Estamos todos os días na rúa. Pateámola coa esperta rabia, liberada no berro da impotencia, que choca nos cornos do teimudo carneiro do sistema.

“As mulleres volvemos a soportar a dura situación de ter que acatar leis retrógradas, saídas dunhas mentes enfermas, que se cren con dereito a mandar no teu corpo, na túa sexualidade e que che impiden actuar libremente para decidir abortar”

As mulleres volvemos a soportar a dura situación de ter que acatar leis retrógradas, saídas dunhas mentes enfermas, eclesiásticas, de comuñón diaria. Unhas persoas que se cren con dereito a mandar no teu corpo, na túa sexualidade e que che impiden ao mesmo tempo actuar libremente para decidir abortar. Este é o retroceso ao ano 1985 polo que o Sr. Ministro pretende mandar no útero das mulleres. Para el só somos máquinas de fecundación, e el é o todopoderoso, o salvador da «vida» outorgado ese don «por obra y gracia de la Santa Madre Iglesia» e dos seus adeptos máis acérrimos OREMOS.

Falemos tamén daqueles que pechan hospitais, crean repago sanitario (vixente nalgunha comunidade e servizos sanitarios, como dependencia: centros de día, ocupacionais,  teleasistencia, xubilados, enfermos crónicos …). Exclúen da sanidade a quen lles peta, e non teñen ningún reparo en saltarse unha lista de espera, por riba de pacientes realmente graves e de verdadeira urxencia. Implantan a consulta telefónica. Falarlle a un médico por este dispositivo dos signos, dos síntomas, semella posíbel mais non me parece factíbel que consiga dar co diagnóstico correcto da enfermidade. Un xuízo clínico nestas circunstancias cunha entrevista clínica dende a distancia, só coa retransmisión da voz, sen terte enfronte, sen verte. Coido que vai ser unha tarefa complicada. Quizais, dotando os centros de atención primaria con utensilios de adiviñación: bolas de cristal, péndulos, cartas de tarot…

Saír á rúa acotío estase a converter nun costume, nunha necesidade vital cada vez que xorde un novo ataque aos dereitos máis básicos. Pretenden deixarnos sen a posibilidade dunha sanidade pública. Facer negocio a costa da saúde, dos usuarios é un acto de terrorismo. Mais a vara de medir deles e a do cidadán non é igual. Isto é algo que todos sabemos ben. E vémolo claro na maior parte dos procesos de corrupción, que alteran aínda máis o equilibrio da equidade. Como o caso Nóos, o feito de ser princesa, ou xenro de, fai que a xustiza mire para outro lado. «Con la Monarquía hemos topado».

Haberá que esperar á resolución para descubrir se a xustiza actuará coa mesma firmeza que con calquera outra persoa.

“Volvemos a pasos axigantados a unha sanidade para ricos e outra
para pobres”

Volvemos a pasos axigantados a unha sanidade para ricos e outra para pobres. Esta realidade recórdame que cando eu tiña dezanove anos, operáronme de urxencia de apendicite. Como estaba fóra da protección da seguridade social dos meus pais, despois da operación miña nai tivo que ir ao concello, e pedir un certificado, para procurar a posibilidade de entrar por pobre. Ese trámite foi favorable e finalmente non houbo que pagar. Non estamos tan afastados desta situación. O tempo só é unha cuestión de reloxo, mais nada. O progreso é só unha palabra, sen significado real.

A cada instante, unha nova lei péganos de cheo na cara e transpórtanos a un tempo que semella ficar preso na involución. Vivimos baixo o dominio dunha autocracia, que estende o vao fedento da inxustiza cara os estamentos máis febles da sociedade.

Foto:Galiza Contrainfo

Mentres estas novas tecnoloxías da miseria acaparan a totalidade dos centros de saúde, infinidade de persoas en idade de traballar incrementan aínda máis a lista do desemprego. E os que teñen a sorte de traballar, fano nunhas condicións lamentabeis. Todo vale para alimentar un réxime corrupto. Para que uns poucos privilexiados vivan a costa dos demais, dos que con tanto esforzo intentamos sobrevivir.

Deliberadamente arrástrannos á indixencia. A ser individuos de segunda clase, servos dun amo: O capitalismo.

