Foto:whiteafrican

A soberanía é a capacidade que posúe un pobo para gobernar sobre si mesmo en tódolos eidos que lle atinxen (territorio, habitantes, leis…). O concepto de soberanía relaciónase directamente coas nocións de lexitimidade e independencia, fronte ao uso arbitrario do poder e ao dominio dun pobo sobre outro.

“A soberania alimentar é a facultade de cada pobo para definir as súas políticas agrarias e alimentarias ”

Que soberanías hai no terreo socio-económico?

-Soberanía alimentaria

• Facultade de cada pobo para definir as súas propias políticas agrarias e alimentarias apoiándose no desenvolvemento sostible e na seguridade alimentaria.
• Baséase     na     idea     de… protección do dereito dos pobos a alimentos nutritivos, axeitados, accesibles, producidos de forma sostible e ecolóxica.

Oponse    a…

…. política da FAO (baseada na dispoñibilidade de alimentos) incidindo na importancia da orixe e o modo de produción dos alimentos.

… política da OMC (baseada no principio de libre comercio) incidindo no fortalecemento e control da economía a través da lexislación.

– Soberania enerxética

• Capacidade dunha comunidade para exercer o control e para regular de xeito racional, limitado e sostible a explotación dos recursos enerxéticos.
• Baséase    na    idea    de… o dereito dos pobos ao control autónomo e á distribución equitativa dos seus recursos enerxéticos nun marco de sostenibilidade ambiental.

Oponse    a… calquera modelo de produción centralizado e en mans de poucas persoas ou empresas así como ao emprego de combustibles fósiles, caros e pouco accesibles.

– Soberanía tecnolóxica

• Capacidade dunha comunidade para tomar decisións en relación coa tecnoloxía que emprega; como, cando e por que modificala, e, sobre todo, con quen traballar este aspecto crucial para o desenvolvemento dunha sociedade.
• Baséase     na     idea     de… protección do dereito dunha comunidade de dominar os seus medios tecnolóxicos de tal xeito que non poidan ser controlados por outros intereses alleos. Incide na idea de autoconsumo e creación colectiva e aberta.

Oponse    a…o modelo capitalista actual que se basea nun modelo privativo que só proporciona ao consumidor o dereito ao uso da tecnoloxía adquirida.

Foto:    Han    Soete

Soberanía dos pobos vs. Globalización

No mundo actual o neoliberalismo impón a súas liñas ideolóxicas e o seu sistema de valores. A rendibilidade económica, a eficiencia, a “modernidade” ou a velocidade, son conceptos ligados ás ideas de homoxeneidade e de poder.

Vivimos unha nova onda colonizadora (onde non hai necesidade de ocupar os territorios fisicamente) baseada no desenvolvemento de normativas que consisten en baleirar de poder os órganos de soberanía popular para llo ceder ás empresas progresivamente.

Existen milleiros de factores e modelos que confrontan o modelo actual capitalista pero hai dúas liñas que marcan especialmente a xeración dunha nova cultura que rache coa existente:

Conservación dos Pobos Indíxenas. Os pobos indíxenas son colectividades que asumen unha identidade étnica en base a unha cultura, unhas institucións e unha historia que os definen como pobos autóctonos dun territorio. No mundo hai 370 millóns de indíxenas (5% da poboación mundial) repartidos en 70 países dos 6 continentes, que conservan máis de 5000 das 7000 linguas que hai no mundo. Ademais empregan prácticas baseadas na adaptación natural ao medio, polo que axudan a protexer a diversidade biolóxica mundial. Os 17 países que albergan máis de 2/3 dos recursos biolóxicos do planeta son os territorios tradicionais da maioría dos pobos indíxenas do mundo.

Cambio cara a un Estilo de Vida Sostible en occidente. A cultura occidental é quen impulsa o modelo capitalista actual, que xa hoxe abrangue todo o planeta e que empurra cara a unha situación non sustentable (calcúlase que en 2050 seremos 9.000 millóns de habitantes e necesitaremos 2,5 planetas como a Terra para cubrir as nosas necesidades). Fronte a isto xorden novas liñas que se apoian nun estilo de vida sostible (concepto que se basea en dar resposta ás necesidades básicas, ofrecer una mellor calidade de vida, minimizando o uso dos recursos naturais e emisións, e sen comprometer as necesidades das xeracións futuras).

E ti… Que podes facer?

Informarte e procura cooperativas e colectivos que aposten pola soberanía alimentaria, tecnolóxica e enerxética. Consume produtos de “km. 0“ (producidos na túa propia localidade) que sexan respectuosos co medio ambiente e procura converterte nun prosumidor (persoas que consumen o que elas mesmas producen). Actívate e implícate con outras persoas en tecer redes de produciónconsumo locais.

