O capitalismo está convertindo o mundo nunha cárcere. Non estamos falando das cadeas da alienación económica e moral, nen das barreiras do clasismo, ou a prisión da miseria, estamos a falar de cárceres de muro altos e fríos, con fiestras enrexadas e gardias armados ao soldo do estado. Estamos a falar de centros onde hai persoas ailladas do resto da nosa “sociedade do benestar”, persoas encerradas con falta de atención médica e educacional; despoxadas de dereito e xustiza, están expostas ao maltratato física e psicolóxico, sobre todo dos funcionarios de prisións e policía.

En cada un dos nosos ámbitos, a crise económica está facendo avanzar o aparato represivo do estado e as forzas paramilitares do capitalismo. Despois de décadas brandindo a bandeira da liberdade, os estados europeos poseidos polo neoliberalismo están desenvolvendo as súas institucións policiais e penitenciarias e unha lexislación represiva. Disidentes políticos, activistas culturales, migrantes, minorías étnicas, pobres e diverxentes, están sendo victimas dun sistema inhumano escondido á maioría da opinión pública.

Pouco a pouco os paises europeos semellanse máis ao americanos. Aos EE.UU. onde hai 2,3 millóns de persoas presas (o 1% da poboación), ou tamén aos paises Latinoamericanos, onde son frecuentes as “urbanizacións fechadas”, con valados e seguridade privada que permiten ás élites de Buenos Aires, Rio de Janeiro ou Bogotá, vivir alonxadas da miseria que elas mesmas crean.

No estado español a poboación reclusa non para de medrar, somos o pais do noso entorno con maior porcentaxe de persoas presas (159 persoas presas por cada 100.000 hab., frente aos 96 da media europea). Ademáis recentemente estase a impor a xestión privada da “seguridade”: o goberno do PP esta promovendo por unha banda a entrada de empresas de seguridade nos cáreceres estatais, e a vixianza privada da vía pública.

Hoxe en día, e cada vez máis, en Europa a liberdade das persoas termina onde comezan os privilexios dos capitalistas.

O pasado 3 de decembro o cidadán armenio Aramis Manukyan, Alik, morreu nun Centro de Internamento de Extranxeiros de Barcelona. Alik morreu, según a policía, aforcándose na sua cela, sen embargo outros reclusos denuncia que virón como esa mesma noite foi mallado polo policía, e por outra banda ,os seus achegadosos non entende como el podia terse aforcado, cando neses días estaba prevista a súa repatriación a Armenia, onde lle agardaba a súa familia.

Non podemos perdoar a morte de Alik.

Non podemos permitir que os capitalistas nos encerren nas súas cárceres.

O goberno do PP é un deses trampulleiros que gostan de agochar ao diaño. Un trilero que sabe agochar a súa ideoloxía nunha verbena de centos de impactos informativos. Un predixitador que coa dereita coloca ante á opinión pública un diaño deses grandes, vermellos e inzados en chamas (nomeadamente “a crise”, pero tamén os “antiespaña”, os “terroristas”…) mentres coa esquerda vai esmagando os dereitos da cidadanía.

Na última momento do proceso de reforma do Código Penal, coma se fose un pequeno detalle sen importancia,  Alberto Ruiz-Gallardon introduxo unha modificación ó artigo 188 do Código Penal. Neste artigo é onde se tipifica o “lucro da explotación sexual de outra persoa, ainda co consentimesmo da mesma” como proxenitismo (penado coa prisión de 2 a 4 anos, e multas de 12 a 24 meses). De aprobarse a proposta de Ruiz-Gallardón, que suprime estas liñas, os proxenetas poderán excercer legalmente a explotación  económica das persoas maiores de idade. De aprobarse a lei, a xustiza só poderá actuar contra a explotación económica das mulleres sometidas a “condicións gravosas,
desproporcionadas e abusivas”, ou que estean nunha “situación de dependencia
persoal e económica que lles deixe outra opción alternativa, real ou aceptable”.

O detalle no que hai que reparar é que a prohibición do aborto é o único punto do “detallado” programa electoral do PP.

