“As traballadoras sociais deberiamos ser abandeiradas da indignación, técnicas proactivas nas propostas de solución e insubmisas dun sistema cruel e inhumano.”

Máis somos parte do problema. Somos as que xulgan a unha muller por traballar en negro para completar unha axuda de 400 euros. Somos o Sistema que etiqueta ao estranxeiro como ladrón e aproveitado. Somos as que teñen medo a perder o seu posto e tragamos con imposicións políticas. Somos moitas veces as policías que perseguen e que ameazan. Somos as que temos o poder de moitas vidas nas nosas mans e que decidimos, non segundo o que máis lle convén, se non o que nos ditan dende arriba. Somos as que deixamos que se siga recortando, que desapareza a lei de dependencia, que as axudas de emerxencia tarden case un ano en resolverse. Somos as que nos amparamos en que “son drogadictos ou borrachos e que non queren insertarse” para tapar as vergonzas dunha sociedade onde a brecha entre os que poden e os que non é tan grande que é difícil volver a subirse no barco cando caes.

E si, tamén somos as que chegamos a casa e choramos de impotencia. As que  nos sentimos enlouquecer por tratar de  vivir entre dúas augas tan opostas. As que recibimos as labazadas tanto do que pide como do que non quere dar. As que no noso interior aínda trememos de indignación cando se comete una inxustiza.

Recuperemos a esencia do traballo social. Levantémonos. Declarémonos en subversión: non imos a ser máis a cara visible do neoliberalismo, vamos a deixar este lado da mesa para sentarnos enfronte, xunto co resto da poboación e imos tirar do carro dunha sociedade moi farta de perder dereitos. Temos una oportunidade de ouro para demostrar que non perdemos o que somos.

Enrédate Radio.

“Somos un dos países europeos con menor índice de criminalidade. En cambio temos as taxas de poboación carceraria máis elevadas.”

Nada máis lonxe da realidade. Somos un dos países europeos con menor índice de criminalidade. En cambio temos as taxas de poboación carceraria máis elevadas. ¿Como é posible? Pois porque ese medo do que falamos fai que sexa una excelente baza política e un bo caladoiro de votos endurecer o noso código penal sen que en moitas ocasións estea realmente xustificado. O resultado: máis persoas presas e con condenas máis longas, superpoboación de reos. Pero non máis recursos nin máis persoal cualificado para a reinserción.

As nosas prisións están nuns niveis de ocupación do 165%, unha masificación que supón, entre moitas cousas, un maior risco de altercados, dificultades para traballar de maneira individualizada cada caso de inserción e peores condicións de habitabilidade.

E seguimos pensando que o noso sistema penal é permisivo e que a vida na cadea é como estar nun hotel a pensión completa con piscina e televisión por cable. E saímos ás rúas, recollemos firmas e nos indignamos porque aquí ninguén paga a pena que merece.

A realidade é que só polo feito de ser una persoa privada de liberdade xa te convertes en grupo de risco: risco de ter VIH, tuberculose, hepatite, risco de sufrir una agresión, de caer nas drogas, risco de caer na exclusión social, de sufrir una patoloxía mental. Porque si, no cárcere hai entre tres ou catro veces máis persoas con enfermidade mental que entre a poboación española. Por suposto, sen recursos axeitados.

Así que sigamos tendo medo, endurecendo sen sentido, afastando máis os centros penitenciarios e a súa realidade, aplaudindo cadeas perpetuas revisables e mirando para outro lado cando se denuncian as condicións de vida nas prisións. Cun 60% de  reincidencias será que o estamos a facer moi ben agora.

Enrédate Radio.

“Temos todos os medios ao  alcance para que a información chegue a todas as partes e sexa un ben para todas, pero temos un reto enorme, que é discernir cando a información é veraz e cando non.”

Temos todos os medios ao alcance para que a información chegue a todas as partes e sexa un ben para todas: a tv, radio, prensa, xunto coas novas plataformas dixitais e redes sociais: blogs, facebook, youtube, twitter…ofrecen un amplo abano; pero temos un reto enorme, que é discernir cando a información é veraz e cando non: aos poderes políticos, económicos e ideolóxicos de toda orde ábreselle milleiros de posibilidades de control non só dos medios senón das nosas opinións.

A desaparición de profesionais da comunicación que outrora cobrían con rigor e seriedade, a fusión dos medios en grandes grupos de comunicación que funcionan como lobbys ao servizo dos poderes políticos e económicos no canto de fiscalizalos; os usos malintencionados da linguaxe, da publicidade, dos sucesos, dos xuízos, ou os retoques de fotografías; a censura que volve ser unha práctica habitual dos medios; a desacreditación dos movementos sociais que xorden espontaneamente da opinión pública…son algunhas das malas prácticas que inundan os medios de comunicación.

