A mobilidade como un servizo público, de respecto ao medio e complemento á calidade de vida debe ser unha prioridade das administracións.

A clase política sometida aos poderes económicos ten deseñado e aplicado unhas directrices económicas dirixidas ao consumismo, á privatización dos servizos públicos esenciais, á especulación e á falta total de respecto ao medio. Esta programado a concentración nas grandes urbes, da nosa costa e non deseñan nin poñen en práctica actuacións que impidan a despoboación no interior do territorio. Como proba temos a programación de investimentos multimillonarios en autoestradas, concretamente na
ampliación da ponte de Rande sen que se xustifique a súa necesidade nin siquera para o futuro.

Está a modalidade de transporte colectivo como xa temos proposto ás diferentes administracións dende os anos 2000, pasaría por deseñar un plan a medio e longo prazo que contemple a conexión entre os distintos medios de transporte colectivo de pasaxeiras (terrestre e marítimo, incluso aéreo) para o que habería que transformar as estacións
do tren, os peiraos do transporte de ría e as estacións de autobús en estacións intermodais (como xa se está facendo na estación do tren de Vigo), con horarios
coordinados que faciliten os trasbordos e a viaxe sen demora.
Para que isto funcione é preciso que:

• As estacións dispoñan de acceso de bus público e zonas de aparcadoiro para vehículos privados cun custe soportable para as usuarias do transporte público.
• Que dispoñan de puntos de información sobre as liñas do transporte urbano  circulares así como a zonas específicas industriais de Vigo e da área metropolitana.
• Implantación tarxeta transporte válida para calquer medio.
• Que a cidadanía se implique no uso do transporte metropolitano, por tanto na redución do uso do vehiculo privado e das emisións de CO2.

A posta en práctica destas medidas e a construcción de paradas de bus nos itinerarios convencionais, fóra dos carrís de circulación, darían un plus de axilidade ó tránsito de pasaxeiros, máis comodidade para as usuarias e unha considerable redución de costes enerxéticos unha importante contribución á reducción da contaminación ambiental da ría de Vigo.

Con vontade, compromiso e sentido común, sí se pode!

Serxio Reguira, Plataforma pola defensa da Ría de Vigo, CIES

A segunda xeración nace coa Declaración Universal de Dereitos Humanos de 1948 e inclúe entre outros o dereito á saúde, ao benestar, a unha vida digna ou á alimentación.
Na medida en que a sociedade evoluciona, son mais as necesidades dunha maior protección, polo tanto amplíase e posibilita a reivindicación da dignidade humana.

A Declaración das Nacións Unidas sobre o Medio Ambiente Humano suscrita en Estocolmo 1972, xa establece un dereito do ser humano a: “condicións de vida satisfactorias en un ambiente no que a calidade lle permita vivir con dignidade e benestar”. Ou do “deber solemne de protexer e mellorar o medio ambiente para as xeracións presentes e futuras”. Existen outras declacións e, ou, resolucións (reunión mundial de Asociacións de Dereito Ambiental, Limoges 1990; Declaración
Conferencia Nacións Unidas Rio de Janeiro 1992; Cumio de Johanesburgo de 2002).

“Non é doado dixerir a sentenza sobre a catástrofe do Prestige sen que se declaren responsables directos. Acaso non teñen responsabilidades os que utilizan unha bomba flotante?”

Con tanta declaración, recomendación e lexislado, non é doado dixerir a sentenza sobre a catástrofe do Prestige sen que se declaren responsables directos. Acaso non teñen responsabilidades os que utilizan unha bomba flotante, (empresas armadoras, aseguradoras, as que revisan a seguranza de navegación, etc?. Non teñen responsabilidades os que xestionaron o accidente, Estado Español, capitán marítimo, ministro do ramo, capitan do barco, etc?

Tampouco é doado ver como se contamina con verquidos de augas fecais e industriais -sen depuración previa- as rías e ríos do noso territorio, coa compliciadade de Concellos, Comunidades Autónomas, Estado Español ou Unión Europea.

O dereito a unha utilización da natureza e a un bo estado medio ambiental forma parte da calidade de vida dos seres humanos e dos dereitos dos cidadáns, tanto a titulo individual como colectivo, pero tamén a obriga do coidado, preservación e defensa permanente que debe ser por sempre a nosa guía e norte do comportamento como seres humanos.

Autor Serxio Regueira Gómez. Presidente da Plataforma Pola Defensa da Ría de Vigo “CÍES”.
Foto: manuelc2005.