O detalle-diaño é co goberno do PP as mulleres están deixando de ser suxeito
de dereito. Para o PP, o capitalismo e os dogmas relixiosos están por riba do dereito de cada unha das mulleres a decididir sobre o seu corpo. Para o sistema capitalista e patriarcal o corpo das mulleres é unha mercadoría e unha máquina reproductiva.

Polo dereito de todas: Basta xa de agresións machistas! Abaixo co sistema capitalista e patriarcal !

O ministro coñecía o Artigo 11.2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, que é básicamente o mesmo que dí o Artigo 7 do Convenio Europeo de Dereitos Humanos e o Artigo 1 do Codigo Penal do Estado Español. É cousa de sentido común, as leis non poden ter efecto retroactivo.

Durante 90 meses no estado español violouse este dereito fundamental da humanidade e, prácticamente, ninguén denunciou. A opinión pública caeu baixo o silencio de chumbo do “pacto terrorista”. Arias Cañete (o ministro de Alimentación que come iogures “caducados” porque sabe que as datas de “caducidade” son exaseradas, pero non fai  nada para arranxalo), ainda que sabía de dereitos humanos, non dixo nada. Tampouco dixeron nada os seus compañeiros do “bipartidismo”. Nen os medios de comunicación maioritarios. Poucos foron as políticas, ou as membros da sociedade civil, que alzaron a voz sobre este asunto. Apenas si foron as compañeiras das persoas presas  directamente afectadas pola Doctrina Parot as que denunciaron. A eles é a quenes lles debemos a nosa liberación; gracias a súa loita, toda a poboación do estado español recuperou un dos seus dereitos fundamentais.

Cando un Estado viola os dereitos humanos de xeito sistemático; cando os cargos politicos, compórtanse coa hipócresía aintihumana de Arias Cañete, á cidadanía xa so lle queda unha opción: exercer de seu o artigo no 28 a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, que di que todos temos dereito a que se “estableza unha orde social e internacional no que os dereitos e liberdades fáganse plenamente efectivos”.

Autor Revista A Boia.

Ilustración Araceli.

Este asunto é grave. Evidenciouse que o PP ten periodistas en plantilla e probablemente isto non sexa unha excepción se non máis ben un costume. Pero simultaneamente descubriuse unha falla democrática, non só porque haxa uns cantos mercenarios/as de partidos políticos, senón tamén porque esta noticia non tivo a mesma repercusión nos medios do “cuarto poder” que os casos nos que os corruptos/as eran cargos públicos e políticos partidistas. Queremos saber quen son en concreto os/as opinadores/as?
Quen nos informa sobre os informadores/as?

Ademais este suceso evidencia dúas tácticas da oligarquía para manter a súa posición privilexiada nun sistema nominalmente democrático; unha é o sostemento do principio de Goebbels “unha mentira repetida mil veces convertese en verdade”, e a outra facernos crer que o principio da separación dos poderes de Montesquieu persiste no noso sistema capitalista.

A estas alturas do drama, boa parte da poboación sabe que os capitalistas financian partidos, que o goberno presiona os xuíces, que os lobbys “convencen” aos partidos, que os partidos teñen periodistas a soldo, que hai xuíces que militan en partidos políticos e que a familia real é unha podremia… pero apenas hai unha resposta popular. Quizais sexa porque aínda hoxe en día a oligarquía é a única con capacidade para definir cal é a opinión pública maioritaria e, polo tanto, “democrática” e lexítima… Por todo isto é preciso a túa colaboración en medios de auténtica comunicación como son A Boia, Galizacontrainfo, La Marea, Indymedia,…

*https://www.mallorcaconfidencial.com/articulo/comunicacion-e-internet/al-pp-se-le-cuela-en-un-correo-a-los-medios-la-estrategia-intoxicadora-en-los-digitales/20130315203752069104.html

Autora Revista A Boia

Ilustración Peri

É paradoxico e cruel, a industria editorial española ten potencial para cubrir as necesidades de varias veces as súa poboación escolar, pero como o libro de texto é considerado polo sistema coma outra mercadoría máis, moitisimos escolares teñen dificultades para acceder a unha das suas principais ferramentas de traballo.

