De vivirmos nunha democracia, entendida coma un sistema político evoluído, no que o conxunto da sociedade ostenta este poder, poderíamos decidir, por exemplo, como investir os fondos públicos. De ser así, cando menos un cuarto da poboación activa española en paro e con severo risco de exclusión, de feito xa sen dereito á sanidade publica, probablemente apostaría pola renda básica.

Para facernos unha idea, unha renda básica de 500 euros mensuais, para cada un dos 5 millóns de parados do estado, custaría uns 30 millardos (miles de millóns) anuais, aproximadamente un 7% do Gasto Público e un 3% do PIB. Esta inversión reflectiríase nun incremento do consumo, e por tanto, dos ingresos por impostos indirectos. Ademais a cuantía sería menor que por exemplo, a do rescate á banca. Isto non é garantía de viabilidade, mais a necesidade dunha solución a curto prazo para millóns de persoas, esixe preguntarse como facer sostible esta inversión, ou cando menos, atractiva e aceptable para a maioría…. A quen lle gusta vivir da esmola?

“A renda básica, pode funcionar como un potente dinamizador humano e económico, fortalecendo o tecido social, axudando a crear riqueza
aproveitando os recursos dispoñibles.”

Non ten por que selo. Este salario básico pode ser en cambio, a xusta retribución a un traballo social, ambiental, humano, formacional ou do tipo que sexa. Máis aínda, este traballo pode ser proposto dende a propia base da sociedade, en función das súas necesidades. Así, a renda básica, en sintonía coas necesidades e oportunidades locais de desenvolvemento, formuladas de xeito participativo, pode funcionar como un potente dinamizador humano e económico, fortalecendo o tecido social, axudando a crear riqueza aproveitando os recursos dispoñibles, e cubrindo os ocos que deixa o afán de lucro que move o mundo.

Por outra banda, a súa similitude cun banco de tempo, bens e servizos a escala estatal, podería alumear os primeiros pasos cara a creación dun vehículo de intercambio de bens e servizos; unha moeda publica e social; nos que a especulación, o fraude, a usura e a estafa, se visen felizmente reducidos a súa minimísima expresión.

De vivirmos nunha Democracia Real, posiblemente atopásemos solucións efectivas aos problemas de reparto da riqueza e do traballo, entre outros. Non teño dúbidas ao respecto. Ogallá vivamos para vivila.

Juan Pablo Forti

“Os recortes efectivamente traducíronse nunha caída da inversión por alumno superior ao 25% nos últimos catro anos.”

Os recortes efectivamente traducíronse nunha caída da inversión por alumno superior ao 25% nos últimos catro anos: 80.000 profesores menos e un incremento dun 20% no número de alumnos por clase, entre outras perdas de calidade e prestacións. O máis curioso é que no citado informe se expresa que no Estado, por cada euro que se inviste na Educación Secundaria superior, obtense un retorno de 3,9 euros.

Fallan os cartos para o máis básico e rendible, e sobran para outros mesteres. O presuposto do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte é duns 3.716 millóns, mais as 50 empresas (as de sempre) máis subvencionadas neste ano levaron 573 millóns de euros. Só a minaría chupou 112 millóns de euros, pouco menos que o que levan todas as Universidades do Estado. Mais isto é pouco comparado coas axudas á industria  armamentística, que reciben o seu cacho do pastel a través de fondos non contabilizados nos PSG; de feito, nos últimos anos, as partidas destinadas a defensa son as únicas á alza. As 9 maiores empresas de armas recibiron encubertamente 2300 millóns dende o 2007 e o Estado ten asinados contratos para a compra de armas por valor de 30.000 millóns de euros nos próximos anos. É probable que o monto total do gasto militar encuberto se aproxime ao rescate da banca, mesmo que se dea o caso de que esteamos pagando ás empresas para fabricar armas e aos bancos para mercalas!

Neste mundo globalizado, as cifras non menten: empregamos os nosos recursos para exercer un dominio militar que nos permita consumir máis enerxía e recursos que outros países. Esquecemos o compromiso coa terra e co igual.

Este ano pecharon en Galicia 21 escolas rurais, e nenos de 3 anos fan 90 minutos de autobús cada día para escolarizarse. O despoboado rural arde no verao mentres a miles de quilómetros explotamos bombas para seguir obtendo ouro negro, a base que sustenta toda esta tolemia.

Autor Juan Pablo Forti