pagada nos traballos, maltratada e asasinada pola propia parella, o obxecto de vinganza nos conflitos, e moitos aldraxes máis, moitísimos, disfrazados na linguaxe, na publicidade, nos libros de texto, nas políticas, nas familias, na educación…

Se ser feminista é estar en contra desta inxustiza e actuar para evitala, entón son feminista. Aínda que o termo non me gusta, pero supoño que é así por nivelar, xa que en loitas tan desiguais hai que tirar con máis forza do lado que leva as de perder. Queda moito por facer, e para conseguilo, deberiamos estar todas as persoas xuntas, homes e mulleres, cun obxectivo común: a procura da igualdade de dereitos e liberdades sen distinción de ningún tipo, que ademais fará que toda a humanidade saia gañando en dignidade.

Ánxeles Bouzó F.

“Trátase de involucrar e concienciar á mocidade na necesidade da defensa destes dereitos e facelos coñecedores de realidades que non aparecen nos medios de comunicación.”

Trátase de involucrar e concienciar á mocidade na necesidade da defensa destes dereitos e facelos coñecedores de realidades que non aparecen nos medios de comunicación nin nos libros de texto. O alumnado participa nas campañas propostas, na recollida de sinaturas, charlas, exposicións, recibindo e manexando información…

A campaña actual céntrase na crise en España e nos recortes, tanto no social como na liberdade, que está supoñendo: a vivenda, a sanidade, a educación, a falta de liberdade.

A Declaración Univeral dos Dereitos Humanos é unha utopía, o feito de que algún día se cumpla en todo o mundo non é crible, pero, que sucedería se ningunha persoa levantara a voz ou puxera en evidencia as desfeitas?, se ningunha loitara malia todo en defensa da xustiza, da igualdade… dos dereitos fundamentais? Como dicía Gandhi, “o peor ante o mal é o silencio da xente boa”.

O sistema educativo tería que involucrarse. Os dereitos fundamentais e os deberes que conlevan deberían estar presentes e practicarse na realidade dos centros. A materia que máis se achega de forma teórica a isto é a de Educación para a Cidadanía que desaparecerá en breve dado que non se considera importante! Pero hai moito profesorado implicado que busca ferramentas porque concibe a educación doutro xeito, a Rede de Escolas polos DDHH é unha delas.

Todo isto sen esquecer que a maneira natural que temos de aprender é a da imitación, polo tanto, para que a sociedade do futuro aprenda a defender os dereitos propios e alleos, o mellor é que a sociedade de hoxe poña en práctica esa loita.

Se pertences á comunidade educativa dalgún centro e che interesa esta proposta tes información no seguinte enlace: https://redescuelas.es.amnesty.org/index.php

Autora Ánxeles Bouzó F. Educación AI-Vigo.

Fóra dos círculos que rodean á educación non é moi coñecido o preámbulo da lei, impulsada polo tristemente famoso ministro Wert: A LOMCE. Sei que o preámbulo é só unha declaración de intencións, non é a lei mesma, pero léndoo podemos imaxinar a cor do que virá despois:

“E para aforrar por que non se elimina dunha vez a Relixión? Para cando o ensino laico? Cantos millóns supón pagarlle a un profesorado, colocado polo bispado e sen oposición”

Primeiro parágrafo do Anteproxecto da LOMCE (2021):

“A educación é o motor que promove a competitividade da economía e as cotas de prosperidade dun país, o seu nivel educativo determina a súa capacidade de competir con éxito na area internacional e de afrontar os desafíos que se presenten nun futuro. Mellorar o nivel dos cidadáns no ámbito educativo supón abrirlles as portas a postos de traballo de alta cualificación, o que presenta unha aposta polo crecemento económico e por conseguir vantaxes competitivas no mercado global.”

En tan pouco espazo deixa translucir a ideoloxía que a promove: educar para servir aos mercados de traballadores, cualificados ou non pero baratos e consumidores dóciles, nunha competencia global.

O sistema educativo tense que renovar pero no sentido contrario ao que se pretende, co obxectivo de educar para a convivencia, a cooperación social e o desenvolvemento libre das capacidades, o respecto ao colectivo, e ás diferenzas individuais, que faga real a integración. Haberá que ir pensando nun sistema máis libre de educación e cuestionar a
obrigatoriedade sen opcións, que leva precisamente ao fracaso. Pola contra, a pretendida lei fai que o sistema se endureza aínda máis na competición, subliñando o  academicismo, a instrución e a selección.

E para aforrar por que non se elimina dunha vez a Relixión? Para cando o ensino laico? Cantos millóns supón pagarlle a un profesorado, colocado polo bispado e sen oposición que está a traballar no ensino público, ou prolongar o horario lectivo en dúas horas semanais para esta “materia”? En troques pretenden aforrar en libros , comedores, profesorado…

Autora Ánxeles B.F., nai, profe, ex-alumna.

A moda da auga embotellada comeza nos anos 70; nesta década o volume que se comercializa a nivel mundial é de 1.000 millóns de litros. Nos 80 a cantidade dóbrase e a partir de aí aumenta de maneira exponencial até chegar no 2012 aos 9.000 millóns de litros!

A estafa. O 90% do custo é debido ao embasado.O prezo do litro de auga na garrafa supera ao da gasolina. En calquera cafetería mercamos a botella de 330ml por 1€.

A mentira.Na publicidade asóciase a auga embotellada coa natureza, a saúde, o deporte e a beleza, facendo crer que é mellor ca auga da billa. Pero son frecuentes os casos de contaminación, tanto por bacterias, como polo propio plástico, bisfenol A o ftalatos.1

A privatización. A auga tería que ser un ben común. Moitas comunidades están en loita polo dereito á auga contra as multinacionais. Un exemplo claro é o de Chiapas: a empresa Coca Cola “una de las compañías patrocinadoras del Foro Mundial del Agua, intenta asegurarse el control de las reservas más importantes de agua de ese país”.2

Peter Brabeck-Letmathe, actual presidente do grupo multinacional Nestlé, afirma que “a agua non é un dereito; debería ter un valor de mercado e ser privatizada”3

A desfeita ecolóxica. O plástico tarda 700 anos en descompoñerse e o 80% das garrafas non se reciclan. Pola transformación de cada 1.000 L de petróleo libérase a atmosfera 1 TM de dióxido de carbono.

Fan falla 100 millóns de litros de petróleo para fabricar mil millóns de botellas.

Alternativas. Beber auga da billa, é potable e pasa máis controles que calquera auga embotellada. Se sabe a cloro déixase repousar, ou fíltrase. Outra boa idea sería recuperar as fontes. Ti decides: auga que non has de beber….

Autora: Ánxeles B.F.

1 Exemplo recente: http://www.lanacion.com.py/articulo/109212-analizaran-agua-mineral-que-estaria-contaminada
2 http://www.saboteamos.info/2010/08/19/coca-cola-la-nueva-duena-del-agua-en-mexico/
3 http://elprogreso.galiciae.com