Ecoar))).

Que é a saúde?

Dereito humano básico, inalienable e inexcusable no tempo do que debe gozar cada persoa no grao máximo. Este dereito establece que cada persoa debería ter acceso a unha atención sanitaria oportuna, aceptable, asequible e de calidade satisfactoria. O concepto de saúde non implica tan só unha ausencia de dolencias e enfermidades, senón, e sobre todo, un benestar físico e emocional.

“A extensión da cobertura sanitaria ás clases populares foi provocada polo puxante movemento obreiro”

A loita pola saúde?

A mellora da saúde do conxunto da poboación, debeuse á creación da cobertura sanitaria para as clases populares.

Xa dende as últimas décadas do S XIX, nas principais economías do momento (Alemania e Reino Unido), comezou a garántirse unha certa atención sanitaria á poboación traballadora. Isto foi provocado pola puxante organización revolucionaria do movimento obreiro, e tamén porque os capitalistas entenderon que unha man de obra enferma e mal alimentada difícilmente podería satisfacer as esixencias productivas do momento.

Tralo Crack do 29, os EUA desenvolveron o “New deal´´, co que se garantía a cobertura sanitaria, unha pensión de xubilación digna, a reducción da xornada laboral a oito horas, etc… Esta política deu orixe a creación do chamado “Estado do benestar´´ e durou ata a crise de finais dos anos 70.

A subida ó poder de Margaret Thatcher no Reino Unido en 1979 e a de Ronald Reagan nos EUA en 1980 significou o auxe do neoliberalismo, ideoloxía que pon os beneficios económicos, por riba dos dereitos e liberdades das persoas e dos pobos. As políticas neoliberais non só se implementaeron neses paises, se non que tamén, significou o debilitamento das cadeas da solidariedade a nivel nacional e internacional. O Fondo Monetario Internacional, o Banco Mundial e a Organización Mundial do Comercio, comezaron a controlar os distintos países subdesenvolvidos, obrigándoos, entre outras cousas, a paralizar o desenrolo de sistemas de sanidade pública e á privatización das existentes.

Martin Luther King

“De todas as formas de desigualdade, a inxustiza na atención sanitaria é a máis espantosa e inhumana”.

A realidade fronte as falaciasdo neoliberalismo.

En realidade as políticas neoliberais o que procuran e convertir os servizos públicos nun novo mercado, e que así as empresas privadas podan meter man nun importante volume de fondos de natureza pública.

Os impostos especiais na sanidade, os copagos e as taxas sanitarias introducidas no estado español nos últimos anos implican un acceso desigual á sanidade, segundo o seu nivel socio-económico da xente.

“Diversos estudos amosan que o sistema sanitario público é menos custoso e máis eficiente que o sistema mixto ou o maioritariamente privado”

Diversos estudos amosan que o sistema sanitario público é menos custoso e máis eficiente que o sistema mixto ou o maioritariamente privado. Por unha banda a introducción do lucro nos sistemas de protección pública implica o incremento dos gastos e a corrupción dos cargos; ademáis como a cobertura e a calidade sanitaria minguan a saúde do pobo empeora, obrigando en moitos casos a tramentos de emerxencia, máis caros e menos satisfactorios.

Como é a privatización da Sanidade?

No estado español a universalización do dereito á atención sanitaria fixouse a través da Lei Xeral de Sanidade de 1986, mais ó pouco de publicarse comezou a recibir ataques, entre eles destacan:

• O “Informe Abril”, do 1990,que propuña medidas como o establecimento de copagos, a empresarización da provisión sanitaria, o fortalecemento do papel das aseguradoras e a laboralización do persoal sanitario.
• O Real Decreto 16/2012, levou ao cabo a maior parte das medidas do Informe Abril. Impulsando as privatizacións en todas as comunidades do Estado Español, así, por na de Madrid, privatizaríanse 6 hospitais e 27 centros de saúde, en Catalunya 18 e 46, e en Castilla- La Mancha 4 hospitais.

Na Galiza, dende a chegada ao goberno de Núñez Feijoo en 2009 foise eliminando progresivamente o dereito á atención sanitaria universal pública, gratuíta e de calidade, mediante:

• O desmantelamento e privatización do Sistema Público de Saúde Galego.
• A introdución do copago polos servizos.
• O “Plan 2011-2014” para a construción de infrestruturas sanitarias a traves de concertos deixa sen cartos suficientes para os gastos correntes da sanidade pública.

