Foto: Hernán Piñera

A Xunta de Galicia a través da propaganda e/ou a simulación pretende substituír os dereitos por esmolas. Lonxe de mudaren a desigualdade e a inxustiza crecentes, o goberno autonómico perpetúa coas súas políticas unhas estruturas que enchen os petos duns poucos a costa de facer negocios coas necesidades básicas de todas.

Un exemplo desta políticas é a convocatoria do ‘Tícket Eléctrico’: unha axuda para o pagamento de parte da factura eléctrica a familias con fillos menores a cargo con ingresos que non superen 798 €/mes ou 9.585 €/ano referidos a 2013.

A presión social unido ao desastre da anterior convocatoria trouxeron pequenas mudanzas, que nada disimulan o despropósito desta insuficiente axuda. A contía sube agora aos 90€ ao semestre para familias con menores, 150€ no caso daquelas que posúan o título de familia numerosa. Igual que a finais do pasado ano o tícket hai que presentalo telematicamente logo de achegar unha morea de documentos e acreditar unha vida na miseria absoluta ou ás portas dela.

Neste enlace deixamos un resumo desta convocatoria, onde aparece a documentación necesaria para facer a solicitude.

O pasado martes 28 de abril varias ducias de persoas, convocadas pola ODS-Coia, G.A.S. e a parroquia do Cristo da Vitoria, concentrámonos diante da delegación da Xunta de Galicia en Vigo para denunciar que non aceptamos “Ningún negocio coas nosas necesidades”. A través dun acto de entrega colectiva do ticket eléctrico deixamos de manifesto que esta medida nin remata coa pobreza enerxética, a cal sufrimos cada días máis fogares, nin serve para garantir o dereito ao subministro eléctrico, independentemente de ter ou non ingresos.

As respostas da Xunta a necesidades tan básicas como a electricidade é, ademais desta esmola asistencial en forma de ticket, son as seguintes:

– Unha chea de policía (secreta incluída) e gardas de seguridade, que coma en anteriores ocasións, estaban pendentes dos movementos dun grupo de persoas que acudían a denunciar a “mala vida” que nos ofrecen os poderes a través da presentación desta axuda.

– Un informe asinado polo xerente do INEGA (Instituto Enerxético de Galicia) en resposta á queixa feita na presentación colectiva do ticket eléctrico realizada o 24 de novembro de 2014. Chama a atención que a resposta chegou días antes de facer pública a convocatoria do acto na Xunta. Pero máis que a data da resposta o chocante é o contido da mesma. Por partes a comentamos:

– Solicitudes só por vía telemática: o INEGA xustifica a obrigatoriedade e exclusividade da presentación telemática das solicitude, no“alto número de solicitantes potenciais”. Compartimos ese argumento, pero unha cousa é que unha ampla maioría de persoas suframos para pagar as facturas da luz e outra diferente é que sexamos quen de cumprir os restritivos requisitos que establece a Xunta. E sempre e cando teñamos a capacidade de cursar unha solicitude que semella pensada para que non a presentemos.

– Negativa do Concello de Vigo a colaborar coa documentación: o Concello négase a emitir o ‘informe social’ da solicitante requirido na convocatoria. Un informe social absolutamente innecesario, xa que debería ser unicamente o nivel de renda o criterio para conceder ou denegar a axuda, non precisando dun informe dunha traballadora social para acreditar tal extremo.

– Impedimentos para tramitar a solicitude na Xunta: o xerente parece presumir de que o 24 de novembro mandaron de Compostela dúas funcionarias para axudar cos trámites ás persoas que nos concentramos para solicitar a axuda. Dende a apertura do prazo até a finalización do mesmo, na delegación de industria en Vigo o que había era descoñecemento e desinformación e falta de equipos e material para cursar as axudas: a plataforma tiña un funcionamento precario e non existían ordenadores a disposición do público.