Pretenden converternos en seres sen voz, monicreques do seu guiñol. Amedrentarnos e amputarnos a vontade, para que fiquemos quedos. Mais non deberían subestimar o poder de reacción dos oprimidos. Finalmente o pobo será quen de fincar os pés nas gorxas do autócrata. Porque nun estado ditatorial, só nos queda optar pola rebelión. Chegados a este punto, cando todas as dilixencias non nos levan a unha solución xusta, cando contrariamente, observamos a diario unha reiterada vulneración dos dereitos máis básicos, non nos queda outra que o enfrontamento, a guerra. Pois o maleficio das tesoiras perséguenos inexorabelmente, coma os flashes intermitentes dunha esquizofrenia.

Cruz Martínez

Agora para que a violencia machista conte nas estadísticas é necesario estar hospitalizada máis de 24 horas. As vítimas de proxenetas terán que demostrar que
o foron. As inmigrantes violadas son sospeitosas de finxir. A inseminación non é para mulleres soas. O aborto é unha constante disputa entre o goberno e as mulleres, intentando estes escribir as súas leis retrógradas nos nosos ventres.

“Non queremos ser polícias nin xefas, queremos que o patriarcado desapareza, non queremos que se nos recoñeza nese mundo coma iguais a golpe de subvención.”

Dar subvencións á contratación de mulleres por considerarnos inferiores ao mesmo tempo que se subvenciona unha cultura que nos considera inferiores é algo estúpido a non ser que detrás de todo isto atopemos un compoñente ideolóxico herdeiro da dictadura franquista, que coa súa “Red Madre” está a montar a sección feminina do século XXI.

O feminismo institucionalizado conta coas subvencións do mesmo estado patriarcal. Non queremos ser polícias nin xefas, queremos que o patriarcado desapareza, non queremos que se nos recoñeza nese mundo coma iguais a golpe de subvención.

As relacións de poder establecénse coma forma de sometemento do individuo ao Estado, sendo o patriarcado un dos primeiros eixos xerárquicos de dominación e uniformización da muller, a abolición do Estado ten que vir acompañada da destrucción do patriarcado, xa que ambos son manifestacións de control, represión, adoutrinamento e dominación do xénero humano.

Coma anarcofeministas opoñémonos ao autoritarismo estatal, negámonos a formar parte do seu circo político, rexeitamos calquera forma de dominación. Non queremos ter o mesmo estatus que o home, nin levar “éxito” e “poder” escritos na nosa fronte. Non somos dóciles, sensibles nin dependentes. Coma mulleres non nos recoñecemos neses roles preestablecidos. Asimesmo nos opoñemos a todo tipo de discriminación positiva, que non fai senón reforzar o falso mito do “sexo débil” e é un claro obstáculo cara a nosa emancipación.

O patriarcado debe rematar, e con el todas as súas manifestacións de poder. O patriarcado e o Estado son dúas caras dunha mesma moeda que convén abolir.

Autoría Treboadas

“A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar.”

Todos e todas, temos o noso lado feminino e masculino, iso din. A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que liberar os valores, esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar. Quen decide que prevalezan uns a costa de matar ou silenciar aos outros? Nacemos homes ou mulleres, seres humanos, que en teoría deberiamos ser libres e iguais, cos mesmos deberes e dereitos. Pola contra, esas dúas condicións marcan as diferenzas.

Os feminismos xorden como unha reacción fronte a unha continuada situación de inxustiza. Moitas veces son desacreditados por considerar que producen enfrontamento, que son excluíntes ou que veñen sendo a reclamación da muller por ocupar o lugar do home e facer o mesmo á inversa.

A loita non debería ser entre matriarcado e patriarcado, senón á procura da igualdade.

