“O pacto dos impostos, non subscrito libremente pero de
obrigado cumprimento, é unha estafa consumada.”

Levamos anos vendo como os servizos sociais que din brindar o estado de medio-benestar foron arrincados de raíz. O Estado desenténdese completamente dos cidadáns. Que llo pregunten ás persoas desafiuzadas sen diñeiro nin vivenda, aos parados sen prestacións, aos dependentes abandonados á súa sorte, aos xubilados que cobran cada vez menos, aos estudantes sen bolsa, aos pacientes que deben pagar as medicinas, aos denunciantes/denunciados que pagan as taxas xudiciais, aos preferentistas estafados pola banca, aos emigrantes privados de sanidade, etc… Non son casos illados, son un síntoma da podremia do sistema.

A pregunta que titula este artigo ronda polas mentes da inmensa maioría da poboación. Pagamos cada vez máis impostos, e incluso créanse algúns novos, a cambio de menos prestacións. O pacto dos impostos, non subscrito libremente pero de obrigado  cumprimento, é unha estafa consumada. A ninguén se lle escapa que, ao igual que os intermediarios son os responsables de que a un agricultor se lle pague 0,20€ o quilo de tomates pero se venda a case 2€, os intermediarios aquí (os políticos) son os que quedan cos cartos. Moito máis doloroso é ver como a actualidade política énchese de novas que falan de políticos corruptos, de gobernos e partidos que malversan fondos públicos, de ministros e cargos públicos que evaden impostos, de grandes fortunas feitas a costa do contribuínte agochadas en paraísos fiscais, de empresarios explotadores enriquecidos coa escravitude dos seus traballadores… Diferentes casos que teñen un trazo común: os que administran os bens comúns evaden a obriga que lles impoñen aos seus administrados: o sacrosanto deber de pagar relixiosamente os impostos.

Daniel García Reigosa.

“As traballadoras sociais deberiamos ser abandeiradas da indignación, técnicas proactivas nas propostas de solución e insubmisas dun sistema cruel e inhumano.”

Máis somos parte do problema. Somos as que xulgan a unha muller por traballar en negro para completar unha axuda de 400 euros. Somos o Sistema que etiqueta ao estranxeiro como ladrón e aproveitado. Somos as que teñen medo a perder o seu posto e tragamos con imposicións políticas. Somos moitas veces as policías que perseguen e que ameazan. Somos as que temos o poder de moitas vidas nas nosas mans e que decidimos, non segundo o que máis lle convén, se non o que nos ditan dende arriba. Somos as que deixamos que se siga recortando, que desapareza a lei de dependencia, que as axudas de emerxencia tarden case un ano en resolverse. Somos as que nos amparamos en que “son drogadictos ou borrachos e que non queren insertarse” para tapar as vergonzas dunha sociedade onde a brecha entre os que poden e os que non é tan grande que é difícil volver a subirse no barco cando caes.

E si, tamén somos as que chegamos a casa e choramos de impotencia. As que  nos sentimos enlouquecer por tratar de  vivir entre dúas augas tan opostas. As que recibimos as labazadas tanto do que pide como do que non quere dar. As que no noso interior aínda trememos de indignación cando se comete una inxustiza.

Recuperemos a esencia do traballo social. Levantémonos. Declarémonos en subversión: non imos a ser máis a cara visible do neoliberalismo, vamos a deixar este lado da mesa para sentarnos enfronte, xunto co resto da poboación e imos tirar do carro dunha sociedade moi farta de perder dereitos. Temos una oportunidade de ouro para demostrar que non perdemos o que somos.

Enrédate Radio.

“Somos un dos países europeos con menor índice de criminalidade. En cambio temos as taxas de poboación carceraria máis elevadas.”

Nada máis lonxe da realidade. Somos un dos países europeos con menor índice de criminalidade. En cambio temos as taxas de poboación carceraria máis elevadas. ¿Como é posible? Pois porque ese medo do que falamos fai que sexa una excelente baza política e un bo caladoiro de votos endurecer o noso código penal sen que en moitas ocasións estea realmente xustificado. O resultado: máis persoas presas e con condenas máis longas, superpoboación de reos. Pero non máis recursos nin máis persoal cualificado para a reinserción.

As nosas prisións están nuns niveis de ocupación do 165%, unha masificación que supón, entre moitas cousas, un maior risco de altercados, dificultades para traballar de maneira individualizada cada caso de inserción e peores condicións de habitabilidade.