Foto:Imágenes en acción

E ti… que podes facer?

Infórmate sobre o que está acontecendo coa sanidade pública. Pide que cambien as normas que non respecten os principios da sanidade pública e fai un uso responsable da mesma. Únete as mobilizacións e iniciativas que loiten pola sanidade pública, universal, a accesible e equitativa. Infórmate dos teus dereitos e deféndeos con toda a túa forza.

Autoría Ecoar)))

]]> https://aboia.ecoarglobal.org/?feed=rss2&p=1414 0 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1159 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1159#respond Tue, 01 Apr 2014 16:38:50 +0000 https://aboia.ecoarglobal.org/?p=1159 Sigue lendo →]]> As pensión da seguridade social son un mecanismo de solidariedade mediatizado polo Estado polo cal se protexe a quenes, debido á desigualdade no reparto da riqueza, de outra  maneira verían mermados os seus ingresos de forma significativa ou serían incluso excluídos do sistema. É a seguridade social a que nos protexe das consecuencias da enfermidade, dos accidentes no traballo, a maternidade, a invalidez, a vellez e o desemprego.

“É a seguridade social a que nos protexe das consecuencias da enfermidade, dos accidentes no traballo, a maternidade, a invalidez, a vellez e o desemprego.”

Onde nace a seguridade social?

O sistema da seguridade social nace como froito da loita do movemento obreiro, ao reclamar os dereitos sociais e laborais como parte integral do concepto de cidadanía e, polo tanto, cubertos mediante a responsabilidade do Estado. No estado español, o que poderíamos sinalar como primeiro antecedente da seguridade social é a Ley de Accidentes de Traballo, de1900. En 1919 aparece o xerme das pensións: o Retiro Obreiro; en 1923 o Seguro Obrigatorio de Maternidade; e en 1931 o Seguro de Paro Forzoso.

Por que se ataca ás pensións?

O ataque aberto ás pensións comeza nos anos oitenta, como unha fronte máis da ofensiva neoliberal que sufrimos. É unha construción ideolóxica que persegue unha fin moi concreta: que o aforro público que supoñen as pensións convertase nun obxeto financieiro controlado por bancos e aseguradoras.

De cumprirse o plan neoliberal só poderían dispoñer de pensións aqueles con capacidade de aforro propio. O resto,quedará abandonado á súa sorte. Un paso máis no darwinismo social ao que derivamos cada vez a maior velocidade.

Algúns dos fitos que foron marcando as liñas de descomposición do sistema de pensións son, na esfera internacional, o demoledor e irreal informe do Banco Mundial de 1994 ou, no estado español, os “louvados” Pactos de Toledo.

Estas liñas foron realizadas nas reformas de 2011 e 2013. No ano 2011 o goberno do PSOE decidiu, incrementar o periodo de cotización, a idade de xubilación, revisar as pensións de enviuvamento e poñer data para o cálculo do “factor de sostenibilidade”: 2027. Esta reforma, presentada como definitiva, durou dous anos. Aproveitando o shock da crise iniciada en 2008, o goberno do PP, que como o PSOE seguía as directrices da UE, decidiu que o “factor de sostenibilidade” tiña que aplicarse xa, en 2014. Ademais, desvinculou o incremento das pensións ao IPC e inventouse un extravagante sistema para poder reducir as pensións futuras, o “factor de equidade interxeneracional”, que nos leva a reducir as pensións si a nosa esperanza de vida é maior que a xeración anterior.

“Non hai razón algunha para que as pensións teñan que sosterse a partir das cotizacións dos traballadores, podería facerse na súa totalidade a partir de impostos.”

Para levar ao cabo este ataque, preséntanse como verdadeiros argumentos baseados en cálculos falseados. A realidade é que, non hai razón algunha para que as pensións teñan que sosterse a partir das cotizacións dos traballadores, podería facerse na súa totalidade a partir de impostos. Ademais, aínda que é certo que a esperanza de vida incrementouse en máis de catro anos desde 1980, o certo é que o que debería de servirnos como medio para calcular a contía da pensión non é a esperanza de vida, senón a lonxevidade, que apenas aumentou en dous anos. A esperanza de vida aumenta, sobre todo, pola disminución da mortalidade infantil, que en nada afecta ás pensións. Ademais, a lonxevidade non é a mesma en todos habitantes dun estado: a clase acomodada vive, de media, 10 anos máis que un obreiro non cualificado. Son as clases populares, cunha lonxevidade (e tamén unha esperanza de vida) inferior á clase alta, as prexudicadas pola reforma das pensións, pois carecen da mesma capacidade de aforro.