O problema dos libros de texto e do sistema educativo en xeral, é outra das falcatruadas do capitalismo na nosa sociedade: ante a Crise, cada día esixese maior formación laboral e cultural (“temos que ser competitivos” din os gurús neoliberais*), pero ao mesmo tempo desmóntanse os servicios sociais do Estado do Benestar que facilitaban o acceso a ela, sen que se deixe agromar a resposta social solidaría. O resultado é un abismo que se esta abrindo baixo os pes de millóns de xóvenes que están quedando sen unha educación de calidade.

De non cambiar o rumbo radicalmente, pronto o problema da nosa sociedade non será a burbulla inmobiliaria, as dificultades financieiras ou a deslocalización industrial; nunha  xeración, o problema dos Xóvenes Aunque Sobradamente Preparados convertidos en mileurista e MacTraballadores precarios será irrisorio comparado co panorama de millóns de xóvenes que unha vez excluidos da educación, tamén o estarán totalemente do traballo digno, os bens básicos e a cultura. De afondar esta fenda educativa, a cultura deixará de ser un medio de cohesión e progreso social, para pasar a ser unha descarnada forma de opresión e explotación dunha parte da sociedade sobre outra.

* ”A educación é o motor que promove a competitividad da economía e o nivel de prosperidade dun país.” Primeira oración do preámbulo da proposta de “Lei Orgánica de Mellora da Calidade Educativa”

Autor Revista A Boia

Ilustración Pels.

]]> https://aboia.ecoarglobal.org/?feed=rss2&p=676 0 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=586 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=586#respond Tue, 17 Sep 2013 09:14:22 +0000 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=586 Sigue lendo →]]> O litoral, a terra e as augas costeiras son se cadra o ben público máis valioso que temos. Praias, cantís, dunas, beiramares, esteiros,… son espazos naturais cunha gran riqueza medioambiental, social e económica limitados: hai o litoral que hai e é imposible crear outro.

Gran parte das nosas costas sufriron agresións de imposible ou moi difícil rexeneración; a Ría de Vigo é un exemplo do efecto depredador da industrialización, o capitalismo e o caciquismo. Nas últimas décadas, e semella que nas vindeiras tamén (a menos que o evitemos), a costa, un ben común, foi privatizada (ou concedida “incondicionalmente”) para o beneficio dun poucos.

En teoría no estado español o valor do litoral como ben público está recoñecido na mesma Constitución de 1978; no artigo 128. 2, dise que o Estado debía ser o garante da conservación e aproveitamento sostible deste ben público. Pola contra na práctica, o Estado é o principal axente de degradación da terra e augas costeiras.
O Estado non protexe suficientemente a costa dos intereses privados e na realidade é el mesmo quen actua como promotor de agresións ao noso medio ambiente e modo de vida.

Así, na Ría de Vigo, a Autoridade Portuaría (e anteriormente J.O.P.) foi, e ainda é, a principal responsable da destrución de praias e bancos marisqueiros. Boa parte do crecemento de Vigo e contorna fíxose a base de destruir a súa costa. Dende o ano 1870 en que se fixo o primeiro recheo no Areal, o interese particular foi o que dirixiu as instalacións industriais e comerciais (tivesen ou non implicación co mar), urbanizacións, paseos, avenidas e aparcadoiros marítimos do “Porto de Vigo”. Aínda hoxe en día a Autoridade Portuaria carece dun plan integral que asegure un óptimo e xusto aproveitamento dese espazo tan valioso.

A día de hoxe o desmantelamento do sector naval, a debilidade das industrias pesqueiras (Pescanova, Vierasa,…) e a cada día maior dependencia da Citröen, debería facer cuestionarnos este modelo social e económico desenvolvista que crea oportunidades para unhas poucas e desemprego, inseguridade, pobreza e miseria para a maioría. Agora mesmo todas nós deberíamos preguntarnos por que o goberno do PP está a impor unha nova Lei de Costas, na que, entre outras cousas, en moitos puntos das rías a servidume do Dominio Público Marítimo-Terrestre pasará de 100 a 20 metros.

Autor Revista A Boia.

