Portada feita por Skío para o nº 17 d’A Boia

>QUE SUPÓN A BOIA PARA TI?

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Poder participar nun proxecto compartido. A posibilidade de expoñer ideas sobre aspectos que me preocupan. Repasando os artigos que enviei vexo que tratei temas que son moi importantes para min. Relacionados cos dereitos humanos: o traballo coa Rede de Escolas de Amnistía, a pena de morte, o racismo e a inmigración, a liberdade de expresión e a lei ‘mordaza’,….”

Foto enviada por Ánxeles: “O fento nace libre nos nosos montes e é un exemplo de fractal…, está feito de moitos iguais, mais pequenose infinitos”

———————

> POR QUE SE PRECISAN MEDIOS DE INFORMACIÓN INDEPENDENTES?

– Joao Serdoura (activista de Verdegaia)

“Medios como a Boia son importantes porque son os que realmente reflicten a sociedade tal como ela é. Conseguindo desenmascarala dese disfraz que o poder tan ben sabe utilizar para a ir corrompendo”

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Porque, en xeral, son os que sacan á luz o que normalmente o sistema oculta. E porque a diversidade é riqueza. E a liberdade de expresión necesita de canles. A revista A Boia sería un bo exemplo e ten como mérito engadido o feito de levarse adiante con moi escasos medios.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Porque os medios xeralistas están controlados polo capital“

Logo da Metamovida, un colectivo que enviou unha reseña ao nº 12 d’A Boia

———————

> QUE É O MÁIS INTERESE DUNHA PUBLICACIÓN COMO A BOIA?

– Francisco Veloso (militante antifascista e activista de ECOAR)))

“Calquera iniciativa de información independiente xa ten en si mesma un valor…A Boia ademáis ten o interese de que é un altofalante das iniciativas dos colectivos sociais”

– José Moreno (activista de ECOAR))) e tripulación d’A Boia)

“Sempre pensei que o máis interesante que pode ofrecer A Boia é que funciona como voceiro de xente e causas que buscan ser escoitadas. Ademáis, penso que é bó entendela coma un nexo de unión entre posturas, ideoloxías e activismos, un lugar onde estas posturas poidan enlazarse e coñecerse mutuamente.”

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Un dos maiores bens d’A Boia é que ten unha gran diversidade temática”

A Marcha Mundial da Mulleres empregou a nosa revista para denuncialo acoso sexual do presidente do ‘Club Leis 26’ ás xogadoras

 ———————

>QUE CRÉS QUE É BO INCLUIR NA NOVA ETAPA D’A BOIA?

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Estaria ben que A Boia fose nun formato máis grande e bimensual.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Mellorar o calendario abrindoo a máis tipos de eventos e non so os que teñan contido político explícito. Tamén incidiría máis nas cuestións locais e de actualidade en Vigo.”

– Tecnoloxías Apropiadas (Laboratorio de Investigación en Liñas de Coñecementos Emerxentes):

“Artigos sobre a realidade de Vigo e comarca: investigacións, opinións, denuncias,…actualidade da comarca de xeito crítico, como alternativa a ‘Faro de Vigo’ ou ‘Atlántico Diário'”

Tecnoloxías Apropiadas enviounos este artigo sobre o proxecto: “O monte é noso”, no nº 5 d’A Boia.

Ao seu parecer que gañou e perdeu o movemento pola autodeterminación de Galiza dende os anos do franquismo ata hoxe en día?

Desde logo, pobo galego, isto é: a clase obreira galega, aínda non gañou. A oligarquía e o poder foron, porén, perdendo territorios intelectuais, sociais e territorios morais. A situación en que estamos agora é un contexto de combate, longo, proxectado de cara ao futuro.

Dá a impresión de que Galiza atópase á cola nos procesos de autodeterminación dentro do estado español, por que?

Ás veces é só unha aparencia. Poñamos un exemplo: en Cataluña non existe ningunha central sindical obreira de carácter nacionalista; en Galicia existen dúas, o mesmo ca no País Vasco. A teorización da dependencia, en Galicia ten un nivel de discurso marxista sumamente elevado, que pode verse na produción de X. M. Beiras ou na revista de pensamento A Trabe de Ouro.

“A solidariedade entre os pobos oprimidos no muno enteiro é necesaria para a evolución do planeta de cara a consecución do socialismo global”

No actual contexto do estado español, pensa que esta a haber unha suficiente conexión entre os nacionalismos “periféricos”?