Esta situacións poñen ás persoas na necesidade de ter que ser responsables de onde se informar: comprobar as fontes, contrarrestar opinións, valorar o rigor das información, analizar e reflexionar sobre o que acontece o seu arredor… é por todo isto que é mais necesario ca nunca conseguir métodos que garden códigos que preserver contra a contaminación da mentira, o desentendemento, o odio, a violencia.

A liña que debería ser inquebrantable para alcanzar isto é o respecto aos principios fundamentais dos dereitos humanos e ás liberdades civís. Un fondo ético de valor universal.

“Pódese enganar a todos nalgunha ocasión, mesmo se pode enganar a moitos durante
algún tempo, pero non se pode enganar sempre a todo o mundo.” Abraham Lincoln

Autora Enrédate Radio.

Usada para triunfos ás veces persoais, ás veces políticos, a educación converteuse no instrumento favorito de debates habitualmente ineficaces e mesmo irritantes da escena social: as cidadás esixindo o seu dereito ao acceso e ao goce dela, e obtendo o silencio como resposta; os sectores políticos e financeiros, que ven nela a pedra angular da  creación e mantemento das ideas e xeitos de estar no mundo, apostando por modelos caducos que privan do gozo dun dereito básico.

“As mulleres e nenas teñen que enfrontar obstáculos como a distancia ata a escola, a falta de servizos hixiénicos, os matrimonios e embarazos precoces ou o coidado de familiares enfermos.”

A educación non só é a instrución da ensinanza, senón que é o instrumento perfecto de creación da convivencia cos demais e con nós mesmas, por iso, quixeramos reflexionar sobre dúas cuestións para nós necesarias. A primeira é a reivindicación de que o dereito á educación para todos e todas sexa unha realidade, e está moi lonxe de ser así, xa que hoxe en día nos enfrontamos non só a cubrir as necesidades da época tecnolóxica na que vivimos, onde a realidade é que millóns de persoas son analfabetos dixitais, senón tamén, a paliar situacións xa crónicas: a educación básica non está ao alcance de todas as persoas, e as mulleres e nenas teñen que enfrontar obstáculos como a distancia ata a escola, a falta de servizos hixiénicos, os matrimonios e embarazos precoces ou o coidado de familiares enfermos.

A segunda cuestión é a necesidade dunha aposta por unha educación emocional e sentimental que nos achegue ao coñecemento propio, e este leve ao coñecemento do outro. Pensamos que é necesario un cambio na formación e ensinanza do ser humano para o pleno recoñecemento dos dereitos universais como algo propio e inalterable.

Se o século vinte foi o século da expansión cara fora, pretendendo conquistar o universo, o século vinteún debería ser a conquista do espírito e da esencia do ser humano: seguimos sen saber quen somos, aínda que teñamos mais claro onde estamos.

Autora Enrédate Radio

Por Dereitos da Infancia entendemos o conxunto de normas internacionais que protexen as persoas ata os dezaoito anos. Estes dereitos son irrenunciables e inalienables, polo que non poden ser vulnerados por ninguén en ningún caso. A Convención dos Dereitos dos Nenos de 1989 recoñece ás crianzas como titulares activos, isto é, non son só beneficiarias senón tamén promovedoras e transformadoras.

“As crianzas teñen dereito a dar a súa opinión e que sexa tida en conta. Teñen dereito á liberdade de pensamento, de crenzas e de relixión.”

As crianzas teñen dereito a dar a súa opinión e que sexa tida en conta. Teñen dereito á liberdade de pensamento, de crenzas e de relixión. En cambio poucas poden elixir que relixión profesar, por exemplo. Eliximos para elas, sen contar con elas.

Teñen dereito a non ser obxecto de inxerencias na súa vida privada, correspondencia, etc. ¿Cantas persoas len o móbil dos fillos e das fillas?

Hai que protexer á infancia de toda forma de maltrato e violencia (física, psíquica, sexual ou verbal). A labazada a tempo, as cadeiras de pensar, o ‘es malo/a, es parvo/a’, prácticas socialmente aceptadas pero que son maltrato e menoscaban a súa dignidade.

Teñen dereito a un nivel de vida axeitado. Nun país sumido no desmantelamento do Estado de Benestar e cunhas taxas de paro alarmantes, moitas familias non teñen os recursos suficientes para garantir a cobertura das necesidades máis básicas de tódolos seus membros, incluídos os e as menores.

