Todos os xornais celebraron o pasado 26 de agosto o cese da guerra entre Israel e Palestina, que pon fin aos 50 días de bombardeo e destrución sobre a franxa de Gaza.

Sempre é de celebrar o fin dunha guerra, pero é difícil crer que sexa o fin dun conflito que leva décadas aberto. Por que Israel se vai deter agora despois de tanto empeño por quedarse con todo o territorio e cando prácticamente o obxectivo está conseguido?

Houbo moitas campañas de presión, contra Israel, EEUU e os países europeos, que non conseguiron poñerse de acordo para levar adiante unha resposta conxunta exixindo que se cumplisen a lexislación internacional e os acordos asinados. Campañas de artistas e xentes do mundo da cultura, tamén de divulgación e recollida de sinaturas contra determinadas empresas que colaboran con Israel beneficiándose desta situación de conflito: bancos, como o Barclays, que invisten en provedores de armas, a empresa HewlettPackard que prové de sistemas de vixilancia para controlar os movementos
dos palestinos, a multinacional Caterpillar que proporciona escavadoras para destruír
as súas casas e campos…

Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo, como no caso dos colonos xudeos que ocupan ilegalmente as terras palestinas porque cren que esta é a súa “terra prometida”.Aconteceu isto ao longo da historia, no nome da calquera deus se procura riqueza e dominio baseándose no exterminio do”infiel”.

“Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo”

Pero hai que engadir que en Israel hai moitas persoas no cárcere por negarse a facer o servizo militrar, obrigatorio para homes (36 meses) e mulleres (24 meses) de 18 anos. Obxectores de conciencia que se negan a participar na ocupación de Palestina.

Neste caso, Israel busca colonizar territorio e EEUU, como potencia amiga, a súa parte: situación extratéxica no Oriente Próximo.

Ou, será o gas? como di Nafeez Ahmed 1no seu último artígo en The Guardian: “O ataque do exército israelí contra Gaza ten como obxectivo o control da reserva de gas natural palestino, valorada en 4.000 millones de dólares, a fin de evitar unha crise enerxética en Israel”

Nota1: xornalista de investigación, experto en seguridade internacional

Anxeles B.F.

Como nun campo de concentración o muro ilegal que Israel comezou a construír no 2002 déixaa pechada á poboación. Nalgúns puntos, este muro de formigón acada os sete metros de altura, cando estea finalizado chegará case aos 750 km de lonxitude.

Por outra banda están os asentamentos, tamén ilegais, de colonos xudeus. Para comunicar entre si estas colonias, o estado israelí constrúe 14.000 quilómetros de estradas en Cisxordania, illando entre si ás poboacións palestinas, que non poden circular libremente por elas. A isto súmase o bloqueo económico e de circulación imposto.

É  dicir, que por riba de facer moi difícil a vida diaria, confíscanlle as terras e a auga potable ao pobo palestino.

“Para ir completando o xenocidio, cada tanto tempo Israel leva a cabo ‘opercións‘ militares. A última matou a 1.865 palestinos”

Para ir completando o xenocidio, cada tanto tempo Israel leva a cabo “operacións” militares. No 2008 “Chumbo fundido”, contra a Franxa de Gaza, causando máis de 1.400 civís palestinos mortos. No 2012 lanza unha ofensiva militar denominada “Pilar de Defensa” tamén sobre Gaza co obxectivo declarado de decimar ao goberno de Hamás. Tras case un mes de ataques aéreos o saldo foi de 155 palestinos e 5 israelís mortos.

O último ataque sobre Gaza, denominado “Marxe protector”, tivo como consecuencia, de momento, 1.865 palestinos mortos e 9.400 feridos en Gaza, maiormente civís, entre eles máis de 400 son nenos e nenas. As bombas caen indiscriminadamente sobre escolas e hospitais. 60.000 persoas non teñen onde agocharse. Isto é, un campo de exterminio. Pola banda de Israel hai 67 mortos, 64 dos cales son soldados.

A desigualdade de medios militares, de riqueza e desenvolvemento económico entre as dúas partes é cada vez máis grande. Hai un país que gaña sempre, que invade territorios e hai outro que intenta defenderse cos poucos medios dos que dispón, e ao que se lle está a desposuír de todo. Polo tanto é difícil non poñerse do lado Palestino.

O motivo co que Israel escusa estas operacións é a súa defensa contra Hamás, considerado grupo terrorista por EEUU, Israel, Europa e algúns países máis. Pero a lista de cambios e reformas ligada a Hamás gañou as eleccións xerais palestinas no 2006. Dende entón o goberno de Hamás en Gaza está baixo o bloqueo de Israel.