Dicía Mao Tsetung que todo pobo que loita pola súa independencia e que está a facer a revolución encóntrase necesaria e radicalmente só. Así foi sempre e así será: os pobos só poden confiar nas súas propias forzas. O cal non quere dicir que non sexa absolutamente necesario establecer relacións, apoios recíprocos, intercambios de experiencias. Malia o inimigo principal ser o mesmo, o Estado imperialista español, as condicións sociais e os procesos revolucionarios de liberación nacional son diferentes nas tres nacións, tanto na súa concepción de clase, como nas respectivas tradicións
culturais. E aínda, hai que ter presente que a solidariedade entre os pobos oprimidos no mundo enteiro é necesaria para a evolución do planeta de cara á consecución do socialismo global.

Como cre que afecta o resultado de Escocia, ao resto dos pobos sen estado de Europa?

Coido que moi positivamente. Demostrou algo: tamén os pobos oprimidos de Occidente poden optar á independencia. Ate agora pensábase que só os pobos de Oriente, pertencentes a federacións comunistas como a URSS ou Iugoslavia, podían aspirar a constituír Estados propios. De maneira que o proceso de Escocia servirá de estímulo para os movementos independentistas de Galicia, Euskadi, Occitania, Córcega, Bretaña, etc. Cataluña está a ser outro exemplo de que isto é posible.

Precisa Galiza estar nesta Unión Europea?

Galiza precisa saír da Unión Europea para poder desenvolver as súas forzas económicas tanto no sector primario, como a pesca, agricultura e gandería; como no sector industrial. Necesita con urxencia saír da Unión Europea e constituírse en país independente e beneficiarse das vantaxes que proporciona o novo mundo multilateral e posglobalizado.

“Galiza necesita con urxencia sair da Unión Europea e constituirse en pais independente e beneficiarse das vantaxes que proporciona o novo mundo multilateral e posglobalizado”

Que pensa da soberania alimentaria e en que punto se encontra o campo galego dende o seu punto de vista?

Non desde o meu punto de vista, senón desde a realidade obxectiva: a agricultura e a gandería galegas están practicamente liquidadas. Non pode haber soberanía alimentaria sen unha produción agraria propia e unha agro-industria subseguinte.

*Nado en Ourense en 1938 e afincado en Vigo dende a xuventude, X. L. Méndez Ferrín é escritor e filólogo, director da revista de pensamento crítico “A Trabe de Ouro“ e columnista do “Faro de Vigo“. Ata fai poucos anos foi profesor de secundaria do IES Santa Irene, Académico e Presidente da R. Academia Galega. Sempre militante na causa da Galiza traballadora, a súa oposición á dictadura franquista levouno varias veces a ser expedientado e preso. Participou no grupo “Brais-Pinto“ (1958), Unión do Povo Galego (1964), Partido Galego do Proletariado (1978), Galicia Ceibe (1979) , Frente Popular Galega (1992) e as Redes Escarlata (2001) .Moitas veces premiado na Galiza e fora dela polo seu traballo como poeta, ensaista e autor de narrativa, en 1999 foi proposto pola Asociación Galega de Escritores en Lingua Galega ao Premio Nobel de literatura.

Cando e porque naceu a Asemblea Republicana de Vigo?

A Asemblea Republicana de Vigo (ARV), naceu co nome de Amigos da República a finais doas anos oitenta. Os seus primeiros anos de vida  foron os dunha organización que levaba a cabo actividades e actos de carácter cultural e que todos os 14 de abril realizaba un xantar republicano, solidario e fraterno con motivo do aniversario da II República. Pasado o tempo e as conxunturas sociais e políticas, refundámonos a comezos do 2000, antepoñendo ao nome inicial o de ARV, e elaboramos uns novos estatutos.

“Na ARV unímonos para proclamar o noso republicanismo. Unha referencia dende a que combater as formas de opresión e dominación que hoxe existen”

A nosa asociación  é de carácter non partidario e esta integrada por homes e mulleres de distinta ideoloxía pero que asumen e comparten os valores e a conciencia histórica da esquerda e da República como forma de estado máis democrática.Ten como obxectivos a consolidación e o fortalecemento dunha corrente de opinión que proclame a defensa desa forma de estado e traballe a prol da articulación dun movemento unitario que, máis ala das distintas ideoloxías presentes no seu seo, teña como denominador común o rexeitamento da monarquía e a proclamación da  República. Na ARV unímonos para proclamar, en público e en privado, o noso republicanismo, non só como exercicio de nostálxica lembranza, senón tamén como referencia desde a que combater as formas de opresión e dominación que hoxe padecemos.

República española, república galega; para vos hai algunha diferencia ideolóxica entre ambas opcións?

