Todo o tocante á alimentación preocúpanos (ou debería), xa que todo ser humano debe tomar auga e comida. A alimentación iguálanos a todos no nivel das necesidades. Moito máis nun mundo no que suceden evitables mortes por fame e sede mentres no mundo occidental a obesidade, a bulimia ou a anorexia pasan da anécdota ao problema.

Mais, aínda falando primeiro de quen come, que é o que están (estamos) a comer? A química permite crear unha casa de caroxetano coa cor e co sabor que desexemos e cada día aparecen novos problemas relacionados co emprego de antibióticos e pesticidas, cancros, etc. A industria alimentaria bombardea con sabores azucrados de simple dixestión, emprega a mercadotecnia para abrir novos nichos de mercado (como cando unha compañía decide identificar as súas pizzas como “a comida da avoa”),
cambia as dietas históricas segundo criterios economicos (o cambio do aceite de oliva polo de xirasol), consegue que un litro de leite lle saia máis caro ó consumidor ca un litro de viño (mentres os productores case morren de fame) e que case a metade dos prezos destes veñan dados por un envoltorio, o Tetrabrick, capaz de manter as ropiedades do líquido durante uns 500 anos (fabricados en exclusiva a nivel mundial por dúas marcas distintas: TetraBrick e TetraPack). No colmo, as multinacionais desembarcan nos sectores de “calidade”, coma os viños de denominación de orixe, para mesturar as uvas buscando o “estándar”, a pedra filosofal do mercado.

“O control dos sistemas alimentarios revélase como unha das maiores necesidades xeoestratéxicas da actualidad”

O control dos sistemas alimentarios revélase como unha das maiores necesidades xeoestratéxicas da actualidade. Nun modelo proveniente da época colonial, os grandes monocultivos con vistas á exportación substitúen día a día a agricultura de subsistencia. Millóns de persoas viven en exclusiva de productos coma o café, o cacahuete ou o plátano. Mentres, no mundo occidental a alimentación prodúcese de xeito industrial, en cadea, xerando novos e sorprendentes efectos, que van dende o malestar ético producido por granxas de polos de excesivas similitudes con campos de exterminio, ás críticas ante a calidade de carnes adulteradas, hormonadas e sufridoras de misteriosos efectos liliputienses ao ser botadas na tixola.

Asistimos tamén impertérritos a unha das loitas deste século: o control pola auga. As grandes multinacionais da alimentación desembarcan no mercado da auga embotellada coa vista posta na privatización e na posterior desaparición das redes de abastecemento públicas. Mesmo xa sen recato venden esta mesma auga da billa embotellada a cincocentas veces o seu valor orixinal para o consumidor.

“O debate sobre os transxénicos é levado polos medios de comunicación ao terreo das cuestións científicas, desviando a cuestión da realidade: a loita pola posesión do planeta.”

O debate sobre os transxénicos é levado polos medios de comunicación ao terreo das cuestións científicas, desviando a cuestión da realidade: a loita pola posesión do planeta. Se ben se pode discutir sobre os riscos e beneficios de, por exemplo, un arroz que necesite de menos auga, a cuestión de fondo é o rexistro como patentes destas melloras, e a súa protección polo sistema nunha escala similar á empregada pola industria farmacéutica. Non hai moito, un campesiño denunciou a multinacional Monsanto por contaminar o seu campo con transxénicos e a xustiza obrigouno a pagarlle á compañía polo emprego de sementes patentadas. Malia que fose contra á súa vontade. O negocio de cobrar por toda a comida da humanidade é demasiado tentador, o exemplo farmacéutico demasiado evidente, os mecanismos de presión demasiado engraxados.

O terceiro mundo reclama como xustiza que o mundo occidental acabe coas subvencións á súa agricultura e que lle abra as súas fronteiras aos seus produtos.
Xa que eles teñen as súas abertas aos nosos produtos, din, nós debemos facer o mesmo. E razón non lles falta, mais, que será dos millóns de agricultores europeos? Nos USA o mercado está  dominado polas grandes compañías, mais non é así en Europa. Onde queda a soberanía alimentaria? Como garantir a supervivencia se a alimentación depende de grandes empresas productoras, manufacturadoras, transportadoras, cos seus propios intereses e dinámicas? Como responder a un lock-out, a un peche patronal, a un boicot por razóns políticas, por exemplo? O control sobre o petróleo parecería benévolo fronte a un control deste tipo sobre os fluxos alimenticios.

Quizais o único necesario sería o que os romanos chamaban o menos común dos sensos: o senso común. Mais isto é a historia da humanidade, en tantas ocasións empeñada en non usalo.

Utopía foro.