E seguimos pensando que o noso sistema penal é permisivo e que a vida na cadea é como estar nun hotel a pensión completa con piscina e televisión por cable. E saímos ás rúas, recollemos firmas e nos indignamos porque aquí ninguén paga a pena que merece.

A realidade é que só polo feito de ser una persoa privada de liberdade xa te convertes en grupo de risco: risco de ter VIH, tuberculose, hepatite, risco de sufrir una agresión, de caer nas drogas, risco de caer na exclusión social, de sufrir una patoloxía mental. Porque si, no cárcere hai entre tres ou catro veces máis persoas con enfermidade mental que entre a poboación española. Por suposto, sen recursos axeitados.

Así que sigamos tendo medo, endurecendo sen sentido, afastando máis os centros penitenciarios e a súa realidade, aplaudindo cadeas perpetuas revisables e mirando para outro lado cando se denuncian as condicións de vida nas prisións. Cun 60% de  reincidencias será que o estamos a facer moi ben agora.

Enrédate Radio.

O Estado mata friamente, de xeito premeditado, amparándose nunha lexislación como pouco inhumana, que incumpre tratados internacionais e non respecta o dereito fundamental á vida.

“O Estado mata friamente, de xeito premeditado: Ao final de 2012 había a lo menos 23.286 persoas condenadas a morte.”

Estes son algúns dos datos obtidos no informe anual de Amnistía Internacional do 2012:

Tense confirmación de 682 persoas  executadas en 21 países neste ano. A maior parte en China, Irán, Irak, Arabia Saudí, Estados Unidos e Iemen. E reiniciáronse en Pakistán, India e Gambia, países que levaban anos sen ter execucións. Con todo non é posible coñecer a cifra exacta de mortes xa que estes datos, en moitos casos, son segredo de Estado ou están agochados.

Ao final de 2012 había a lo menos 23.286 persoas condenadas a morte.

Os métodos usados: decapitación, aforcamento, inxección letal, cadeira eléctrica, fusilamento, lapidación.

Dítanse penas de morte a persoas menores de idade, e con discapacidade mental.

Segue a haber execucións públicas (Irán, Corea do Norte, Arabia Saudí, Somalia).

Na maior parte dos países se condena a morte con procedementos xudiciais que non cumpren as normas internacionais, incluíndo confesións obtidas baixo tortura.

En España, a pesares de que a pena capital foi abolida definitivamente en 1995, aínda se conserva na constitución actual o artigo seguinte:

Art.o 15: “Todos teñen dereito á vida e á integridade física e moral sen que, en ningún caso, poidan ser sometidos a tortura nin a penas ou tratos inhumanos ou degradantes. Queda abolida a pena de morte, salvo o que poidan dispoñer as leis penais militares para tempos de guerra.”

Ánxeles Bouzó F.

Cómo xorde o cárcere?

Nun principio, o concepto cárcere referíase a un lugar de custodia, onde o presos esperaban coñecer ou ver executada a súa condena.

Non será ate a Inglaterra do século XVI cando a prisión se afianza como método para cumprir pena, como foron as “Casas de corrección”, onde se xuntaban presos xulgados, vagabundos e enfermos mentais, coa finalidade de ser un lugar de rehabilitación cara á sociedade.

“As cárceres evolucionarán centrándose en dous alicerces: a represión dos elementos incómodos para a sociedade e a súa corrección.”

A partir dese momento, as cárceres evolucionarán centrándose en dous alicerces: a represión dos elementos incómodos para a sociedade e a súa corrección, basculando de unha a outra segundo os estados decidían facer fincapé.

É un sistema útil?

En calquera caso, e aínda que se nos repite unha e outra vez que os cárceres son útiles e serven como lugares de reinserción, o certo é que nunca desenvolveron ese labor:

– O sistema carcerario funciona coma o lugar onde recluír a todos aquelas persoas que son “incómodas” a ollos da sociedade: pobres, enfermas, disidentes políticas,…

– O carcere non funciona como un lugar de inserción social: 1/3 das presas son reincidentes.

– Primase a seguridade e a represión aos dereitos das persoas: o Comité Europeo para a Prevención da Tortura e das Penas ou Tratos Inhumanos ou Degradantes denunciou os malos tratos recibidos por persoas en réxime de incomunicación e reiterou que despois de décadas segue sen resolverse o problema dos abusos da Garda Civil aos acusados de terrorismo.

Cales son os datos no estado?