Nós non estramos nesa dialéctica como asociación xa que, como dixen antes, no noso interior existen moitas sensibilidades. Para ARV tratase de acadar unha forma de estado democrática  que rache coa herdanza do franquismo e, xa que logo , coa forma monárquica. Onde a cidadanía decida e os cargos públicos, todos sen excepcións, saian do voto popular. Que sexa nun marco galego ou estatal é algo que dirá o o futuro. Canto as diferencias ideolóxicas, eu falaría máis de tácticas e estratexias, márcanse polo espazo de actuación (Galiza ou o estado español). O final do proceso antimonárquico variaría segundo sexan os fins e os obxectivos.

Ademais do fin da monarquía, que máis pode significar a república?

Ben, algo xa quedou sinalado anteriormente. Hoxe, en tempos de desaparición do “estado protector” historicamente nado nos tempos da Revolución Francesa, volver a aqueles valores semella algo  esencial. República significa “liberdade” concepto que traduce liberdade de conciencia, laicismo e separación total de Igrexa e estado.

República significa tamén “igualdade”, que asemade traduce democrática en toda a súa dimensión, e desaparición de privilexios. Por exemplo sometemento do exercito ao poder civil e desaparición do protagonismo do estamento militar na constitución e na vida pública. Xa esta ben de que o actual xefe do estado se disfrace de militar de vez en cando.

“Fraternidade significa coeducación, dereitos da infancia, respeto ao Dereito Internacional, liberación dos pobos asoballados, igualdade de xénero,…”

E República traduce tamén “fraternidade” o outro concepto do trinomio francés que traduce social. Coeducación, separación real de Igrexa e Estado, dereitos da infancia, respecto ao Dereito Internacional, liberdade para os pobos asoballados e dereitos das nacións a decidir, igualdade de xénero, loita contra o belicismo, o imperialismo e o unilateralismo e defensa das canles diplomáticas para a resolución dos conflictos…. Velai algúns dos elementos que poden citarse  nas dinámicas que están a prol dunha forma de estado republicana.

Foto: Iker Ikerman.

Que visión da UE ten a ARV?

Convén partir dunha premisa. Tanto o nacemento da ONU nos anos cuarenta como o da UE nos cincuenta, deben inserirse no contexto da guerra fría e da loita contra o socialismo real. Eu, sobre o que me preguntas, non podo falar no nome da ARV, xa que este tema non é un asunto central do noso traballo:nós non somos un partido político que deba posicionarse cunha alternativa determinada en relación a esto. Pero si podo dicer que, na miña opinión, a UE  é unha institución supraestatal construída dende arriba e ás costas da cidadanía. É un instrumentos das clases  dominantes, tanto políticas como económicas dos países centrais, sobre todo Alemania, que ten un enorme déficit democratico. Xa que logo, ou ben se refunda dende outras bases, ou ben desaparece arrastrada por dinámicas históricas transformadoras.

Partamos do primeiro suposto. Do mesmo xeito que da ONU debe desaparecer o dereito de veto e facer posible que todos os estados membros participen en pe de igualdade nas decisión da Asembleas Xeral e do Consello de Seguridade, do mesmo xeito hai que botar ao lixo a actual configuración e fins do Consello e a Comisión da  UE,  deben desaparecer
as practicas corruptas e   a situación de privilexio dos deputados e, dende logo, debe cesar axiña a usurpación da soberanía dos estados membros por parte dos distintos órganos que forman a estructura de poder da UE.

Como te implicaches na loita contra os tranxénicos?

Básicamente porque como periodista comecei a investigar sobre as denuncias e loitas que se viñan dando entre a veciñanza de Córdoba, da cal tamén son veciña.

Que dimensións ten o cultivo de transxénicos na Arxentina?

É o terceiro pais productor de transxénicos a nivel mundial, con 24 millóns de hectáreas, que significa o 75% da superficie cultivada.

E cal é o producto dese cultivo transxénico?

Principalmente prodúcese soia e millo transxénico, que na súa maioría é exportada. O principal importador de soia arxentina é a UE, cun 30 %, e dentro disto é o estado español o que máis recibe. Outro gran importador é China. Anteriormente esa producción era para o alimento do gando, pero últimamente, dun xeito crecente, adícase para os mal chamados “biocombustibles”; que en realidade deben chamarse agrocombustibles, porque de “bio” non teñen nada.

A quen beneficia este tipo de producción e comercialización?

Este modelo de cultivos de tranxénicos beneficia sobre todo a grandes corporacións, como a multinacional Monsanto. Estase producindindo unha concentración da propiedade da terra, profundizándose a desigualdade económica e social.