– A miseria da contía da axuda: véndesenos que nesta convocatoria a contía da axuda aumentou até os 90 €, ou 150 de sermos familia numerosa. En tempos en que unha gran parte da poboación sofre a cotío a chamada pobreza enerxética, en que moitas de nós sufrimos cortes de luz por non poder pagar as elevadas facturas, a escaseza do importe das axudas parécennos un insulto.

– Excesiva burocratización das convocatorias: ademais de termos que salvar a presentación telemática, a falla de persoal e equipos para a tramitación, volvemos a sufrir os atrancos administrativos, a esixencia de documentación, unha dobre convocatoria para unha única axuda, que nos obriga a superar a mesma “carreira de obstáculos” para conseguir uns poucos euros.

Esiximos que a Xunta, como o resto das administracións, tome en serio o benestar das persoas, e que, dunha vez por todas, mude a concepción asistencialista e miserenta á que nos ten acostumadas, por medio de políticas que vaian a orixe do problema, que ataquen e rachen con este sistema no que mentres moitas pasamos frío, uns poucos enchen os petos especulando coas nosas necesidades básicas.

Coia, maio 2015.

Autoría: ODS-Coia, G.A.S. e a parroquia do Cristo da Vitoria

http://odscoia.arkipelagos.net/xunta-convoca-de-novo-un-ticket-el%C3%A9ctrico-insuficiente

No libro A Metamorfose de Kafka, ante a desolación que o protagonista sinte ante a súa vida, sucédelle de súpeto unha transformación: esperta do sono convertido en escarabello.

Estaría moi ben que cada quen se sorprendese espertando un día convertida en revolucionaria. Co puño en alto e o berro nos beizos. Claro que isto non sucede dun dia para outro, vaise alentando co feito de non ver cara a outro lado no decorrer dos días.

Hai moitos tipos de revolucións, dende as grandes e colectivas ata as pequenas e individuais. De carácter político, económico, social, ecolóxico. O caso é revolucionarse.

No Val Miñor temos organizado un pequeño grupo revolucionario que vai medrando como as herbas. Comeza unha persoa, logo súmase outra e en breve xa somos algunhas, porque o importante das revolucións tamén é contaxialas.

Nesta primera andaina tratamos o temas dos herbicida, depois daŕemoslle ao TTIP, e logo virán outros. Hai tantos!

O procedemento é poñer a información diante da cara, facer que lle chegue á xente directamente.

Nesta zona rural pensamos que non abonda con internet, sobre todo se queremos ter incidencia na xente do campo que emprega o herbicida para os propios cultivos, para a “limpeza” das fincas ou das testadas das propiedades. Comprobamos que hai moita desinformación e moito facer inconsciente, debido ao interese das multincionais e fabricantes destes produtos que os disfrazan de inocuos.

Así que metemos os panfletos coa contrainformación nos buzóns das casas, nos parabrisas dos coches, pegámolos nas paradas de bus e nos centro veciñais, entregámolos na man, na praza de abastos, no mercado de rúa...Éste é o procedemento. Xuntámonos unha vez por semana e alá imos.

Se a algúen lle interesa esta pequena revolución, estes que seguen son os textos do panfletiños que poñemos á vosa disposición. Nós imprimímolos en tamaño cuartilla. Por diante os datos e por detrás as alternativas, das que tamén é importate dar información.

Autoría: Ánxeles Bouzó Fernández, membra do ‘Comando Ghichas’

Desfeita medio ambiental, “corta a feito” da mellor colección de árbores existente en pleno corazón da Ribeira Sacra ourensá. Centos de árbores de distintas especies cun forte impacto paisaxístico, patrimonial, arbóreo…moi preto de Santo Estevo de Ribas de Sil e a carón do lugar de interese comunitario (LIC) “Canóns do Sil”.

A corta “A Feito”, foi detectada por nós a finais de marzo de 2015 no lugar de A Rasa-Loureiro, concello de Nogueira de Ramuín (Ourense), en pleno corazón dos Canóns do Sil (Ribeira Sacra) na zona de influencia do Lugar de Interese Comunitario (LIC Canóns do Sil).