-Onde podemos facer unha mega promoción urbanística? – É doado, no monte. Se non hai camiño o facemos.

É probable que algunha vez presenciase vostede un diálogo como o primeiro; o segundo é menos probable que o presenciara, pero teña vostede por seguro que se ten producido moitas, moitas veces. Ambos responden a unha visión contemporánea do monte. Actualmente, a maioría da poboación galega considera o monte como algo con moi pouco valor, algo inmenso e inesgotable, alleo a vida cotiá, á cidade e a política. É un espazo que non empregamos case nunca, e se o empregamos é para facer aquelo que en ningún outro sitio faríamos; dende logo nunca na porta da nosa casa, no noso barrio ou vila.

Para o poder político e económico o monte galego non ten outro valor que ser unha reserva de terreo para proxectos urbanísticos especulativos. Así, con escaso planeamento e sentido común, en metade do monte, en sitios onde nen hai poboación nen infraestructuras previas, ábrense polígonos industriais, urbanizacións, facultades, centros comerciais…, moitos deles, de dubidosa rendabilidade económica e social, terminan baleiros. Nas últimas décadas, sartas de políticos adobados orquestaron grandes proxectos formigoneiros no monte: o formigón é barato, o “solar” é barato, polo tanto a “foto inaugural” tamén está barata.

Esto, ademáis de implicar a destrucción de solo fértil, significa a fragmentación de espacios naturais, a dispersión do habitat humano e limitacións para explotación económica e social do monte: o formigón e o asfalto parten o monte, os regatos, os camiños, a paisaxe, a vida natural e a humana.

Hoxe en día, na nosa contorna, temos un lamentable exemplo desta forma de entender o monte como un simple solar, trátase do proxecto de “Porto Cabral”, que pretende construir un centro comercial duns 300.000 m2 a 10 km do centro da cidade de Vigo. Esta obra faríase a costa de destruir o monte comunal de Cabral, un monte que estaba sendo obxeto de rexeneración por parte dos veciños.

Agora, hai que decir NON a “PORTO CABRAL”. Simplemente, o “NON” é suficiente: o monte comunal de Cabral é desas cousas que non podemos perder para sempre.

Autor Revista A Boia.

Non se trata de un caso illado, e todos sabemos que a situación estase a agravar. Resulta evidente que a política austericida dos dous últimos gobernos do estado, destinadas a pagar a débeda xerada polos rescates bancarios e os seus intereses, está na causa inmediata da fame que está a pasar unha parte da poboación, que está a encher os comedores sociais e que xa inclúe a cativos nos colexio públicos, sen contar con todas as persoas que son empuxadas a buscar sustento no lixo das cidades. Pero os recortes que levan ao empobrecemento masivo das clases populares non son a única causa, senón que temos que sinalar tamén a forma de
produción e distribución dos alimentos.

No estado español unhas poucas empresas controlan a distribución e os prezos dos alimentos e produtos básicos. Multinacionais coma Carrefour, El Corte Inglés, Auchan, Lidl ou Mercadona, ademais de decidir canto pagan aos produtores polo froito do seu traballo grazas a súa posición de privilexio, ademais de ofertar postos de traballo precarios e cada vez en peor condicións, controlan os prezos que temos que pagar polos alimentos e demais produtos básicos. Por iso, ademais de opoñernos ao pago dunha débeda inxusta, debemos de por fin ao control dun sector estratéxico para nos como é a alimentación, mediante a creación de formas alternativas de distribución dos produtos básicos, pero tamén, para evitar o estrangulamento das iniciativas dende abaixo por parte do sistema, é preciso lograr o control social das grandes distribuidoras, destruíndo así a súa posición de monopolio. A alimentación é demasiado importante como para deixala en mans da cobiza dos “mercados” e os seus instrumentos de dominación.

Autor Revista A Boia

Ademáis de falar un pouco deste proxecto que intentamos sacar adiante, poderedes disfrutar de grata compañía, bebidas frías e petiscos. Tamén da actuación de María Lado e Lucía Aldao e do seu espectáculo recitado.

Así que xa tedes plan para o martes pola tarde/noite, antes do día do traballo, FESTA!!!

A Boia