En que consiste o “paquete do cultivo transxénico”?

É un paquete tecnolóxico que inclúe a sembra directa (non se aplica nengún medio mecánico para labrar a terra e limpar o cultivo), as fumigacións con pesticidas, insecticidas e herbicidas, e a propia semente transxénica resistente a aqueles agrotóxicos.

É por tanto certo que cultivo transxénico reduce o uso de agrotóxicos?

Non, todo o contrario. As evidencias en Arxentina dicen que aumentou ano a ano a cantidade de agrotóxicos aplicados nun 800%.

“As evidencias din que en Arxentina, o cultivo transxénico fixo que aumentase a cantidade de agrotóxicos aplicados nun 800%.”

Como afecta os cultivos de transxénicos á poboación da provincia de Córdoba?

Lle afecta en moitos sentidos. Fundamentalmente na saúde, a través de casos de cáncer, malformacións, abortos,… actualmente comprobouse tamén danos xenéticos nas crianzas expostas. Pero tamén a nivel ambiental, coa debastación da flora e fauna da zona.

Por que se fan as fumigacións de noite?

Hai quen dí que é convinte a nivel técnico, polos ventos. Pero fundamentalmente ten que ver con que cada vez hai máis cuestionamento a esta actividade. Fumigando de noite pretendese ocultala á poboación, especialmente á veciñanza das cidades que se atopan rodeadas de campos de cultivo transxénico.

Hai algún límite legal aos cultivos transxénicos e as fumigacións ?

Sí hai límites, hai leis, pero son mínimas, moi permisivas. Así a regulación existente permite aplicar glifosato xunto as casas, as escolas, os campos de xogo das crianzas,… polo tanto non se está a protexer a saúde da poboación.

“A regulación existente é moi permisiva; é legal aplicar glifosato xunto as casas, as escolas,…. non se está a protexer a saúde da poboación.”

Pode citar algún exemplo de resistencia popular aos cultivos transxénicos na vosa provincia?

Hai dous casos centrais. O primeiro foi a loita dun grupo de veciñas do barrio Ituzaingó, na cidade de Córdoba, que conseguiron que por primeira vez fosen condenadas como delito as fumigacións con agrotóxicos. E o outro, é o que se está dando actualmente nas cidadades de Rio Cuarto e Malvinas Argentinas, que están impedindo que Monsanto instale as súas propias factorias na provincia de Córdoba.

Como foi recibida esta resisitencia popular pola autoridade?
Houbo diferencias. No caso de Rio Cuarto, ante a presión popular, finalmente o alcalde acabou negando o permiso á multinacional; expresando el mesmo que o facía para preservar a paz social. Pero no caso da cidade de Malvinas Argentinas, na que a situación ainda non está resolta, esta habendo moitos casos de represión; violencia policial, e tamén de grupos de presión sindical, non se sabe exactamente, se é que foron enviados polo goberno ou a mesma empresa; chegou a haber feridos nos disturbios, ameazas de morte,…

Que é a Oficina de Dereitos Sociais de  Coia?

Un punto de información sobre dereitos sociais no que tentamos ofrecer  información alternativa acerca de axudas sociais, denunciar o empobrecemento, visualizar a dor causada polo capitalismo e artellar respostas colectivas e dende abaixo a esta tolemia que nos ofrecen como única vida.

No último ano levamos unha sorpresa. Sen saber moi ben como, comezamos cunha dinámica de asembleas abertas, os martes cada 15 días na parroquia do Cristo en Coia, nas que participamos xentes moi diversas e dende as que nos puxemos a buscar saídas en forma de concentracións, presentación de escritos, reunións con colectivos sociais…

Recentemente participastedes nunha campaña de denuncia do mal funcionamento dos servizos sociais  do Concello de Vigo. Cales eran as deficiencias? Houbo algunha resposta dende o Concello?

Coas asembleas vimos que os problemas que padeciamos ao relacionarnos con servizos sociais tiñamos que afrontalos de modo colectivo. A opacidade na xestión das axudas, os elevados tempos de agarda, a “burrocracia”, a ausencia dun protocolo que respecte o procedemento administrativo legalmente establecido… eran problemas xeneralizados que nos deixaban nunha situación de indefensión ante a administración, así que comezamos a denuncialos publicamente ao tempo que nos reuniamos cos responsables políticos esixindo solucións. Finalmente a presión que exercemos ao longo destes meses semella que fixo efecto e hai unhas semanas Isaura Abelairas convocounos para falar deste asunto e para recoñecer algunhas das nosas reivindicacións. Está por ver como e cando implementarán esas mudanzas, pero seguiremos a esixir dereitos sociais para todas.