Cortáronse polo pé centos de árbores, moitas delas de gran valor medio ambiental e patrimonial, nunha superficie de máis de 80.000 metros cadrados, especies de moi diversas especies tanto autóctonas como alóctonas (carballos, castiñeiros, bidueiros, cerdeiras, choupos, olmos, abetos, cedros, thuias, chamacyparis, criptomerias, acacias, plátanos híbridos…) algún dos exemplares centenarios, e árbores de ate 150 centímetros de diámetro. Estragaron e destruíron a mellor colección de árbores existente en toda a Ribeira Sacra, un ataque máis ao patrimonio arbóreo de Galicia, sen xustificación e presuntamente sen ningún tipo de autorización.

A corta é visible en quilómetros a redonda, unha desfeita medio ambiental, paisaxística e patrimonial na parte máis alta dunha das ladeiras da Ribeira Sacra. Un atentado ao patrimonio natural onde as distintas administracións públicas teñen que actuar (concello de Nogueira de Ramuín, Consellería do Medio Rural e do Mar, Consellería de Medio Ambiente e Infraestruturas, Confederación Hidrográfica Miño-Sil…).

Unha boa parte das árbores taladas foron plantadas cando se realizou a construción do Encoro de Santo Estevo de Ribas do Sil, tamén se cortou polo pé centos de árbores do que se coñece como “repoboacións hidrolóxico-forestais” repoboacións para evitar a erosión, a perda de solo, escorren tías…evidentemente con esta actuación as funcións sinaladas xa non se cumpren.

Esta desfeita produciuse en propiedades privadas e en terreos propiedade da empresa hidroeléctrica “IBERDROLA”, no chamado “poboado de A Rasa” e na aldea de Loureiro (Nogueira de Ramuín).

Lembrar que o atentado e desfeita medio ambiental é unha total contradición co intento de declarar a Ribeira Sacra como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, unha demostración máis da incapacidade, incompetencia, desleixo e falla de medidas axeitadas dos responsables políticos da provincia de Ourense e da Xunta de Galicia a hora de protexer a biodiversidade e os recursos naturais.

Dende Amigos da Terra imos realizar as correspondentes denuncias diante dos organismos responsables (Concello de Nogueira de Ramuín, Consellería do Medio Rural, Consellería de Infraestruturas e Medio Ambiente, Confederación Hidrográfica Miño-Sil).

“Imos marchar para demostrar a nosa perseveranza e a nosa forza como mulleres colectivamente organizadas. Somos diversas, pero temos unha identidade e obxetivo común: superar a inxustiza actual”

Imos marchar para demostrar a nosa perseveranza e a nosa forza como mulleres colectivamente organizadas, con distintas experiencias, culturas políticas e orixes étnicas, pero que teñen unha identidade e un obxectivo común: o desexo de superar a inxusta orde actual que provoca violencia e pobreza e construír o mundo que queremos, baseado na paz, na xustiza, na liberdade e na solidariedade.

Imos marchar para reclamar os nosos dereitos.
Imos marchar na loita contra a mercantilización das nosas vidas, da nosa sexualidade e dos nosos corpos.
Imos marchar para denunciar o sistema capitalista, sexista, racista e lesbofóbico que explota o traballo diario reprodutivo e produtivo das mulleres, á vez que concentra as riquezas nas mans duns poucos.
Imos marchar polo fin inmediato dos conflitos armados e polo uso do corpo das mulleres como botín de guerra.
Imos marchar na loita contra a privatización dos recursos naturais e dos servizos públicos.
Imos marchar pola soberanía alimentaria e enerxética e contra a destrución e o control dos nosos territorios.
Estaremos en marcha ata que consigamos os nosos dereitos á saúde, á auga potable, ao saneamento, á terra, á vivenda e á autonomía sobre as nosas sementes .
Estaremos en marcha ata que todas sexamos libres

“O sr. Font enumerou unha serie de ‘avances‘ conqueridos sendo alcalde Caballero. Pero moitos son ‘medias verdades’, e en realidade ningún deses feitos son merito de Caballero”