“Cales son os criterios para considerar terrorista a Hamás? O que mata máis civís e o estado de Israel, non debería ser este o calificado como terrorista?”

Cales son os criterios para considerar terrorista a Hamás? Que pretende unha defensa armada? Se ao longo de tantos anos o bando que produce máis vítimas humanas civís, o que ocupa territorios ilegalmente, o que bloquea e intenta asfixiar a un pobo para quedarse cos territorios é Israel, por que non se fala de Terrorismo de Estado neste caso?

No ano 2012 a ONU recoñece o dereito do pobo palestino a establecer un estado propio, coas fronteiras de 1967. Votaron en contra Israel e Estados Unidos, xunto con Canadá, República Checa, Panamá, Nauru, Palau, Micronesia e as Illas Marshall, pero os votos a favor foron de 132 nacións. Aínda que é interesante sinalar a abstención de Alemaña e Reino Unido, xunto con outros países do Báltico. Isto supuxo un bo contratempo para Israel. E recentemente, neste ano, os grupos de Hamás e Al Fatah acordaron por fin un goberno de unidade para Palestina. Isto supón outro golpe máis.

É neste momento cando se inicia a última ofensiva. Resulta un tanto estraño que sexa Hamás quen a comece. É fácil deducir a quen beneficia.

Como reacción, as xentes de moitos países manifestámonos nas rúas, saímos a cada asalto en defensa do pobo palestino, canalizando neses actos a nosa impotencia e tristeza. O sistema bríndanos este dereito a desafogar, pacífica e organizadamente.

Creo que a nosa mobilización debería ir en contra dos nosos propios gobernos. Presionándoos de xeito continuo para que a lexislación e os tratados internacionais que asinaron se cumpran. E, ao mesmo tempo, que presionen a Israel con medidas de boicot comercial, financeiro, institucional, intelectual…

Nestes días vemos que a UE endurece as sancións contra Moscú polo seu papel no conflito de Ucraína, despois do derrubamento do avión de Malaysia Airlines, impoñendo medidas contundentes ao seu sector financeiro, enerxético e militar.

Por que non hai unha resposta semellante, con moitas máis razóns, contra o Estado de Israel?

Pódese asinar para pedir a EE.UU deixe de vender armas a Isarel en:
https://www.es.amnesty.org/actua/acciones/eeuu-dejar-armar-israel-jul14/

Ánxeles B.F.

Un muro que, en realidade, caera hai xa tempo. Toda a maquinaria do sistema realizou unha brutal campaña propagandística, todas as institucións, todos os líderes mundiais, e uns cantos miles de imbéciles se lanzaron a celebrar a caída do seudosocialismo.

Celebraban o triunfo dese “marabilloso” capitalismo que a punto estivo de afundirse na súa propia merda se non fose polas excepcionais medidas “socialistas” que as grandes economías utilizaron para salvalo.

Berlín é o muro estrela, o muro mediático, é o seu muro propaganda eterna, o símbolo do seu triunfo sobre o bloque seudosocialista, a imaxe mítica da súa vitoria na Guerra Fría. Pírrica vitoria, pois os que se enfrentaron a unha e a outra parte do “Telón de Aceiro” non foi capitalismo contra socialismo, senón capitalismo bárbaro contra capitalismo cutre.

“Onde están as cámaras e os líderes obámicos para ‘mundovisar‘ os outros muros? O de Chipre, o do Sáhara, o de México-USA, o de Palestina,… e o multiforme que o Norte rico levanta fronte ao Sur”

Pero onde están as cámaras e os líderes obámicos, onde as fichiñas de dominó e os fogos de artificio para ‘mundovisar’ os outros muros? O que levantou o amigo americano turco en Chipre que corta ao país en dous cruzando polo medio de Nicosia, o muro que o amigo americano marroquí construíu no Sahara incumprindo todas as resolucións da ONU sobre o dereito á autodeterminación do pobo saharahui, e o muro que o americano mesmo construiu na súa fronteira con México para que non suban os parias do sur empobrecidos pola rapina norteamericana, ou ese monstruoso muro multiforme que o Norte rico levanta fronte ao Sur que literalmente morre de fame mentres se deixa roubar petróleo, diamantes, coltán e ouro?