Dun xeito breve e sinxelo, podes explicar  en que consiste a Renda Básica da Iguais (RBis).

É o dereito de toda persoa a percibir unha contía periódica para cubrir as necesidades básicas. A RBis é individual, universal, incondicional e cunha contía polo menos igual ao limiar da pobreza. Ademais, unha parte percibiríase en man e outra iría a un fondo común cuxo destino se decidiría colectivamente.

É unha proposta máis que, dende o rexeitamento ao sistema capitalista, busca ser unha ferramenta para redistribuír a riqueza e transformar a sociedade dende abaixo e colectivamente.

Como pensades que debemos tecer a resposta social para cambiar o actual sistema?

Nós buscamos facelo no día a día, cos apoios e relacións con outras, facendo festas, intentando comprender esta tolemia, denunciando aos responsables de tanta dor, artellando espazos de vida… en definitiva, vivindo iso que repetimos moitas veces “Xuntas a calquera parte, soas a ningunha”.

Trátase dun modelo cooperativo no que as grandes decisións as toma a asemblea de socios/as e na que non hai ningún gran empresario/a detrás.

Trátase dunha cooperativa na que hai dous tipos de socias: socia-usuaria e socia-traballadora. Ademais hai un consello reitor (formado por 3 usuarias e 3 traballadoras) elixido pola asemblea e que se encarga de tomar decisións rápidas e concretas para que o funcionamento da cooperativa sexa máis áxil e dinámico.

2. Que opinas sobre a labor de Indymedia respecto de como entendemos o xornalismo na actualidade?

Eu creo que Indymedia, Nodo50.org e outros portais que naceron coa chegada de Internet foron indispensables para entender como é o xornalismo actualmente. Ademais, creou unha conciencia crítica sobre os medios de comunicación tradicionais.

De todos xeitos, eu creo que xa estamos nunha segunda fase. Temos que aspirar a crear medios de masa que non dependan de poderes económicos nin políticos e que non sexamos pequenos redutos.

3. É certo que hai xornalistas a soldo dos partidos políticos?

Non o sei, persoalmente non coñezo a ningún. O que si podo asegurar é que hai medios de comunicación a soldo de partidos políticos e de administracións locais, autonómicas ou estatais.

É normal, aínda que non debería selo, que se, por exemplo, un gran medio de comunicación en Galicia recibe millonadas en forma de publicidade da Xunta de Galicia, as súas opinións sobre Feijóo sexan… canto menos suaves.

Ao final se o teu modelo de negocio depende dos cartos que che dá un partido, un goberno ou uns grandes almacéns… es un pouco menos libre para informar sobre eles, non é?

E ese creo que foi un dos grandes males desta profesión, ter permitido iso.

4. Como debe ser a labor do xornalismo do século XXI?

Pois como a do século XX ou do XIX, non? Informar, contar historias, analizar, reportaxear, contar algo que alguén non quere que se saiba. Pero hai dous males que o xornalismo debe combater: o exceso de opinión e o exceso de información.

Ultimamente todo o mundo opina sobre os recortes en sanidade, a educación, o financiamento autonómico… pero se fan moi poucos reportaxes de análise, creo que esa debe ser unha liña do xornalismo do século XXI e creo que en “La Marea” imos nese camiño.

O outro problema é a sobreinformación, Twitter, Facebook, o mail… temos que comezar a cuestionarnos non só as informacións que vemos nos xornais, senón tamén todo o que chega á nosa bandexa de correo… Quizais ese tamén debería ser traballo dos xornalistas de hoxe, peneirar que é verdade e que non, e so dar voz ás cousas que sexan certas e contrastadas.

Aínda que se levaba traballando case un ano, a Plataforma constituiuse legalmente no mes de outubro de 1.993.

Cales son os obxectivos fundamentais que persegue a Plataforma?

En términos xerais, loitar para acadar un saneamento integral da Ría, a defensa do medio ambiente, potenciar unha maior produtividade natural e a mellora da calidade de vida da cidadanía.

Pode citar algunha das campañas  nas que participaron?

Nos anos noventa impediuse a instalación  da empresa de hidrocarburos PETROVIGO  en Bouzas que tería significado para a  ría a súa sentenza de morte,non só polo movemento de carga e descarga de hidrocarburos nos peiraos, tamén polo  que suporía o subministro de combustible a flote dentro da ría ou no corredor de navegación da costa galega.

Como valoran a nova Lei de Costas e que consecuencias pode ter na Ría de Vigo?