Os feitos falan por si mesmos. A muller, polo feito de selo, é desprezada nas sociedades, nas crenzas, relixións: contra o seu corpo, que hai que tapar con panos e burkas (segue medrando o seu uso), a ablación xenital (140 millóns de mulleres aínda na actualidade segundo a OMS), lategazos, ácidos na pel, lapidación, por ser considerada propiedade do home, violación e abusos sexuais, sen dereito á educación, obrigada a casarse, vendida
como escrava sexual, abandonada por nacer nena, peor pagada nos traballos, maltratada e asasinada pola propia parella, o obxecto de vinganza nos conflitos, e moitos aldraxes máis, moitísimos, disfrazados na linguaxe, na publicidade, nos libros de texto, nas políticas, nas familias, na educación…

Se ser feminista é estar en contra desta inxustiza e actuar para evitala, entón son feminista. Aínda que o termo non me gusta, pero supoño que é así por nivelar, xa que en loitas tan desiguais hai que tirar con máis forza do lado que leva as de perder. Queda moito por facer, e para conseguilo, deberiamos estar todas as persoas xuntas, homes e mulleres, cun obxectivo común: a procura da igualdade de dereitos e liberdades sen distinción de ningún tipo, que ademais fará que toda a humanidade saia gañando en dignidade.

Ánxeles Bouzó F.

• Sé o que es. Máis alá dos diversos roles que nos enclaustran, do que a sociedade espera de nós, hai un eu querendo despregarse. Somos libres para descubrirnos realmente e sernos, temos o poder para facelo, e de aí xorde a responsabilidade para con este poder, o deber de loitar para conseguilo.

“Sé o que es. Máis alá dos diversos roles que nos enclaustran, do que a sociedade espera de nós, hai un eu querendo despregarse.”

• A importancia da subxectividade, das diferentes, variadas e ricas formas de coñecer, fronte á falsa obxectividade dos feitos, que queren converterse na única. E recoñecer con eso que a razón non é máis que unha arma esgrimida polas emocións, capaz de xustificar calquera pretensión de verdade, que loita por facer predominar un interese fronte a outro.

• O xiro cara o corpo, noso corpo, o gran esquecido; sempre baixo o dominio da mente.

• A “ética do coidado”, máis atenta ao benestar das persoas próximas, as de aquí preto, que ao sufrimento abstracto de milleiros de persoas. E a afectividade como algo de primeira importancia, que implica comprender as emocións propias e as da outra persoa, respectándoas.

• O atreverse a coñecer de forma consciente a nosa persoa e á outra, a través do diálogo, onde a escoita activa e a sinceridade son as únicas ferramentas. A comunicación é a nosa maior forza, que nos pon en común coas demais persoas.

• E rescatar, entre outros, ao deshonrado amor, e a todos os xeitos posibles de entendelo, facelo e recrealo.

Autoría  Daniel Álvarez Bouzó.
Foto Lau.

A que se opón o Feminismo?

Machismo: é a ideoloxía que defende a superioridade e prepotencia de certo tipo de “valores masculinos” e de varóns heterosexuais sobre o resto da sociedade. As persoas machistas defenden que os “homes de verdade” teñen unha serie de características e valores superiores (maior forza físca, apetito sexual, intelixencia, racionalidade, valentía, independencia…) que lles dan dereito a decidir e manexar no seu beneficio a vida social, económica, sexual, afectiva,… e mesmo a integridade física de mulleres, varóns homosexuais, ou calquera que non comulgue co seu pensamento e prácticas .

“A unhas cualidades determinadas chamámoslles femininas e a outras o contrario, por que? Habería que esnaquizar os estereotipos e voltar a comezar.”

Hembrismo: é a ideoloxía que defende a superioridade da muller sobre o home. O hembrismo invirte os roles establecidos no machismo, pondo a muller por riba do home.

O machismo e o hembrismo son dúas ideoloxías que apostan por unha sociedade que se entende entre dominantes e dominadxs. O feminismo, por contra, loita contra calquer tipo de dominación dunhas persoas sobre outras, así pois oponse por igual ao machismo co hembrismo.

Patriarcado: o patriarcado é a organización social derivada do machismo, na que, mediante as leis, institucións, costumes… se lle reserva aos varóns unha serie de ámbitos ou posicións hexemónicas na sociedade como poden ser os cargos públicos, a posesión da riqueza,… Patriarcado significa “goberno dos pais”. Historicamente designa un tipo de organización social no que a autoridade exércea o varón xefe de familia que é odono do patrimonio.

Contra que loita o Feminismo?

• Violencia de xénero: violencia física ou psicolóxica exercida contra calquera persoa sobre a base do seu sexo ou xénero que impacta de xeito negativo na súa identidade e benestar social, físico e/ou psicolóxico.