Non esquezamos o Dereito á Educación, que terá en todo caso que respectar a dignidade da crianza en canto persoa. A Lei Wert, que supón unha volta a sistemas educativos da época franquista, o recorte en becas e a subida de taxas, que deixan fora á clase media. Educación baseada unicamente nos resultados, na memorización e na competición por ser ‘mellor’.

O sistema capitalista só ten en conta as necesidades e opinións do grupo dominante, isto é, varón de media idade. O resto (persoas con discapacidade, mulleres, persoas maiores, grupos étnicos minoritarios e as crianzas) non poden acceder a cotas de poder nin denunciar as vulneracións.

Necesitamos unha nova visión da Infancia como iguais. Necesitamos entender que o noso privilexio coma adultas debe servir unicamente para protexer e garantir os Dereitos, non para impor, ningunear ou aproveitarnos.

Autora Equipa do Enrédate Radio.

Segundo sexa a resposta, poderemos entender algunhas das agresións que recibe, agresións que moito tememos non sexan reparables: o burato da capa de ozono, a contaminación de ríos e mares; o cambio climático; a reciclaxe dos residuos nucleares, a falta de respecto cara a flora e fauna, e un longo ectétera de decisións que priorizan o beneficio a curto prazo; mais non pensamos que sexa o criterio idóneo a ter en conta cando falamos do ámbito onde vivimos, onde crecemos e onde imos estar.

A cosmovisión do mundo vai mudando co paso do tempo, tamén en cuestión de dereitos. No século pasado, a finais dos anos 60, unha forte onda de mobilizacións, puxo de manifesto os límites dos dereitos e así foron collendo forza demandas como as dos pobos dominados, das mulleres e das minorías sexuais, os dereitos vinculados á protección do medio e os dereitos das xeracións futuras até pasaren a un primeiro plano ao constatarse os límites ecolóxicos do modelo de crecemento económico imperante.

No proceso de mundialización que sufrimos podemos identificar novos ámbitos de protección, novos suxeitos con necesidades e intereses que até este intre non foron atendidas e novas escalas de tutela de dereitos. Entres estas últimas está a protección da natureza. Na constitución de Ecuador do ano 2008 di así:“Nós o pobo soberano do Ecuador (…) celebrando á natureza, a Pacha Mama, da que somos parte e que é vital para a nosa existencia” adicándolle un capítulo enteiro aos dereitos da natureza, entre outros: respecto a súa existencia, protección, preservación, rexeneración, restauración,
eliminación das consecuencias ambientais nocivas, restrición de actividades de
destrución ou alteración de ecosistemas e o deretio ao desfrute do bo vivir.

“Isto sabemos: a terra non pertence ao ser humano, o ser humano pertence á terra.”
-Gran Xefe Indio Seatle, da tribo dos Duwamish, 1854.

Autora Enrédate radio.

O dereito á alimentación require que os Estados proporcionen o espazo no que as persoas se poidan desenvolver plenamente para producir e procurar unha alimentación para si mesmas e para as súas familias; pero este non é o escenario actual, Non chega con ter dereito: temos que ter a garantía legal de que se cumpra; éste é o termo legal para designar a normativa de tutela dun dereito: esténdese ademais ao conxunto dos poderes públicos e privados, estatais ou internacionais.

As garantías son previstas sabendo que existe a violación do dereito, afirma a desconfianza sobre o exercicio do poder, e oponse por tanto, á idea dun poder
bo; un estado con rixidez constitucional, subordinando ao poder político, xurídico e lexislativo.

Que está a pasar? A expresión clásica de democracia, baseada nas liberdades individuais e a división de poderes (o contrario do absolutismo) converteuse en dous absolutismos hoxe en día: a da maioría, e a do mercado, poder politico e económico.

Este é o escenario: non manda a lei, manda o poder; o que produce o feito de que existan dereitos non garantidos; o problema non é a súa inexistencia, senón a lagoa a cubrir por parte da lexislación correspondente: é máis que nunca necesario a existencia de normas legais para garantir todos os dereitos, fronte a todos os poderes, públicos e privados en todos os planos, tanto do dereito estatal coma do dereito internacional.

Os dereitos fundamentais afirmáronse sempre ao facerse patente unha opresión ou unha discriminación que en certo momento se valorou como inaceptable. Son conquistados polos movementos revolucionarios, mais neste pasado século non se desenvolveron as garantías dos dereitos nin nas constitucións nin nas convencións internacionais.

Autor Equipa do Enrédate radio.