A reforma da Lei de Costas está feita para privatizar terreos de Dominio Público Marítimo Terrestre (DPMT), isto é, terreos gañados ás praias e mesmo a lámina de auga. Unha reforma que deturpa e confunde os aterramentos e construcións nos areais e lámina de auga, cos núcleos tradicionais mariñeiros construídos sobre propiedades privadas, aos que por certo, non dá solucións efectivas.

O posicionamento da PDRV é contrario a esta reforma aprobada o 9 de maio. As razóns son multiples e variadas, destacamos especialmente:

A posta en marcha dunha lei concebida para protexer o medio ambiente non pode significar un retroceso das políticas protectoras adoptadas con anterioridade para todo o litoral. Porque é unha reforma que propugna graves discriminacións, que abre as portas á privatización de terreos  de DPMT de xeito que os especuladores dos ultimos 30 – 40 anos, pasen a ser  propietarios duns bens de DPMT que son da colectividade.

É unha reforma que non aporta solucións  aos problemas reais da gran presión  urbanistica sobre a primeira liña de  costa consecuencia dunha desmedida especulación inmobiliaria e mesmo industrial, de maior ou menor grao de contaminación, polo que non sería  preciso a súa instalación na ría para a súa actividade.

Os efectos sobre a Ría de Vigo, poden ser diferentes. Ocupacións e privatizacións
de zonas dunares Samil, Rodeira, O Vao, Praia America ou Baiona. Aterrados sobre
os que de forma irregular se fixeron construcións no bordo costeriro de todos
o municipios da ría.

Cómpre dicir que aínda está sen aprobar o regulamento de desenvolvemento da
propia lei e que podemos atoparnos con moitas sorpresas cando isto se dea.

Para vos, como comuneiros, cales son as principais razóns para oporse ao proxecto de Porto Cabral?

A venda do monte,e o destrozo dunha superficie forestal de moito valor.

Que procurades dende a Plataforma de Afectados por Liñeiriños?

Que non se realice o proxecto.

É criticable a actuación da directiva da comunidade de montes  neste asunto? É a do Concello?

Moi criticable, pois pretendía levalo a cabo dun xeito oscurantista, e co apoio do Concello de Vigo.

Cal é situación actual? Cal sería o próximo paso?

Estamos agardando que a xunta rectora convoque novas asembleas. A nosas accións irán encamiñadas a informar a todas a veciñanza do destrozo forestal e ecolóxico que causaría, e a perda de postos de traballo no sector comercio de toda a cidade.

En que estado se atopa actualmente o monte en Liñeiriños? É proveitoso para a veciñanza?

Do lugar que falamos non é propiamente un monte, senon un parque forestal, o cal se atopa perfectamente conservado, e é un lugar de esparcimento para toda a cidade. O resto do monte de Cotogrande é de producción forestal, o cal xenera ingresos que repercuten en beneficio da parroquia.

Autor foto Fran Riveiro

Entre nós, os animais humanos, existen múltiples diferencias. Sen embargo entendemos que todas ellas son irelevantes á hora de establecer relaciones de respeto e igualdade porque recoñecemos unha serie de caracteristicas cruciais que nos levan a considerar ao resto de suxeitos merecedores dese respeto e desa igualdade.

O interese a non sufir, a non ser torturado e a vivir unha vida en liberdade é compartido por todos e cada un dos animais.
Cando un suxeito de forma consciente e deliberada priva de liberdade, fai sufrir o acaba coa vida dun animal, sexa este un ser vaca, un ser can ou un ser humano o que está exercendo é unha relación de opresión.
A opresión é inxusta en todas as súas formas. Se esta é exercida contra as mulleres falamos de sexismo, se esta é exercida contra persoas cuns trazos físicos propios dun lugar concreto falamos de racismo, se esta é exercida contra animais que pertencen a otra especie diferente á nosa falamos de especismo.
O movemento polos Dereitos Animais procura o fin da opresión da que son vitimas os animais e o recoñecemento deles como suxeitos de dereito, é decir, como individuos cunha serie de intereses que ao igual cos nosos deben ser tidos en conta do mesmo modo.