Ademais, é gasto en pensións no Estado español é máis reducido que noutros da nosa contorna: segundo o Eurostat, o noso gasto en pensións en 2010 era do 12%; en Austria, do 15%.

Tampouco é certo que por contar con menos traballadores por pensionista o sistema se encamiña á destrución: o que importa non é o número de traballadores, senón a riqueza que producen. Deste xeito, se tomamos os datos do Banco España que adiantan un incremento de produtividade do 1,5%, en 2060 o PIB será máis do dobre que o actual. Pois ben, no 2060, cun PIB de 200 sobre os 100 de 2014, teremos o dobre de recursos para financiar as pensións, aínda que a porcentaxe se incremente.

Que podes facer ti?

Entender que as pensións son un sistema de solidariedade social e, tamén, un sistema de redistribución da riqueza; son froito da loita de xeracións e, en consecuencia, debemos loitar non só polo seu mantemento, senón por levalas cara á universalidade absoluta.

Autoría: Ecoar)))

Cales son as cifras globais actuais sobre a producción de alimentos?
Dende os anos 60, coa chamada Revolución Verde, a produción de alimentos multiplicouse por tres, mentres que a poboación mundial duplicouse. Segundo este patrón supoiamos que a fame no mundo debería de ter sido superada fai tempo. Pero o certo é que, neste momento, producimos alimento para 12 mil millóns de persoas; pero mil millóns, dos 7 mil que habitan o planeta, pasan fame.

Por que se produce a fame?

A condena á fame de mil millóns de persoas ten que ver, directamente, coa taxa de beneficio do gran capital e as políticas que os estados e as institucións do capitalismo global desenvolven para protexela. A xente pasa fame, morre de fame, por razóns políticas.

As políticas agrícolas da UE (a PAC, que consume preto do 40% do presuposto europeo) e de EEUU están centradas na subvención á produción das multinacionais para que poidan vender baixo prezo de custo nos mercados do sur. O resultado destas medidas proteccionistas do norte son devastadoras e así, por exemplo, no maior mercado agrícola de África, o de Dakar, é máis barato mercar produtos europeos que os producidos no propio Senegal, o que condena á desaparición dos pequenos agricultores locais, cuxas terras son, nunha nova fase de colonización, adquiridas por esas mesmas multinacionais para explotalas segundo os intereses dos mercados do norte. O acaparamento das mellores terras nos países do sur dá lugar a situacións ilóxicas e homicidas, como a utilización de terras fértiles etíopes para a plantación de flores. Polo ben do capitalismo e para cumprir co desexo de prezos baixos dos consumidores do norte, unha parte importante da poboación mundial perde o dereito a comer e, incluso, a beber, pola privatización dos recursos hídricos (incluso da auga da chuvia, como ocorreu en Bolivia no ano 2.000).

No capitalismo os alimentos só teñen razón de ser coma mercancía. Polo tanto, o fin esencial da industria alimentaria non é dar de comer as persoas, senón satisfacer as necesidades do mercado de intercambio de mercancías, o que quere dicir que, destruír colleitas, tirar comida ao lixo ou, incluso, pagar por non cultivar,… forman parte da súa lóxica.

Por outro lado, o control que as multinacionais teñen sobre a produción  de alimentos vai en incremento. Durante as décadas dos anos 60 e 70, os xigantes da alimentación non só conseguiron multiplicar a produción, senón que tamén avanzaron nun dos seus obxectivos estratéxicos fundamentais: a privatización das sementes. Mediante a expansión duns poucos e novos cultivos industriais (a través de fortes campañas destinadas a facer un mercado de alimentos homoxéneo) e apoiados no sistema de patentes, o capitalismo logrou arrebatar a gran parte do campesiñado a capacidade para gardar as sementes de sementeira, e dominar así completamente a produción. Hoxe en día, o mercado das sementes está monopolizado por dez empresas que controlan o 70% do mercado.

Existe outro problema relativo á industria alimentaria: as granxas industriais. O sistema de produción animal ignora de forma sistemática custes coma a degradación ambiental (o 20% dos gases de efecto invernadoiro son emitidos pola industria gandeira, máis que todo o tráfico  rodado do mundo), as enfermidades humanas (o emprego masivo e descontrolado de antibibióticos para acelerar o crecemento xera resistencias das enfermidades aos medicamentos) ou o sufrimento animal. En xeral, o sistema que nos prové o alimento animal consiste en calcular ata que punto poden achegar cara á morte aos animais sen matalos. Como crialos rápidamente, como aloxalos no mínimo espazo, o máximo e mínimo que poden comer, o enfermos que poden estar sen morrer .