No estado español, que ocupa un dos últimos lugares no índice de criminalidade (un 4,94 delitos por cada 100.000 habitantes), é o que máis poboación reclusa ten (73.558 persoas presas, 156 cada 100.000 habitantes), é dicir, vivimos nun réxime que exerce unha importante represión sobre as persoas. Isto demóstrao tamén que o estado español ten 224.000 policías é dicir 4,86 policías por cada 1.000 habitantes (máis do dobre incluso que USA, que ten un 2,29)1

Os cárceres albergan aquelas persoas que son “expulsadas” da sociedade (mocidade, migrantes, persoas con trastornos da personalidade, pobres,..), mentres as persoas presas de clase alta teñen un sistema carcerario VIP. Algúns datos a ter en conta son:

– 6 de cada 10 presas son emigrantes (quen, ademais, non poden acceder a liberdade baixo fianza).

– En 1990 había 33.058 presas e en 2012 había 73.929.

– Máis do 80% están condenados por  delitos contra a propiedade ou tráfico  de drogas, dato relacionado co nivel de pobreza.

– Segundo Transparencia Internacional España é o segundo país onde máis aumentou a percepción da corrupción política, pero apenas houbo ingreso en prisión. Ademais dende 1982 e 2011 houbo 148 indultos a políticos/as.

– Neste ano 2013 o goberno recibiu a censura da comunidade europea pola violencia policial descontrolada e o Comisario de Dereitos Humanos criticou os brutais recortes en materia de dereitos humanos, pero non hai ningunha persoa responsable detida…

“Outras” formas do sistema penitenciario: CIE e centros de menores.

Un caso á parte do sistema carcerario son os CIE (Centros de Internamento de Estranxeiros) que, a pesar de ser definidos coma “establecementos públicos de carácter non penitenciario”, son en realidade cárceres encubertos para o control dos migrantes e onde se vulneran os dereitos fundamentais das persoas, en moitos casos en peores condicións que nos cárceres ao uso.

“Os CIE son en realidade cárceres encubertos para o control dos migrantes e onde se vulneran os dereitos fundamentais das persoas.”

Outro dos espazos que son unha extensión do sistema penitenciario son os Centros de menores. Nestes centros, segundo denunciou Amnistía Internacional no ano 2009, prodúcense ataques á intimidade, rexímenes disciplinarios, castigos corporais, illamento forzado, abusos sexuais, contencións físicas abusivas, contencións farmacolóxicas e outras violacións de dereitos humanos.

Que podes facer ti?

Xustiza non quere dicir castigo! Exclusión social e criminalidade están relacionadas polo que a resposta non debe estar en aumentar a represión, senón en combater as causas da pobreza. O sistema penal debería de comtemplar alternativas á privación de  liberdade,. Actívate! Participa en campañas, denuncia todos os abusos que coñezas, organízate en colectivos que defendan os dereitos das persoas dentro dos diferentes centros de privación de liberdade.

1 http://www.sup.es/actualidad-sindical/un-modelo-de-seguridad-para-el-siglo-xxi

Autoría: Ecoar)))

Só en Galiza hai máis de 650.000 persoas por baixo do limiar da pobreza, mentres unhas poucas familias acumulan a riqueza de todas de modo insultante. Pero a crúa realidade que vivimos pode ter outra cara se somos quen de aglutinar forzas que traballen arreo pola transformación radical deste sistema asasino.

Para dita transformación hai múltiples ferramentas que poden ser útiles, sen dúbida os orzamentos de Vigo e Galiza son mecanismos moi importantes para corrixir as desigualdades e redistribuír a riqueza.

“Os orzamentos non son nin de Núñez Feijóo, nin de Abel Caballero. Son nosos, son das persoas. Por iso defendemos que se dediquen a cubrir as necesidades básicas de todas.”

Os orzamentos non son nin de Núñez Feijóo, nin de Abel Caballero. Son nosos, son das persoas. Por iso defendemos que se dediquen a cubrir as necesidades básicas de todas. Procuramos unha vida austera e digna para todas, e non podemos agardar máis.

Pouco din do que van facer cos nosos cartos, cando algo din amosan o afastados que están da crúa realidade. Dous exemplos:

Os tempos de agarda pola RISGA superan a legalidade chegando aos 8 ou 9 meses de agarda ou que a contía media de dita prestación por unidade familiar é inferior aos 400 €/mes.

Esta semana o alcalde de Vigo declaraba que presentarán os orzamentos municipais de 2014 «cuando sea más conveniente para la ciudad». Á cidadanía de Vigo úrxelle saber cantos cartos vai poñer o Concello para, por exemplo, garantir o dereito á vivenda na cidade ou para eliminar a “pobreza enerxética”. As compañías eléctricas e os propietarios das vivendas non agardan para cortar a luz ou tramitar a orde de desafiuzamento.