Un muro que, en realidade, caera hai xa tempo. Toda a maquinaria do sistema realizou unha brutal campaña propagandística, todas as institucións, todos os líderes mundiais, e uns cantos miles de imbéciles se lanzaron a celebrar a caída do seudosocialismo.

Celebraban o triunfo dese “marabilloso” capitalismo que a punto estivo de afundirse na súa propia merda se non fose polas excepcionais medidas “socialistas” que as grandes economías utilizaron para salvalo.

Berlín é o muro estrela, o muro mediático, é o seu muro propaganda eterna, o símbolo do seu triunfo sobre o bloque seudosocialista, a imaxe mítica da súa vitoria na Guerra Fría. Pírrica vitoria, pois os que se enfrentaron a unha e a outra parte do “Telón de Aceiro” non foi capitalismo contra socialismo, senón capitalismo bárbaro contra capitalismo cutre.

“Onde están as cámaras e os líderes obámicos para ‘mundovisar‘ os outros muros? O de Chipre, o do Sáhara, o de México-USA, o de Palestina,… e o multiforme que o Norte rico levanta fronte ao Sur”

Pero onde están as cámaras e os líderes obámicos, onde as fichiñas de dominó e os fogos de artificio para ‘mundovisar’ os outros muros? O que levantou o amigo americano turco en Chipre que corta ao país en dous cruzando polo medio de Nicosia, o muro que o amigo americano marroquí construíu no Sahara incumprindo todas as resolucións da ONU sobre o dereito á autodeterminación do pobo saharahui, e o muro que o americano mesmo construiu na súa fronteira con México para que non suban os parias do sur empobrecidos pola rapina norteamericana, ou ese monstruoso muro multiforme que o Norte rico levanta fronte ao Sur que literalmente morre de fame mentres se deixa roubar petróleo, diamantes, coltán e ouro?

Cruces no enreixado da fronteira México-USA para lembrar os migrantes falecidos.
Foto: Ektarama

Demasiados muros para celebrar a caída do máis glamoroso de todos. Muros que se levantan nas nosas cidades, muros que se levantan nos nosos estados, nas nosas casas, que pasan polas nosas mesas, polas nosas camas, polos nosos principios, polas nosas ideoloxías, polo noso pensamento…E o máis terrible de todos, o auténtico muro da vergoña: o muro que constrúe Israel en Cisxordania e Gaza, unha ferida que envelena Oriente Medio creando unha frustración e un odio que abona as accións desesperadas, a violencia cega de quen están sendo cegados da esperanza e da dignidade.

Israel é un estado que desde practicamente a súa fundación, vive na ilegalidade máis absoluta. Explotando a mala conciencia que o holocausto creou no mundo e utilizando o poder mundial do lobby xudeu, sentiuse coas mans libres para construír un estado en base á violencia impune, á bárbara expulsión dos palestinos do seu territorio lexítimo, á utilización do terrorismo de estado, aos incumprimentos de toda legalidade, ignorando todas as convencións e tribunais internacionais, facendo caso omiso, unha vez tras outra, dun longo rosario de resolucións da ONU, sometendo aos palestinos de Cisxordania e Gaza a unhas condicións de vida e morte que recordan demasiado ás que eles sufriron baixo a tolemia nazi.

O conflito árabe-israelí ten a súa orixe na partición de Palestina que a comunidade internacional, logo da Segunda Guerra Mundial, votou baixo a conmoción emocional provocada polo recente descubrimento do xenocidio de nove millóns de xudeus. Foi un agasallo por tanto sufrimento, un agasallo á conta dos palestinos, das terras dos palestinos, do exilio dos palestinos, da morte dos palestinos. Sobre ese inmenso erro histórico comenzouse a construir un conflito que Israel, grazas á súa supremacía militar, agudiza día a día até límites insoportables afastando cada vez máis unha solución e provocando cada vez maior violencia.

“O muro de Palestina non so é ilegal según todos os organismos internacionais senón que converte os territorios palestinos nun inmenso gueto no que morren miles de persoas ”

A creación do muro de separación non só non é ilegal segundo todos os organismo internacionais senón que converte os territorios palestinos nun inmenso gueto no que morren miles de persoas por falta de asistencia sanitaria, pola brutalidade nazi do exército israelí e por unha vida en condicions infrahumanas. Situación insoportable para millóns de musulmáns en todos o mundo dispostos a realizar calquera acción desesperada, e que alimenta os conflitos de Afganistán, Iraq, Paquistan…

Contra esta barbarie loitan en todo o mundo cidadáns non só palestinos, ou árabes, ou musulmáns, senón todos aqueles que soñan cun mundo no que se respeten os dereitos humanos, a xustiza e o entendemento entre razas, pobos e culturas. E tamén cidadáns xudeus que non se deixan embrutecer por un estado paranoico, exasperado, embrutecido e criminal.

Autoría: Utopía foro.