E ti que podes facer?

Acabar coa fame e a crueldade animal esixe democracia e xustiza nas políticas agrícolas e alimentarias e apostar por un modelo de agricultura de proximidade, no que os consumidores teñan unha participación activa (coñecer o que comemos e como se produce). Devolver a capacidade de decidir sobre a produción, a distribución e o consumo de alimentos. Por isto debemos guiarnos por un consumo responsable que se basee nunha produción alimentar que respecte e se axeite sempre á contorna natural e cultural na que se desenvolve, e no que fomentemos a protección dos dereitos das especies.

Autor Ecoar)))

Que España e os españois somos maduros e estamos dispostos a asumir  responsabilidade. Que aprendemos a lección da crise e non volveremos deixar o noso país en mans duns poucos e sen o máis mínimo control. Para os que aínda dubidan quérolles demostrar que hai modelos alternativos, serios e viables.

2. Que é Reforma13?

É a proposta dunha modificación constitucional para cambiar o sistema de facer política. Propomos democracia directa, listaxes abertas, un goberno colexiado elixido polo pobo, políticos milicianos, unha reforma do Senado e a reforma da elección do Congreso. Nada doutro mundo.

3. Que é a democracia directa?

A posibilidade dos cidadáns de controlar e dirixir a política a pesar de delegar a súa xestión a uns representantes. Mediante Iniciativas e Referendos podes esixir Votacións Populares. No primeiro caso propondo unha lexislación nova e no segundo impedindo que entre en vigor algo que lexislou o parlamento.

4. Podes pór un exemplo de proceso de democracia directa?

Se un grupo de xente considera oportuno que se cambie a lei sobre os horarios de apertura das tendas e o parlamento non actúa, poden recoller as sinaturas necesarias para unha Iniciativa e o pobo vota directamente sobre esa proposta. No caso de que o parlamento (local, autonómico ou nacional) aprobe unha lei sobre algún tema que non lle guste a un grupo de xente, poden recoller o número necesario de sinaturas para un Referendo e o pobo decide sobre se aproba esa lei ou non. Así de sinxelo, non ten máis misterio, é coma se delego no xardineiro o coidado do xardín pero me reservo o dereito de decidir cal árbore se corta e onde se planta a nova.

5. Cres que a democracia directa melloraría a situación política no Estado Español?

Cres que o propoño para empeorar a situación? É lóxico que mellorará a situación. Non habería os extremismos temporais que vivimos nos que se concede cada catro anos o poder absoluto a uns ou a outros para que fagan e desfagan ao seu gusto. Os cidadáns, que son os que pagan o pato, poderían influenciar directamente o destino da política e sobre todo o mero feito de que exista o control, aínda que non se exerza, fai que as cousas funcionen doutra maneira. O mellor Referendo é o que nunca se celebra, porque demostra que os representantes, ante a ameaza dun posible Referendo, puxéronse de acordo e elaboraron unha lei moderada que todos poidamos aceptar e ninguén se moleste en recoller sinaturas.

6. Vendo a situación en Europa, cres posible a chegada ao goberno de novos partidos políticos?

Si, aínda que non creo que a solución sexa cambiar os partidos ou as siglas e manter o sistema. Se a paneira está podre de nada serve meter pan fresco. Todos os partidos corromperíanse neste sistema de poder absoluto e control nulo.

7. Como cres que respondería o capitalismo internacional ante un cambio político fondo no Estado Español?

Hahaha, o que propomos Juan e eu non é nada revolucionario e eu creo que tanto o capitalismo internacional como o proletariado internacional deberían de estar encantados se en España se establecese un modelo responsable e estable.

8. Como ves a relación entre a corrupción e o sistema político no Estado Español?

Hai tres niveles de corrupción.
1. O criminal nato que só fai política para roubar. Eses son pouquísimos, menos dun 1%; é inevitable e haino en todas as profesións e en todos os países. Estes teñen que ir ao cárcere cando se lles pilla.
2. A corrupción sistémica. Esta xérase por un sistema de poder sen control que fai case
irresistible a tentación e ademais ao ter que vivir da política e depender de listaxes pechadas, os políticos convértense en vítimas do sistema. Isto pódese corrixir con #reforma13
3. Os “pecadiños pequenos”. Estes son defectos humanos que se poden entender, pero non xustificar, eu creo que tamén diminuirían se aumentase a probabilidade de que te pillen. De todos os xeitos creo que a enorme maioría dos políticos non son corruptos en por si. Non tento xustificar a súa conduta, só tento explicar a causa e propor un remedio.