Foto: Septem Trionis

Vaia por diante que acato sentenza do TSXG, pero non é o motivo deste escrito entrar a valorar a súas verbas, xá o fixo a AVMH do 36.
Vaiamos pois sobre os actos que vostede menciona sendo alcalde o Sr.Caballero.
– O Sr. Caballero é Alcalde da nosa cidade en dúas lexislaturas. Na primeira coaligado co BNG, en que o Sr. Domínguez e Tenente de Alcalde, o Sr. Xesús López é concelleiro de Cultura (probablemente o mellor concelleiro de Cultura que tivo nunca a nosa cidade) e a Sra. Iolanda Veloso ocupa a Concelleria de Igualdade. Na segunda lexislatura, a actual, exerce o PSOE o goberno en solitario. Todo isto é moi importante para comprender o que vén.
– Primeiro di vostede “12 calles llevan nombre de represaliados“, non sei onde están, pode ser, vostede dirá, pero só coñezo 6 rúas que leven nomes de mulleres represaliadas, feito que foi aprobado por unanimidade no pleno, grazas a unha iniciativa co Consello Municipal da Muller, defendida e presentada no pleno polo concelleiro de Cultura Xesús López.
– Segundo, “Un barco nombre de una represaliada“. Barco botado nos asteleiros de Vigo, propiedade da empresa SERTOSA NORTE, que foi fletado polo ministerio de Fomento (Sr. Blanco) no 2009 para Salvamento Maritimo, ao cal se lle puxo o nome de URANIA MELLA. Rematado o contrato no 2012, na actualidade está rebautizado co nome de MONTE ARUCAS.
– Terceiro, “tres monolitos conmemorativos”. Hai máis, Sr. López Font, uns levantados pola iniciativa da AVMH (Calvario, Castro, Cabral), outros pola inciativa da AV Teis (na Guia),da AV Lavadores nos xardíns de Barreiro. Todos co apoio da Concellería de Cultura de Xesús López.

“Canda xa estaba feita a pedra, con so dous días de antelación, denegouse o permiso para colocar unha placa polo fusilados en Pereiró.”

Non obstante, foinos denegado o permiso para colocar unha placa no cemiterio de Pereiró en lembranza os 740 fusilados polo franquismo que alí estan soterrados. Foinos denegado o permiso 2 dias antes pola concelleira Chus Lago, que era a que tiña as competencias no cemiterio de Pereiró, cando xa estaba feita a placa de pedra e organizado o acto que ía contar coa presenza do concelleiro de cultura. O mesmo nos pasou coa placa que queriamos colocar no Marco para recordar o seu pasado como cárcere, o Sr. Alcalde denegounos o permiso por ser o presidente Fundacion do Marco.
– Cuarto, “retirada del monolito Cies”, feito polo Ministerio de Medio Ambiente, goberno do Sr. Zapatero, quen tiña as competencias sobre o Parque.
– Quinto, “retirada signos falangistas de 8 iglesias y diferentes edificios oficiales”. Aquí si, pero retirada parcial, pois o nome de José Antonio Primo de Rivera aínda se mantén en moitas delas, basta ver a Colexiata. En canto aos diversos edificios oficiais, non sei a cales se refire, pois a Reitoría foi na epoca da Sra. Porro e o da Casa Das Artes foi competencia do Tenente de Alcalde.
– Sexto, “y nominamos Jardin de la Memoria”. Si señor, aquí ten razón, a raíz de prohibir a colocación da placa en Pereiró, que antes comentei, aos poucos días, a iniciativa do Alcalde, levouse a cabo esta inauguración, denominando ese espazo de Pereiró co aséptico nome de “Jardín de la Memoria”.

Foto: Galiza contrainfo

Si Sr. López Font, os feitos que vostede menciona sucederon na nosa cidade na primeira lexislatura, coaligados co BNG. Desta segunda xa non temos máis novas, pero vostede non falta a verdade, aínda que sexa a media verdade. Todo iso sucedeu sendo alcalde de Vigo o Sr. Caballero, como tamén é certo que sendo el alcalde tocou o gordo da lotería de Nadal en Monforte.