• Explotación laboral: Situación na que  as persoas son sometidas a condicións laborais adversas e desiguais no reparto do traballo e produto social así como na remuneración recibida en función do seu xénero, e que pode ir dende as diferencias salariais ata abusos e o traballo escravo.

• Sometemento sexual/estético: Situación na que a muller esta baixo a dependencia ou autoridade dos cánones machistas en ámbitos como a imaxe, a reproducción e a satisfación e disfrute sexual.

• Invisibilidade e minusvaloración cultural: A sociedade exclúe a todos aqueles grupos e persoas que non forman parte dos valores asociados á masculinidade e polo tanto non teñen presenza nas manifestacións sociais e culturais (linguaxe excluínte, falla de opcións políticas que recollan as súas reclamacións e preocupacións, non tratamento das súas problemáticas nos medios de comunicación,…).

• Desigualdade no acceso ao poder. Segundo un informe de 2011 as mulleres só representan o 13,8% das persoas que conforman os consellos de administración nas transnacionais. En 2013 as empresas que cotizan en bolsa teñen un 16% de mulleres nos consellos de administración e tan só un 3% ocupan a presidencia. No referente ao poder político só hai 10 países con presidencias femininas (Arxentina, Brasil, Costa Rica, Lituania, Alemaña, Islandia, Liberia, Tailandia, Australia e Chile).

“Emprega unha linguaxe non sexista, lembra que as capacidades non se deben ao xénero respecta e dignifica a quen te rodea independentemente do seu sexo e xenero.”

Que podes facer ti?

Ti inflúes sobre o resto das persoas co teu xeito de actuación, tanto directamente, transmitindo opinións e valoracións, como indirectamente, co comportamento ou o tipo de comunicación que relaizas. Emprega unha linguaxe non sexista, lembra que as  capacidades non se deben ao xénero (non existen as “cousas ou tarefas de nenos/homes, ou nenas/mulleres”; ), respecta e dignifica a quen te rodea (desterra todo tipo de comentarios sexualmente ofensivos ou valoración diferente das actitudes se os fai unha muller ou un home) e, por suposto, persegue e denuncia, todo tipo de maltrato e abuso, físico ou psicolóxico. Ademais tamén te podes integrar en colectivos, asociacións ou calquera outro tipo de organización que vele pola igualdade das persoas independetemente do seu sexo ou o seu xénero.

Autoría: Ecoar)))

Foto 1: Galiza Contrainfo
Foto 2: Cristian Navarro

O goberno do PP é un deses trampulleiros que gostan de agochar ao diaño. Un trilero que sabe agochar a súa ideoloxía nunha verbena de centos de impactos informativos. Un predixitador que coa dereita coloca ante á opinión pública un diaño deses grandes, vermellos e inzados en chamas (nomeadamente “a crise”, pero tamén os “antiespaña”, os “terroristas”…) mentres coa esquerda vai esmagando os dereitos da cidadanía.

Na última momento do proceso de reforma do Código Penal, coma se fose un pequeno detalle sen importancia,  Alberto Ruiz-Gallardon introduxo unha modificación ó artigo 188 do Código Penal. Neste artigo é onde se tipifica o “lucro da explotación sexual de outra persoa, ainda co consentimesmo da mesma” como proxenitismo (penado coa prisión de 2 a 4 anos, e multas de 12 a 24 meses). De aprobarse a proposta de Ruiz-Gallardón, que suprime estas liñas, os proxenetas poderán excercer legalmente a explotación  económica das persoas maiores de idade. De aprobarse a lei, a xustiza só poderá actuar contra a explotación económica das mulleres sometidas a “condicións gravosas,
desproporcionadas e abusivas”, ou que estean nunha “situación de dependencia
persoal e económica que lles deixe outra opción alternativa, real ou aceptable”.

O detalle no que hai que reparar é que a prohibición do aborto é o único punto do “detallado” programa electoral do PP.

O detalle-diaño é co goberno do PP as mulleres están deixando de ser suxeito
de dereito. Para o PP, o capitalismo e os dogmas relixiosos están por riba do dereito de cada unha das mulleres a decididir sobre o seu corpo. Para o sistema capitalista e patriarcal o corpo das mulleres é unha mercadoría e unha máquina reproductiva.

Polo dereito de todas: Basta xa de agresións machistas! Abaixo co sistema capitalista e patriarcal !