2. Cal foi o obxetivo da Xira contra a Represión ao Movemento de Dereitos Animais/ Liberación Animal?

Entre os anos 2009 e 2010 varios activistas das organizacións Equanimal e Igualdade Animal realizamos dúas investigacións paralelas encubertas na industria peleteira. Ningunha das orgtanizacións tiña constancia de que a outra estaba realizanda unha investigación similar. Introduximonos sen permiso e de forma encuberta -con cámaras ocultas- en varios criadeiros de visóns co obxeto de dar a coñecer o que esta industria oculta intencionadamente á sociedade e aos seus consumidores. Nese mesmo contexto temporal o Frente de Liberación Animal ceibou a miles de visóns dun deses criadeiros e se nos pretende responsabilizar a varios de nós desta acción coa que non temos relación. Este é o eixo sobre o que pivote toda a acusación ainda que tamén se nos vincula a outras accións que non hemos realizado.
Esto é unha montaxe xudicial, policial e mediática que forma parte dunha axenda represiva a nivel internacional contra o movemento de Dereitos Animais / Liberación Animal. Acúsasenos de exercer ecoterrorismo nun intento de criminalizar as nosas ideas. As nosas ideas son o motor de todo un movemento que pone entre as cordas á industria da explotación animal e a todas as estructuras de poder e de opresión. Non é un atque a un grupo de persoas, é un ataque a todo un movemento.
O obxetivo da xira foi denunciar estes feitos, explicar a súa natureza política e potenciar un debate no movemento sobre como actuar ante este ataque.

3. Vostede leva moitos anos loitando polos Dereitos Animais. Podería citarnos algún dos traballos que realizou?

Tras traballar varios anos de forma autónoma formei parte de varias organizacións e colectivos, no Grupo Antiespecista de Bilbao, Dereitos para os Animais / Rights for Animals, Equanimal e Igualdade Animal. Nestes momentos traballo de forma independente e colaboro con aqueles proxectos que considero de interese.
Creo que fixen de todo. Cousas das que me sinto sadisfeito e cousas que non voltaría a repetir. Quizais o máis interesante foi poder materializar ideas en campañas e en accións que cos seus e os seus errores serviron para poder definir un camiño a seguir en prol dunha eficacia maior. Nestes anos de duro traballo fomos moi poucos e fomos moi deprisa, non nos permitimos o suficiente tempo para analizar ben o que estabamos levando a cabo. Hai moitas cousas que adía de hoxe nunca voltaría a repetir e ao mesmo tempo outras que consideros claves para o avance do noso movemento e que deberían repetirse unha e outra vez.
Do que máis me sinto sadisfeito é de ter participado na implementación de accións directas enmarcadas na desobecia civil e nas investigacións encubertas, de facer máis conflictivas as nosas posicións. Considero que é aí onde aportei o mellor de min e agardo que no futuro esa idea sexa compartida cada vez máis por activistas comprometidos coa causa dos dereitos animais.

4. Cre que os consumidores dos produtos da industria agroalimentaria reciben suficiente información sobre o sufrimento animal? Podería facerse algo nese sentido?

Creo que todos somos conscientes que tras un filete de carne hai un animal morto. Sen embargo este coñecemento non parece ser suficiente para xerar un cambio. Son varios os motivos que converxen en potenciar o “carnismo” e o especismo. A cultura imperante e o modelo de consumo, o feito de non sentirse sinalado como ocurriría se se tratase de humanos, a nefasta educación que recebemos, o egoismo xeneralizado,…
A información de como son oprimidos os animais nas granxas, criadeiros, laboratorios, zoos, acuarios ou outros lugares onde se abusa deles é mostrada ao público a través de investigacións encubertas levadas a cabo por certos activistas ao longo da xeografía internacional. Está demostrada que estas investiacións teñen un impacto na demanda dos productos que manufacturan todas estas empresas.
Por todo esto a resposta é non. Non se recibe a información suficiente e ocultase intencionadamente desde os grupos de poder de toda esta industria. Ademais realizanse campañas de lavado de imaxe que manipulan o que realmente padecen todos os animais confinados alí.
Pero hai que recoñecer que hai moitas persoas, que ademais son una clara maioría, que tras coñecer todos estes feitos seguen participando de todo este ciclo de escravitude e morte.
Por regla xeral funcionamos aproveitándonos dos outros e preocupándonos de nós mesmos, é un feito, e non parece que nada vaia facer cambiar este paradigma. Sen embargo quedarse de brazos cruzados non é unha opción, por pequenos que sexan os cambios para cada animal a súa vida é todo o que ten e calquer batalla que libremos por pequena que sexa sempre axudará a algún animal en algún lugar do mundo.

5. Cre posible que se declare Galicia como país libre de touradas?

Sí. Esto é algo que tarde o temprano ocurrirá. É o que creo.