Porque é urxente, resposta inmediata ás situacións de emerxencia social das familias!
Porque é a súa obriga, incremento significativo do investimento social nos orzamentos!
Porque é de xustiza, respecto aos dereitos sociais de todas as persoas!

Autoría ODS-Coia, G.A.S. e Parroquia “Cristo da Victoria” – Coia.
Fotos Galiza Contrainfo

Agora para que a violencia machista conte nas estadísticas é necesario estar hospitalizada máis de 24 horas. As vítimas de proxenetas terán que demostrar que
o foron. As inmigrantes violadas son sospeitosas de finxir. A inseminación non é para mulleres soas. O aborto é unha constante disputa entre o goberno e as mulleres, intentando estes escribir as súas leis retrógradas nos nosos ventres.

“Non queremos ser polícias nin xefas, queremos que o patriarcado desapareza, non queremos que se nos recoñeza nese mundo coma iguais a golpe de subvención.”

Dar subvencións á contratación de mulleres por considerarnos inferiores ao mesmo tempo que se subvenciona unha cultura que nos considera inferiores é algo estúpido a non ser que detrás de todo isto atopemos un compoñente ideolóxico herdeiro da dictadura franquista, que coa súa “Red Madre” está a montar a sección feminina do século XXI.

O feminismo institucionalizado conta coas subvencións do mesmo estado patriarcal. Non queremos ser polícias nin xefas, queremos que o patriarcado desapareza, non queremos que se nos recoñeza nese mundo coma iguais a golpe de subvención.

As relacións de poder establecénse coma forma de sometemento do individuo ao Estado, sendo o patriarcado un dos primeiros eixos xerárquicos de dominación e uniformización da muller, a abolición do Estado ten que vir acompañada da destrucción do patriarcado, xa que ambos son manifestacións de control, represión, adoutrinamento e dominación do xénero humano.

Coma anarcofeministas opoñémonos ao autoritarismo estatal, negámonos a formar parte do seu circo político, rexeitamos calquera forma de dominación. Non queremos ter o mesmo estatus que o home, nin levar “éxito” e “poder” escritos na nosa fronte. Non somos dóciles, sensibles nin dependentes. Coma mulleres non nos recoñecemos neses roles preestablecidos. Asimesmo nos opoñemos a todo tipo de discriminación positiva, que non fai senón reforzar o falso mito do “sexo débil” e é un claro obstáculo cara a nosa emancipación.

O patriarcado debe rematar, e con el todas as súas manifestacións de poder. O patriarcado e o Estado son dúas caras dunha mesma moeda que convén abolir.

Autoría Treboadas

“A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar.”

Todos e todas, temos o noso lado feminino e masculino, iso din. A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que liberar os valores, esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar. Quen decide que prevalezan uns a costa de matar ou silenciar aos outros? Nacemos homes ou mulleres, seres humanos, que en teoría deberiamos ser libres e iguais, cos mesmos deberes e dereitos. Pola contra, esas dúas condicións marcan as diferenzas.

Os feminismos xorden como unha reacción fronte a unha continuada situación de inxustiza. Moitas veces son desacreditados por considerar que producen enfrontamento, que son excluíntes ou que veñen sendo a reclamación da muller por ocupar o lugar do home e facer o mesmo á inversa.

A loita non debería ser entre matriarcado e patriarcado, senón á procura da igualdade.

Os feitos falan por si mesmos. A muller, polo feito de selo, é desprezada nas sociedades, nas crenzas, relixións: contra o seu corpo, que hai que tapar con panos e burkas (segue medrando o seu uso), a ablación xenital (140 millóns de mulleres aínda na actualidade segundo a OMS), lategazos, ácidos na pel, lapidación, por ser considerada propiedade do home, violación e abusos sexuais, sen dereito á educación, obrigada a casarse, vendida
como escrava sexual, abandonada por nacer nena, peor pagada nos traballos, maltratada e asasinada pola propia parella, o obxecto de vinganza nos conflitos, e moitos aldraxes máis, moitísimos, disfrazados na linguaxe, na publicidade, nos libros de texto, nas políticas, nas familias, na educación…

Se ser feminista é estar en contra desta inxustiza e actuar para evitala, entón son feminista. Aínda que o termo non me gusta, pero supoño que é así por nivelar, xa que en loitas tan desiguais hai que tirar con máis forza do lado que leva as de perder. Queda moito por facer, e para conseguilo, deberiamos estar todas as persoas xuntas, homes e mulleres, cun obxectivo común: a procura da igualdade de dereitos e liberdades sen distinción de ningún tipo, que ademais fará que toda a humanidade saia gañando en dignidade.