Cruces no enreixado da fronteira México-USA para lembrar os migrantes falecidos.
Foto: Ektarama

Demasiados muros para celebrar a caída do máis glamoroso de todos. Muros que se levantan nas nosas cidades, muros que se levantan nos nosos estados, nas nosas casas, que pasan polas nosas mesas, polas nosas camas, polos nosos principios, polas nosas ideoloxías, polo noso pensamento…E o máis terrible de todos, o auténtico muro da vergoña: o muro que constrúe Israel en Cisxordania e Gaza, unha ferida que envelena Oriente Medio creando unha frustración e un odio que abona as accións desesperadas, a violencia cega de quen están sendo cegados da esperanza e da dignidade.

Israel é un estado que desde practicamente a súa fundación, vive na ilegalidade máis absoluta. Explotando a mala conciencia que o holocausto creou no mundo e utilizando o poder mundial do lobby xudeu, sentiuse coas mans libres para construír un estado en base á violencia impune, á bárbara expulsión dos palestinos do seu territorio lexítimo, á utilización do terrorismo de estado, aos incumprimentos de toda legalidade, ignorando todas as convencións e tribunais internacionais, facendo caso omiso, unha vez tras outra, dun longo rosario de resolucións da ONU, sometendo aos palestinos de Cisxordania e Gaza a unhas condicións de vida e morte que recordan demasiado ás que eles sufriron baixo a tolemia nazi.

O conflito árabe-israelí ten a súa orixe na partición de Palestina que a comunidade internacional, logo da Segunda Guerra Mundial, votou baixo a conmoción emocional provocada polo recente descubrimento do xenocidio de nove millóns de xudeus. Foi un agasallo por tanto sufrimento, un agasallo á conta dos palestinos, das terras dos palestinos, do exilio dos palestinos, da morte dos palestinos. Sobre ese inmenso erro histórico comenzouse a construir un conflito que Israel, grazas á súa supremacía militar, agudiza día a día até límites insoportables afastando cada vez máis unha solución e provocando cada vez maior violencia.

“O muro de Palestina non so é ilegal según todos os organismos internacionais senón que converte os territorios palestinos nun inmenso gueto no que morren miles de persoas ”

A creación do muro de separación non só non é ilegal segundo todos os organismo internacionais senón que converte os territorios palestinos nun inmenso gueto no que morren miles de persoas por falta de asistencia sanitaria, pola brutalidade nazi do exército israelí e por unha vida en condicions infrahumanas. Situación insoportable para millóns de musulmáns en todos o mundo dispostos a realizar calquera acción desesperada, e que alimenta os conflitos de Afganistán, Iraq, Paquistan…

Contra esta barbarie loitan en todo o mundo cidadáns non só palestinos, ou árabes, ou musulmáns, senón todos aqueles que soñan cun mundo no que se respeten os dereitos humanos, a xustiza e o entendemento entre razas, pobos e culturas. E tamén cidadáns xudeus que non se deixan embrutecer por un estado paranoico, exasperado, embrutecido e criminal.

Autoría: Utopía foro.

A Ocupación foi rendible nos primeiros vinte anos da mesma dende o punto de vista da sociedade israelí, pero dende os anos 80, co comezo da 1a Intifada, o custo que Israel ten que pagar para manter a ocupación supón un 9% do seu presuposto (construción das colonias, financiamento dos colonos, accesibilidade), sendo o custo principal a seguridade: tanto militar coma privada, facéndoa pouco rendible para a sociedade israelí.

Entón, cales son os beneficiarios a día de hoxe? Pódese dicir que os grandes beneficiarios son sobre todo as empresas israelís, a industria armamentística e os
bancos israelís. Centrándonos no sistema bancario israelí, este atópase directamente relacionado co financiamento das colonias e ademais é quen controla o mercado  financeiro palestino.

Trala firma dos Acordos de Oslo, negouse o dereito dos palestinos a ter a súa propia moeda, dándose un gran paradoxo: os traballadores do West Bank cobran en dólares e dinares xordanos, principalmente, pero nunca en shekels, cando é esta a moeda de uso cotiá. Este feito obriga aos bancos palestinos a firmar acordos coa banca israelí para poder facer fronte ás demandas da sociedade, sendo soamente uns poucos bancos palestinos aos que se lles permite facer este tipo de acordos coa banca israelí. Estes acordos levan a un aumento no custo do shekel, debido a que os bancos israelís limitan
a cantidade de transferencia de shekels pero non o número destas, aplicándolles
unhas elevadas comisións que poñen en risco o sistema bancario palestina; e
que encarecen o custo para o usuario, esmorecendo así a xa de por si esmorecida
economía palestina.

Iria Cobaleda , BDS-Galiza