6. Podería indicarnos o país no que mellor se protexen os Dereitos Animais? Por que?

Non existe nengún lugar no mundo onde os animais sexan considerados suxeitos de dereitos. Os dereitos legais para os animais non existen. Mentres os animais sexan considerados propiedades, escravos e non suxeitos de dereito todas as medidas legais que se tomen ao respeto serán sempre en base a unha propiedade e non en base a un suxeito de dereito. Por este motivo non existe dereitos animais en nengunha lexislación do mundo e en todos eles están desprotexidos.
O lugar onde os animais son libres, onde os seus desexos son respetados e onde os seus intereses son protexidos só existe nos nosos soños e esta é a razón pola que seguimos aquí, para facelos realidade.

– Cómo está a afrontando a PAH a campaña  de desinformación e manipulación á que se está vendo sometida polos poderes favorables á banca?

Pois continuando co que vimos facendo. Favorecendo a movilización social, a loita  colectiva, a solidaridade e o apoio mútuo  entre zas personas afectadas e o conxunto da sociedade civil, que están loitando por reconstruir o dereito á vivenda, frente os  intereses dos especuladores.

– Que consecuencias terá a sentenza do Tribunal Europeo de Xustiza sobre os contratos hipotecarios españois?

O que se puxo en entredito é o procedemento de execución hipotecaria PEH). Dícese: o PEH en España é ilegal; e so significa que, todo o actuado no marco deste PEH é nulo de pleno dereito. Co cal teñen un enorme problema, e máis lles vale aprovar canto antes a dación en pago retroactiva, porque senon, vamonos ver nos tribunais.

– Hai riesgo de que o Goberno español maniobre para baleirar de contido dita sentenza?

Non. O problema é que o goberno non está entendendo ou acatando a sentencia. (A normativa que están sacando non soluciona nen os PEH en curso, nen aqueles que xa foron executados. Seguimos tendo ahí unha “bola”, que non sabemos como se vai a tragar o sistema xudicial.

– O artigo 47 da Constitución española estipula o dereito á vivienda de todas. Na súa opinión, existe algunha disposición legal que nos alonxe deste dereito universal? Que lei habería que cambiar?

O máis importante é que é un dereito recoñecido na Declaración Universal de Dereitos Humanos e no Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais asinados por España: formas superiores á Constitución Española, que nos permiten reclamalo. Poderíamos decir moitas normas e prácticas que limitan o dereito á vivenda, as que crean a situación de absoluta impunidade, das entidades finacieras. Eu creo que é o principal problema, hai que acabar coa impunidade das entidades financieras.

O escrache é un xeito de protesta que está “vendéndose” como un tipo de protesta ilegal e ilexítima? Poderíasnos definir por que entendedes que este é un xeito de lexítima protesta?

Pois porque o único que se está a reclamar é o cese inmediato da violación sistemática de dereitos humáns: acabar cos desaloxos forzosos sen alternativa habitacional, e acabar coas débedas perpetuas. Cousa en concordancia co disposto na resolución da Asamblea Xeral de Naciones Unidas 53/144, que dí que todas as personas teñen dereito a participar de actividades en defensa dos Dereitos Humanos.

Que supón o Código de Buenas Prácticas aprobado por el Gobierno o pasado 10 de marzo de 2012 realmente? Como debería ser para vós ese documento
exactamente?

Ise documento es una auténtica chapuza.O coñecido como “código guindos” é unha tomadura de pelo, de feito non vai funcionar. Para nós é a ILP, está claro, parar de inmediato os desafiuzamentos, acabar cas débedas perpétuas e facilitar o aluguer social, un aluguer que nos supere o 30 % da renda familiar; ahí é onde teñen a resposta. Unha resposta de mínimos, porque despois, aparte, hai que abrir un debate profundo acerca de como asegurar o dereito á vivenda, nun pais donde se calcula que pode haber ata 6 millóns de vivendas vacías. Esas vivendas teñense que por en mans da poboación e quitárllas ós especuladores.

-Como se posiciona a PAH respecto da okupación? E respecto da vivenda pública?

A tipicación do delito de ocupación é do ano 95, nin tan sequera fora considerada delito durante o franquismo. Esta non ten nengún sentido, e o único que ten feito esa tipificación é sobreprotexer a especulación. Para nós non ten nengún sentido, se alguén quere recuperar un inmoble xa ten o procedemento civil para facelo. Hai que abolir o delito de ocupación, dificultando así a especulación Nos apostamos por un parque público de vivenda en alugueiro con dereito á tenencia.Non hai que esquecer que neste momento o gobierno, de tapadillo, está preparando unha nova lei de arrendamentos urbáns, na que se vai limitar a tres años o dereito al alquiler, así como toda unha serie de dereitos dos inquilinos. Cun gran parque publico de viviendas avanzariamos cara a creación do dereito á vivenda.