Chris Carlsson dá exemplo nas súas conferencias de cómo se debe falar en público, de como explicar unhas ideas de base sobre a movilidade dende a tranquilidade que dá a razón, sen alardes, sen exacervacións, de forma clara e concisa.

“A crise do petroleo dos anos 80 fixo que Alemania e Holanda apostaran pola bicicleta como medio de transporte.”

Mais o Chriss Carlsson non estivo nos comezos da Masa Crítica, alá polo ano 1992, exposto aos insultos e a neglixencia das autoridades. A Masa Crítica en San Francisco, primeira Masa Crítica do mundo, comezou sendo un deses eventos perseguidos. Era común que a policía se levase detidos a todas aquelas persoas que se atrevían a  participar no mesmo. Subir a unha bicicleta volvía ser un acto de REBELDÍA que levaba á policía a chegar a deter a eses PERIGOSOS INDIVIDUOS que levaban a “liberdade” a unha forma de expresión real sen participar só da súa vertente teórica. O efecto chamada
da inxustiza fixo aumentar o número de participantes dunha forma vertixinosa. Apareceron novos reductos Masa Críticos en cidades como Nova Iork ou Los Ángeles que enseguida se transmiriton á vella Europa, moito máis afeita ao uso das dúas rodas e motor humano pero que se fora deixando levar pola presión da industria automobilística nos anos 70 e 80. Sería a crise do petróleo dos anos 80 a que desembocou na transformación das sociedades holandesa e alemana e a que por fin fixo que os propios gobernos destes países remataran por apostar definitivamente pola bicicleta como medio de transporte para reducir a factura petroleira destes países.

Destas historias dedúcense algunhas ensinanzas: os cambios son sempre traumáticos incluso cando a través deles se alcanzan cotas de calidade de vida  superiores. Xa que logo existen dous tipos de crises nas nosas vidas: as que nos serven para cambiar e as que só serven para autocompadecernos. Nas túas mans está elexir en que grupo prefires estar.

Masa Crítica de Vigo. Último venres de mes ás 20h na Praza de América, entrada IES Santa Irene (Vigo).

Autor Gael Sande Avendaño, Membro de Masa Crítica Vigo.

Esta reacción aconteceume o outro día mentres me facían unha proba de difusión pulmonar no hospital Xeral. Debo recoñecer que a resposta foi instantánea…. “señora, partindo do suposto de que eu estea tolo por ir en bici, explíqueme por que vostede non o está por aventurarse todos os días no seu coche cando proporcionalmente vostede duplica a probabilidade que eu teño de morrer en carretera”. Acabou a conversa, só un aceno irónico de quen non sabe manter unha conversa constructiva porque se lle acaban de romper todos os criterios preestablecidos.

Sinceramente nunca entendín ese concepto tan marcadamente patrio sobre a peligrosidade da bicicleta. Lembro á miña nai o día que deixei de lado a tarxeta de Vitrasa para convertir a bicicleta no meu medio de transporte por Vigo. Parecía que se estaba a despedir de min. O seu fillo acababa de converterse en carne de canón para os accidentes de tráfico, terminaría por converterse nunha esquela nun xornal, nun número máis nas estatísticas da dirección xeral de tráfico. NON, nada máis lonxe da realidade.

“O mero feito de subirte a un artiluxio de dúas rodas sen motor xa é en si un acto de liberdade. Liberdade por depender dun mesmo.”

Desterremos os estereotipos. Andar en bicicleta é moito máis seguro que facelo en coche ou en motocicleta. Andar en bicicleta ten unha relación directamente proporcional coa mellora da calidade de vida das persoas, quen se desplaza todos os días en bicicleta polas súas respectivas vilas e cidade vive de media 11 meses máis malia estar sometido a unha proxección directa dos tubos de escape dos vehículos, as condicións psicofísicas das persoas que se desprazan a traballar todos os días en bicicleta fan que as súas taxas de productividade se dupliquen con respecto ás dun traballador normal. Pero sobre todo, andar en bicicleta sempre foi unha forma de reivindicación. O mero feito de subirte a un artiluxio de dúas rodas sen motor xa é en si un acto de liberdade. Liberdade por depender dun mesmo, liberdade por ser ti o que elixes o camiño a seguir, liberdade por ser capaz de andar libremente dunha orixe a un destino, liberdade por romper co establecido, a fin de contas.

Masa Crítica de Vigo. Todos os últimos venres de mes ás 20h na entrada do IES Santa Irene (Praza de América). Vigo.

Autor Gael Sande Avendaño, Membro de Masa Crítica Vigo.