Autoría: Manolo Reinoso

Foto: JFabra

Esta semana atopamos máis un exemplo de maltrato animal. Desta vez, feita nas instalacións do Cirkus Kaos instalado no concello de Mos. A pesar de contar cun repertorio variado de malabaristas e pallasos, é un dos circos que se resiste a abandonar a utilización de animais. Animais forzados a vivir en condicións aberrantes para a súa natureza e adestrados para desenvolver actividades antinaturais para o lecer dos humanos. O caso dos leóns é paradigmático, en lugar de estar na sabana africana terán que soportar en gaiolas minúsculas as xélidas noites desta semana.

As administracións locais, detentoras da potestade para conceder aos circos a autorización de instalación, deben recapacitar sobre as eventuais vantaxes da realización deste tipo de exhibicións no territorio que administran. Os cativos, que son xeralmente o público maioritario, reciben unha versión terxiversada e falsa dos animais, feito que resulta de todo antipedagóxico e moi distante dunha educación ambiental que ensine a observar, comprender, respectar e amar as demais formas de vida.
Os animais non humanos son seres vivos con necesidades, sentimentos e capacidade de sufrimento, non obxectos para o noso uso e divertimento. Mais certos sectores da sociedade néganse a aceptar que son seres dotados de sensibilidade, non só física senón tamén psíquica.

“Verdegaia entende que a sociedade non ten dereito a facer sufrir innecesariamente a outro seres vivos ”

Verdegaia entende que a sociedade non ten dereito a facer sufrir innecesariamente a outros seres vivos e urxe o recoñecemento de determinados dereitos a todos os animais non humanos. Deste modo vimos de presentar, no rexistro do concello de Mos, unha proposta de moción para que a vila se declare “Vila amiga dos animais” e non volva a promover nin apoiar circos que utilicen animais.

Autoría: Verdegaia Vigo

“A dilapidación de recursos públicos continúa: no aparcamento disuasorio do Regueiriño, Domaio, invertíronse 160.000 euros co resultado de reducir as prazas de 60 a 32”

Foto: Juantiagués

Un exemplo claro é o chamado aparcamento disuasorio do Regueiriño,
Domaio. Unha actuación sobre un terreo sobrante de vía pública, PO 551, onde estacionaban diariamente 60 coches. Que fixeron? Unha inversión superior aos 160.000 euros para reducir a capacidade de aparcadoiros xusto á metade: 32 prazas. Iso só pode ter un nome, dilapidación dos
impostos dos cidadáns.
Con esa inversión puidéronse arranxar as dúas parcelas de sobrantes da vía pública na zona, cunha capacidade de 100 prazas de aparcadoiros, e mellorar as paradas do bus. Pero non quixeron nin o concello nin a Xunta de Galicia.
Outra obra recente é a instalación da tubaxe que trae a auga de uso doméstico desde A Guía, Lagoa, Vigo ao Con, Moaña. Obra cun custo de millóns de euros e que, sen entrar en funcionamento, xa rebentou
en diversas ocasións. Ten algunha responsabilidade a empresa construtora? Quen se fai cargo dos sobrecustos? Polo que se leva lido, non. Coma sempre, serán as administracións cos nosos impostos as
que se fagan cargo dos custos. Teremos que seguir atentos, cando entre en carga total, seguro que serán normais os rebentóns e os sobrecustos.
Como podemos catalogar esta forma de actuar das administracións? Responsables, dilapidadoras, irresponsables, corruptas… cada quen que saque as súas propias conclusións.

