Cada persoa está vinculada ao seu entorno de diferentes formas, aínda que se cadra a cultura é un dos lazos mais visíbeis.

Os costumes e a lingua poden ser os factores diferenciais máis destacados á hora de definir unha determinada cultura. Pero, pódese dicir que unha cultura é mellor ca outra? Non, xa que cada unha é diferente e incomparable ao resto.

Igual que non se poden comparar dúas persoas dado que o seu contorno, experiencias e coñecementos son diferentes, coas culturas dos diferentes pobos pasa o mesmo. Cada unha foi evolucionando e adquirindo determinadas características propias, do máis simple ao máis complexo.

Este proceso de enriquecemento foi grazas á posta en contacto dos diferentes pobos e culturas, non na substitución dunha cultura por outra, senón no intercambio mutuo de costumes, de coñecementos e de prácticas. E só con este equilibrio entre conservación e intercambio como un pobo pode progresar a nivel cultural.

“A imposición cultural crea un cancro nas sociedades xa que ao desfacerse o equilibrio do intercambio xerase odio e autoritarismo”

Na actualidade ao igual ca no pasado, hai determinados pobos que están a sufrir unha imposición cultural. Isto como xa dixen antes, no canto de favorecer o enriquecemento de ambas comunidades o que fai é crear un cancro en ambas as dúas sociedades ao desfacerse o equilibrio e xerar odio e autoritarismos por ambas partes.

Nestes casos o pobo non debe caer nos discursos que apelan a considerar os seus costumes, lingua ou calquera outra característica como a superior ou mellor ca ocupante ou ocupada. Isto só consegue crear rexímenes autoritarios e intolerantes. O que se debe facer é defender a existencia da propia cultura libre de imposicións, o libre intercambio e o libre dereito a decidir, é dicir, defender a soberanía do propio pobo, a soberanía popular.

Pero, que é a soberanía popular? A risco de trabucarme diría que a libre capacidade do pobo a decidir. E cando digo decidir refírome a decidir, non a elixir quen decidirá por el. A soberanía popular non é votar e elixir unha ou varias persoas dentro dun determinado pobo para que esas persoas sustenten a liberdade do “pobo”, xa que ese “pobo” estaría conformado por eles mesmos e non polo conxunto de persoas co que comparte lazos culturais.

Con outras palabras, a soberanía dun pobo reside na liberdade individual de cada
persoa, e non nunha suposta liberdade colectiva de actuación.

Autoría Fou

Cando se realiza unha obra ou se ten unha idea, o primeiro que se pensa é en compartila. É algo natural e espontáneo. De que serviría dito traballo se non é coñecido? Primeiro cun grupo reducido de persoas de confianza, por exemplo, para ver as críticas ou defectos que ao mellor non se percibiran antes. Entón, revísase o traballo e fanse, ou non, cambios nel, poñendo así o punto e final ao material creado.

Una vez feito isto, compártese e dáselle a coñecer á opinión pública sen máis?, sóbese á rede para que todo o mundo o poida gozar? distribúese e deixase que se copie e modifique para así dar lugar a un material máis complexo e enriquecedor?… ou pénsase en como protexer dito material para que ninguén poida sacar beneficio agás o creador ou creadora?

A maioría das veces pénsase nesta última cuestión, xa que a vontade xeral non é a de que o traballo realizado sexa coñecido, senón a de que este traballo sexa recoñecido. Pero non recoñecido no sentido de acompañar dita obra cun nome, xa que se fora este o motivo non habería impedimento en compartir o material sen máis. Cantas veces non se terá preguntado polo nome do autor ou autora de tal idea ou traballo coa vontade de coñecer a dita persoa e as súas demais creacións?

Cando digo recoñecido refírome a un recoñecemento económico, é dicir, a unha compensación material. O autor ou autora dunha obra ou idea considera habitualmente que a sociedade ten que recoñecer o seu labor e esforzo. É algo lóxico se o pensamos. Unha persoa dedica esforzo, tempo e saúde na realización dun algo do que logo outras persoas que non fixeron tales tarefas se van aproveitar? Parece totalmente inxusto, non si?

Deseño do autor a partir de deseños de VaGla e RaySys

“Na realización das obras empreganse ferramentas e teorías que outras persoas
elaboraron previamente. Non significa isto que a esas persoas corresponderialles unha parte da túa compensación material?”

Pois atendendo a este razoamento, e facendo por bandeira esta causa xusta, eu digo algo máis: acaso na realización de tal obra ou no desenvolvemento de tal idea non empregaches ferramentas e teorías que outras persoas elaboraron de xeito previo? Entón, non significa iso que unha porcentaxe da túa compensación material froito do recoñecemento da sociedade correspóndelle de forma lexítima a esas persoas que coma ti son autoras de tales obras e ideas?

É aquí onde cae polo seu propio peso a argumentación do recoñecemento material das ideas e obras, xa que é imposible cuantificar en que medida as ferramentas e teorías influíron na elaboración da obra ou idea en cuestión. Isto é así porque cada idea, teoría, obxecto ou creación en xeral é froito do traballo intelectual e físico realizado no pasado e
no presente.

