No libro A Metamorfose de Kafka, ante a desolación que o protagonista sinte ante a súa vida, sucédelle de súpeto unha transformación: esperta do sono convertido en escarabello.

Estaría moi ben que cada quen se sorprendese espertando un día convertida en revolucionaria. Co puño en alto e o berro nos beizos. Claro que isto non sucede dun dia para outro, vaise alentando co feito de non ver cara a outro lado no decorrer dos días.

Hai moitos tipos de revolucións, dende as grandes e colectivas ata as pequenas e individuais. De carácter político, económico, social, ecolóxico. O caso é revolucionarse.

No Val Miñor temos organizado un pequeño grupo revolucionario que vai medrando como as herbas. Comeza unha persoa, logo súmase outra e en breve xa somos algunhas, porque o importante das revolucións tamén é contaxialas.

Nesta primera andaina tratamos o temas dos herbicida, depois daŕemoslle ao TTIP, e logo virán outros. Hai tantos!

O procedemento é poñer a información diante da cara, facer que lle chegue á xente directamente.

Nesta zona rural pensamos que non abonda con internet, sobre todo se queremos ter incidencia na xente do campo que emprega o herbicida para os propios cultivos, para a “limpeza” das fincas ou das testadas das propiedades. Comprobamos que hai moita desinformación e moito facer inconsciente, debido ao interese das multincionais e fabricantes destes produtos que os disfrazan de inocuos.

Así que metemos os panfletos coa contrainformación nos buzóns das casas, nos parabrisas dos coches, pegámolos nas paradas de bus e nos centro veciñais, entregámolos na man, na praza de abastos, no mercado de rúa...Éste é o procedemento. Xuntámonos unha vez por semana e alá imos.

Se a algúen lle interesa esta pequena revolución, estes que seguen son os textos do panfletiños que poñemos á vosa disposición. Nós imprimímolos en tamaño cuartilla. Por diante os datos e por detrás as alternativas, das que tamén é importate dar información.

Autoría: Ánxeles Bouzó Fernández, membra do ‘Comando Ghichas’

O medo e o rexeitamento ao estranxeiro son alentados pola clase política que nos goberna.

Está é unha teima constante dos facismos. A entrada “masiva”, a “avalancha” de inmigrantes, supón un perigo. Hainos que frear: con muros, arame de pugas, coitelas, pelotas de goma, disparos, lexislación, etc. Van a invadir Europa, a cal aprobou en setembro de 2008 unha lei contra o racismo e a xenofobia, que recibiu no 2012 o Premio Nobel da Paz “pola súa contribución á democracia e aos dereitos humanos”.

“Europa colabora á situación de África, explotando os seus recursos naturais, utilizandoa como basureiro, infirindo no comercio, aprópiandose das terras e explotando a man de obra barata. ”

Cales son as condicións de vida que impulsan a unha persoa a abandoar a súa familia e o seu país, e arriscar a vida nunha fuxida en condicións terribles: en pateras, agochados en camións, barcos ou colectores, acosados polas mafias, pola fame e polo medo? Que fariamos no seu lugar?

Como colabora Europa á situación de Africa?

Repártese o continente creando fronteiras en liña recta a golpe de escuadra: as colonias, explota os seus recursos naturais a calquera prezo (como exemplo actual temos a extración e comercio do coltan para os nosos aparellos móbiles), emporca e envelena o seu entorno, utiliza os seus países como basureiros ofrecéndolles toneladas de lixo electrónico, infire no seu comercio de xeito que as pequenas agricultoras non poidan competir cos alimentos que chegan de Europa subvencionados, aprópiase das súas terras para os nosos monocultivos e empresas, coa colaboración dos gobernos locais corruptos pagados polas multinacionais, e xa de paso, explota a súa man de obra barata, que por necesidade, acepta calquera condición… Podemos ir máis atrás no tempo e atopar o vergoñento comercio de escravas.

As persoas inmigrantes que consiguen pasar a fronteira mirámolos percorrendo as praias incansables, cargados de sombreiros e bagatelas para os turistas, fuxindo da policía coa manta ao lombo, soportando nos mercadiños o regateo e a burla, limpando e coidando os nenos das familias ricas mentras os seus fillos  esperan os euros que lles poidan chegar.