Ánxeles Bouzó F.

No Estado Español estamos afeitos a bater récords e, como non podía ser doutra forma, somos o país europeo con mais mulleres encarceradas. En cárceres danse continuas violacións de dereitos, constantes agresións psicolóxicas, físicas e sexuais. Recentemente puidemos ter coñecemento da seguinte noticia: “Condenado a 25 anos un funcionario do cárcere de Souto do Real por abusos sexuais ás presas”. Pero que isto non nos leve a equívocos, nos cárceres de mulleres vívese un réxime de dominación e abusos constantes. Esta sentenza só visibiliza a punta do iceberg nun caso no que un grupo de presas se fortaleceron mutuamente e atrevéronse a loitar.

“As chantaxes sexuais son constantes, se non aceptas existen mil formas de
converterche en culpable.”

As chantaxes sexuais son constantes, se non aceptas existen mil formas de converterche en culpable de agresión, de faltas á autoridade, etc. Serás conducida a
Illamento e o que pase alí, só ti e el ou eles saberédelo.

Superar o medo é fundamental para deter esta situación, tal e como fan mulleres como Francedy, Diana, Talla e Miosoti, que se atreven a denunciar, a falar e sinalar, a romper o silencio e abrir unha nova ventá nas súas vidas, a ventá da Dignidade e o Respecto.

Presas si, pero coa cabeza alta. Non temos porqué avergonzarnos de ser pobres, de vivir no submundo das drogas e a marxinación social. Os mesmos que nos encerran provocan a nosa miseria.

Cárceres de mulleres controladas por homes, nas que se crían nenos e nenas presas, lonxe das cidades, illadas do mundo, sen apenas actividades nin perspectivas de mellora, masificadas, e a ninguén lle importa, ou a case ninguén, unha nova conciencia colle  forma e cobra  forza.

A conciencia solidaria: un planeta para todas, e todas para o planeta, libres e felices.

Abonda de marxinación.

Abonda de aprisionamento da pobreza.

Recuperemos as nosas comunidades corrompidas pola avaricia capitalista.

Liberemos as nosas irmás e irmáns.

Autoría Grupo de Apoio Galiza Sur á Campaña CÁRCERE=TORTURA.
noestansolxs@gmail.com
http://www.carceligualtortura.org/

O test de Bechdel consta de tres criterios que as películas deben satisfacer:

a) Que exista un mínimo de dúas personaxes femininas con nome propio.

b) Que manteñan entre elas como mínimo unha conversa.

c) Que nesa conversa falen dalgún tema que non teña que ver cun home ou cos homes.

Que unha película pase o test de Bechdel non quere dicir que represente ás mulleres dun xeito ou doutro; só que as representa en grao mínimo e cun mínimo grao de autonomía. Cómpre resaltar esa palabra: «mínimo». De feito, como sinalan en TVtropes1, é posible que pase a proba unha película misóxina e que non a pasen obras con vocación  feminista.

“Nas cen películas estadounidenses máis vistas no 2011, eran mulleres só o 11 % das personaxes protagonistas.”

O problema radica na frecuencia con que as películas non chegan a satisfacer eses criterios de mínimos e non tanto en que unha película en concreto pase ou non pase o test. Cóntase en The Guardian2 que a proporción entre personaxes femininas e masculinas nas películas de Hollywood máis vistas é de unha por cada dúas, e que esta proporción tense mantido sen cambios nos últimos sesenta anos. Asemade, cóntase que nas cen películas estadounidenses máis vistas no 2011, eran mulleres só o 11 % das personaxes protagonistas. Resumindo: faltan mulleres.

Entre as películas que non pasan o test están, por citar algunhas: o ciclo do Señor dos aneis, o ciclo de Star Wars, El secreto de sus ojos, Avatar, Wall-E, Das Leben Der Anderen, Gladiator, La vita è bella ou Reservoir Dogs. Das 4.536 películas rexistradas na base de datos bechdeltest.com3, non satisfán os tres criterios do test de Bechdel o 44,3 %.

En Nin Vaca Nin Boi gústanos ver cine, pero vos invitamos a botarlle unha ollada ao asunto do test de Bechdel. Tería sentido aplicar unha ferramenta similar no cine que vemos aquí?

Autoría Nin Vaca Nin Boi.ninvacaninboi.wordpress.com