Así pois, a forza de fricción que antes mencionei non era outra que a propiedade, que se interpón na creación cultural antepoñendo o recoñecemento material ao recoñecemento nominal e ao impulso natural de compartir as creacións.

Pero necesítase o recoñecemento material para poder comer, para poder vivir, poderá dicir algún autor ou autora que estea a ler isto. Pois ben, permítanme dicir que igual que pasa coas creacións culturais, nas creacións de calquera obxecto ou produto está implicado o traballo individual e colectivo das xeracións actuais e precedentes e, polo tanto, é imposible cuantificar a contribución individual e, daquela, asignar un salario.

“Coas creacións culturais, coma calquera outro obxecto, está implicado o traballo das xeracións actuais e precedentes; é, polo tanto, imposible cuantificar a
contribución individual e, daquela, asignar un salario.”

Pero se actualmente vivimos cun sistema económico baseado na compensación salarial e o recoñecemento da propiedade das persoas sobre os obxectos e ideas que “crearon”, ten sentido reivindicar unha libre distribución e modificación do material creado? Ten sentido subir á rede unha creación sen a protexer? Ten algún sentido reivindicar a libre cultura nunha sociedade baseada neses principios?

Si, porque defender a libre cultura é defender un modelo de sociedade no que o ser humano non é escravo nin da propiedade nin da compensación salarial. É a loita contra un sistema que supedita a cultura á economía no canto de ser esta unha fonte de riqueza social. A defensa dunha cultura libre é a defensa dunha sociedade libre.

Autoría Fou

“Non somos unha productora, non somos unha discográfica. Somos un colectivo de músicos. So iso.”

O pasado 17 de Xaneiro enchimos a Sala  Capitol de Compostela coa nosa primeira “gran produción” o II Festival Metamovida. O cartel estivo formado por Cró!, Unicornibot, Guerrera e máis a Orquesta Metamovida; grupos do underground galego integrados por algúns dos músicos que, dende fai anos, construimos colectivamente a Metamovida.
Para todos nós, aquel día cumpriuse un soño.  No público había 500 persoas e moreas de amigas, todas elas entregadas coa música  e espirito da Metamovida. Pero tamén porque se completou unha producción artística de éxito: a entrada foi popular (10€, 4 bandas, 3h30min de espectáculo), sen que isto impedise que os músicos, e todas as demáis persoas que traballaron no evento, cobraran dignamente e tiveran os seus desprazamentos cubertos.

Para moitas de nós, o acontecido o pasado 17 de Xaneiro en Compostela, foi  unha proba de que o traballo colectivo e cooperativo na promoción, organización, coordinación e execución, permite aos  artistas escénicos autoproducir os seus eventos con éxito, independencia e a precios populares.

Xavier Núñez Bértolo, integrante da Metamovida.

Lamentablemente, son menos aínda as que saben do tráxico suceso acontecido o  24 de abril do 37 no Berbés. Nun barco de pesca, un bou chamado Eva, embarcaron
10 persoas para tentar risparse da brutal represión fascista. Eran anarquistas, comunistas, socialistas e galeguistas. Apreixados antes de poderen partir, os falanxistas comezaron a anegar os camarotes do barco. Sen escapatoria, non se entregaron: un dos tripulantes matou os outros todos cunha pistola e despois pegouse un tiro.

Este acontecemento, ocultado polo  franquismo, quedou incomprensiblemente esquecido polo pobo. A nós chegounos por Anxo Angueira, no seu poema “Fóra do Sagrado”, a voz dunha nena, contounos a morte dos seus pais. Aquela nena chámase Conchiña, filla de Ángel Nogueira, o tripulante que tivo o sangue frío de matar os seus compañeiros e a súa
muller, nai da Conchiña.

A Asociación Cultural Bou Eva naceu no verán de 2011 honrando, canda á Concha Nogueira, a memoria dos seus mortos, que son nosos tamén. Negámonos a esquecer porque nos negamos a deixar de construír.

Velaí a vocación do noso proxecto e, en xeral, dos cada vez máis numerosos Centros Sociais de Vigo e contorna. A nosa é unha resposta á falta de vontade das institucións políticas por dotar a cidade de espazos públicos ao servizo do pobo, espazos para a autoxestión, libres do seu control partidario. Fóra do rego da cultura do espectáculo, cada socia que participa no Bou Eva abre un novo suco da cultura libre, feita desde e para o pobo galego, desde e para os pobos do mundo.

Nos centros sociais e rúas repenican as iniciativas de autodeterminación popular, estralece o traballo diario de derrubar o Imperio. A tripulación do novo Bou Eva saúdamos a luz da Boia e as outras ferramentas de ECOAR))). As do Bou rematamos nacionalizando un dito da conciencia dos escravos para subvertérmolo e pórmolo ao servizo da sociedade organizada: “Cada un ao seu e todos ao de todos”. Ou mellor aínda: “Cada un ao seu e Ecoar ao de todos”.

Bou Eva. Foto de Galiciacontrainfo