Quen son realmente os perigosos?

Ánxeles B.F.

Vivo rodeada de monte. A cen metros da casa baixa un río, nas marxes hai salgueiros, castiñeiros, sabugueiros, carballos e todas as múltiples plantas que adoitan vivir nas ribeiras, sempre e cando as augas baixen limpas.Tamén, pintada de verde, para camuflarse? está a urbanización ilegal: os seis chalés que non poden venderse, á espera de ser legalizados… pero esa é outra historia. Cara arriba comezan as acacias, logo piñeiros e eucaliptos xuntos, máis alá só eucaliptais e, cara á esquerda, o monte que ardeu hai dous anos, azulado polo agromo, de novo, dos eucaliptos (28% da superficie arborada de Galicia). En fronte vexo unha zona extensa de solo queimado, onde intentan medrar carballos. A comunidade de montes decidiu eliminar as acacias talalándoas e botando herbicida. Quimioterapia?.

De quen é o monte? Apámpanme os seguintes datos: só o 1% do monte galego é público, o 66% é propiedade privada particular e o 33% privada veciñal (mancomunidades de montes).

Hai quen no monte só mira leña…. Nos anos 40 o Patrimonio Forestal do Estado fixo unha repoboación forzosa que colapsou a agricultura e gandería tradicionais. Agora vén a ameaza da macrominería e dos eólicos, para exportar materia prima e enerxía, non centrados na autosuficencia da comunidade, que se instalan sen ter en conta máis puntos de vista que os económicos a curto prazo.

O tratamento do monte funciona ás arroutadas, segundo as necesidades dos mercados. Hai 3.500 empresas vinculadas ao galego que produce 2.000 millóns de euros de beneficio, o 3,5 do PIB. A Xunta está a valorar a prórroga da concesión a ENCE. As empresas ameazan, o prezo da madeira baixa, xa se importa máis barata (así desforestamos outros lugares máis pobres). A campaña social conseguiu deter as fumigacións aéreas co Cascade, prohibido en Europa. Mais de 30.000 colmeas desaparecen en Galicia cada ano. Hai riquezas que contan e outras que non.

E así andamos. No Val Miñor non damos feito: Salvemos Monteferro!, SOS Groba!, Pola Protección da Serra do Galiñeiro!

Autora Ánxeles B.F.

Contra isto o primeiro sería concienciarnos. Logo darlle uso á liberdade: decidir que, onde, a quen, canto e por que consumimos.

A primeira das nosas necesidades é a alimentación, partindo desta podemos escoller:

• Alimentos de produción local, máis dos que pensamos. O resto buscalo no máis achegado, evitando transportes.

• Produtos da tempada, esperar ao verán para comer mazás, así foi ata hai pouco.

• Por defensa cultural e da saúde preferir o caldo galego ás hamburguesas.

• Colaborar nunha mellora da xustiza social e económica comprando directamente cao persoa produtora.

• Protexer o medio natural esixindo produtos cultivados de xeito respectuoso coa natureza e sen embalaxes innecesarios.

Dende hai un tempo, o pan que consumo, os ovos, as hortalizas e froita, son de produtores locais, veciños do concello. Os lácteos e derivados son galegos. O arroz, fariñas, legumes e aceite prodúcense en cooperativas de Castela e Andalucía. Ao relacionarnos directamente cas produtoras o intercambio ten outro sentido, se comparten ideas, coñecementos, proxectos.

E dando un paso máis, igual de importante, podemos pasar do individual ao colectivo: xuntarnos con outras persoas coas mesmas inquedanzas, comezar a buscar de xeito libre novas formas de participación e organización social, indispensables para un futuro máis humano.

Os grupos de alimentación ‘consciente’ están estendéndose: Vigo, Cangas, A Guarda, Gondomar… Na cidade ou no rural, en comunidades de edificios, centros culturais, veciñais, locais públicos… Logo precísase un pequeno grupo de persoas que se impliquen e se organicen cara o mesmo fin común. E por último espallalo.

Autora Ánxeles B. F., Membro do Grupo de Alimentación Val Miñor e da Horta Comunitaria Val Miñor http://gavm.arredemo.org/