Autoría: Serxio Regueira

“Fai anos, eu cria que a Ferrería sería un barrio ‘alternata”, no que agromarían as iniciativas da mocidade pero no que continuarían as pervivencias do pasado”

Cría que na Ferrería, como no Soho, podería haber prostitutas e tendas de vinilos; e como no Bairro Alto de Lisboa pequenos bares e tendas de barrio; e tamén algunhas hortas como na rúa das Hortas de Compostela,…pero tamén pensaba que en Vigo ía ser preciso algo máis, algunha volta de torca á posmodenidade imperante nos meus círculos.
Se fora un capitalista, non tería dubidado daquela en invertir en inmobles; como non o son, xunto co Xavi e outras colegas fundamos “Entremos na Panificadora“. Entendía, que para que o conxunto do Casco Vello se enchese de vida ainda facía falla un espazo no que haber actividades de caracter industrial, fose dun xeito propio ou simbólico.
Hoxe en día todo isto antóxaseme pueril, é evidente que no Casco Vello hai unha nova xeración: na parte baixa está habendo unha explosión (kamikaze) de comercios de hostelería e turisteo que semella pode encher todo o conxunto. Agora mesmo no Barrio Alto (que xa non Ferrería), estase expulsando  e aplastando as pervivencias para implantar un habitat  “moderno“, con xente moza sí, pero que o mesmo podían estar aquí que no Soho.

“Pero non se aprendeu nin se experimentou nada; só hai réplica duns procesos que xa se mostraron nefastos.”

Todo isto é algo moi pouco posmoderno: non se aprendeu nin se experimenta nada só hai réplica duns procesos que xa se mostraron nefastos. Esperemos que non, pero eu creo que dentro de pouco o Casco Vello será inhabitable e insalubre para as viguesas, tal e como foi a finais do S XX.
Como proba un botón, “Casa para hipsters na rúa das Hortas”:

– demolición dos restos de casas populares de granito
– chalés pareados feitos nun bloque de granito caido do ceo
– patio/horta privado
– terraza sobre cuberta no que sobreasae un faiado-galería, de tal xeito que os habitantes desta casa teñen unha maravillosas vistas, que aos demais ela mesma nos oculta.

Autoría: Uxío Reinoso Maset

Autoría: Ilustrísima’s

https://instagram.com/ilustrisimas/

A veciñanza voltamos o 22 de xaneiro á rotonda para esixir dereitos sociais! O faremos por medio dun acto de rúa no que representaremos o “Vigo real” do que nunca fala o alcalde e o seu goberno.
Na cidade que pisamos a maioría vemos…
– a cada día máis persoas pedindo esmola nas rúas,
– a cada días máis persoas remexendo no lixo para alimentarse,
– a cada días máis persoas agardando meses por axudas sociais (RISGA, Axudas de Emerxencia Municipais…),
– a cada día máis persoas facendo colas nas portas de entidades privadas…
E todo polo desastre de políticas sociais do concello, e tamén da Xunta de Galicia. Unhas políticas que pasan polos recortes, polo peche de servizos e pola privatización daqueles que queda.

“En Vigo ademáis da falla de persoal, colapso e demoras, atopámonos que os programas do Departamento de Benestar Social están xestionadas por empresas privadas”

En Vigo, a maiores dos problemas denunciados recentemente polas traballadoras sociais de atención primaria do propio concello (colapso, demoras na tramitación, persoal insuficiente) hai que engadir que a maior parte dos programas do Departamento de Benestar Social están xestionados por empresas privadas:
– CLECE (empresa de Florentino Pérez): recibe millóns de euros pola xestión do programa municipal de axuda no fogar (case 3 millóns de euros), polo programa de Intervención Familiar (máis de 500.000 euros) e por parte da xestión de CEDRO.
– Grupo 5 (empresa de xestión de servizos de Madrid): é a concesionaria (700.000 euros) do albergue municipal de Marques de Valterra.
A isto hai que engadir os convenios que o concello, e tamén a Xunta, teñen con entidades privadas que supoñen o desmantelamento dos poucos dereitos sociais que tiñamos para dar paso á mercantilización do sector e ao regreso do asistencialismo e a caridade.
Ante isto esiximos que os cartos de todas estean ao servizo das necesidades da xente.
NON PODE SER OS CARTOS NA ROTONDA E A XENTE SEN COMER!!