Javi foi ingresado de urxencia no Hospital Provincial de Pontevedra o pasado 5 de xaneiro, despois de 24 días sen comer e máis de 2 días de folga de sede no cárcere da Lama. A súa folga comezou o 14 de decembro despois de que arbitrariamente a dirección penitenciaria lle anulase unha saída para unha cita médica (o 3-12-14., para o que se alegou falta de transporte policial) así como un permiso para o 30 de nadal para poder ir visitar a súa filla familia.

“Javi non só fai folga pola súa inxusta situación, senón tamén demanda a correcta aplicación do regulamento penitenciario, unha sanidade digna para as persoas internas e o cese da represión dentro das cadeas.”

Esta última suspensión (acontecida o 11-12-14) foi xustificada pola incautación a Javi dun “discsman” sen a etiquetaxe da cadea e, ainda que posteriormente se demostrou que dito discman non era de Javi, a autoridade mantivo a suspensión de todos os seus permisos.
Javi, activista polos dereitos das persoas presas, non só fai folga pola resolución da súa propia situación, senón tamén demanda a correcta aplicación do regulamento penitenciario, unha sanidade digna para as persoas internas e o cese da represión que se está a exercer a persoas que defenden os seus dereitos dentro das cadeas.
Coa súa loita lembra as pasadas loitas de compañeiros na cadea da Lama no presente ano, onde algúns fixeron xaxúns, prantes, cortes de veas e folgas de fame, coma a de 50 días que fixo Emilio Sánchez en agosto e setembro deste ano. Tamén cómpre lembrar a morte do preso e activista “Gaviotu” en extrañas circunstancias en abril deste ano.
O preso deixou a folga de sede o mercores día 7 despois de case 4 días sen beber, estando a súa saúde en grave risco. Ten diferentes doenzas que se están a agravar polo acto de protesta, e espérase que quede ingresado varias semanas máis. Por outro lado o cárcere continúa a dificultar a visita das súas amizades e familiares no Hospital e, incluso, dos avogados que o asisten.
Dende o grupo Galiza Sur da coordinadora anticarcelaria “Campaña Cárcere = Tortura” (CACT) estanse a facer concentracións nas inmediacións do Hospital Provincial de Pontevedra (se queres participar escribe a noestansolxs@gmail.com). Queremos que Javi saiba que non está só e que o persoal do Hospital se entere que teñen ingresado un loitador.
Sobretodo, queremos que a institución penitenciaria saiba que apoiamos as suas demandas, polo que pedimos que se lle manden cartas de solidariedade: JAVI GUERRERO CARVAJAL, Hospital Provincial de Pontevedra (unidade penitenciaria) Loureiro Crespo, 2, 36002 Pontevedra

Gustaríanos recomendar este libro, pois consideramos fundamental para comprender a situación actual na que nos atopamos entender o pasado e as loitas que nel se desenvolveron. Silvia Federici fálanos das movementos milenaristas e heréticos, a loita polo común, mulleres e a herejía, as loitas urbanas, a política sexual, o surximiento do Estado e a contrarrevolución, a privatización da terra, a depreciación do traballo feminino, a época da quéima de bruxas, a caza de mulleres… que se sucederon en Europa e no “novo mundo”. A historia das mulleres e da dura represión que sufriron non deixa de ser a mesma historia que esta sucedendo hoxe día, diferentes épocas diferentes medios
represivos, diferentes formas de resistencia e liberación.

Porque só a acción faranos libres…, Nin un paso atrás!!!
Pode descargar a obra en http://www.traficantes.net/libros/caliban-y-la-bruja

Cárcere=Tortura

O  racismo é un sistema de dominación e desigualdade social que se reproduce de diversos xeitos. O discurso xoga un papel clave na reprodución do racismo porque é tamén o medio de reprodución principal dos prexuízos raciais e ideoloxías.

“Ademais dos seus contidos explícitos, hai un currículum oculto no ensino, que inculca na sociedade as ideas dominantes respecto a raza, o xénero, a clase…”

As leccións e libros de texto xogan un rol prominente na reprodución da sociedade. Ademais dos seus contidos explícitos, hai un currículum oculto no ensino, que inculca na sociedade as ideas dominantes respecto a raza, o xénero, a clase…

Mentres que a principios do século XX e ata a Segunda Guerra Mundial, tal racismo era bastante explícito e estaba formulado en base á superioridade branca, as formas contemporáneas do racismo nos libros de texto tornáronse máis sutís e implícitas.

Descubríronse as seguintes características:

Exclusión:Os inmigrantes e as minorías non aparecen ou apenas aparecen representados nos libros de texto. Aínda cando existe un significativo número de grupos de inmigrantes, a sociedade é representada dun xeito homoxéneo, monocultural e ‘branca’.

Diferencia: Se aparecen representados, as inmigrantes, as minorías e en xeral os pobos non europeos son descritos como diferentes a Nós; as diferencias son resaltadas e as semellanzas ignoradas.

Estereotipo:As representacións das Outras tenden a ser estereotipadas, esquemáticas e fixas.

Os libros de texto repítense uns aos outros en canto á reprodución destes estereotipos acerca da pobreza, falta de modernidade, atraso, etc.

Ilustración libro de Primaria de Perú.

Auto-presentación positiva  de Nós:Atribúense ao noso propio grupo (europeos, cidadáns, etc.) moitas características positivas: tecnolóxicamente avanzados, democráticos, ben organizados, informados, etc. Representa ao Nós como axudando activamente ou asistindo ao Elas, as xentes pasivas.

Representacións negativas de Elas: Ademais dos estereotipos habituais, se atribúen tamén as Outras características coma xentes violentas, delincuentes, ilegais, consumidores de drogas, autoritarias, non democráticas, atrasadas, pasivas, folgazanas e carentes de intelixencia.

Exotismo:O lado ‘positivo’ do énfase na diferencia é o realce da natureza exótica, estraña e de certa forma distante das Outras.

A negación do racismo:A representación positiva de Nós implica a ausencia, negación ou mitigación da representación negativa de Nós. A nosa historia de colonialismo, agresión ou racismo tende a ser pasada por alto ou reducida. O racismo é representado xeralmente como parte do pasado e poucas veces como algo do aquí e agora, como algo que está entre nós e nas nosas institucións.

“Falamos e escribimos acerca de Elas, pero non se lles escoita, nin se lles representa falando ou emitindo a súa opinión e, menos aínda, críticas respecto ao Nós.”

Carencia de voz: Non só se representa ás outras de forma estereotipada e negativa, senón tamén como pasivas e carentes de voz. Falamos e escribimos acerca de Elas, pero non se lles escoita, nin se lles representa falando ou emitindo a súa opinión e, menos aínda, críticas respecto ao Nós.

Texto e imaxes:Estas características móstranse tamén nas imaxes, as cales exhiben xeralmente a dimensión exótica, negativa ou problemática das Outras e os seus países. É común que vexamos unha foto de ‘chozas’ en Africa ou iglús no Canadá, en troques dos embotellamentos de automóbiles entre rañaceos de cidades de África, Asia e América Latina.

Tarefas: Presuponse xeralmente á presenza exclusiva do alumnado ‘branco’ na clase. Dirixíndose especificamente a este grupo de alumnado “branco”, a reflexión acerca das Outras, como si estes últimos non puidesen estar tamén presentes na clase.

Como podemos apreciar os libros de texto están deseñados de acordo á ideoloxía dominante dunha sociedade, esperándose que actúen non só como medio de producir o coñecemento aceptado, senón tamén como o conduto para as normas, valores e actitudes imperantes. Non é sorprendente que teñan sido tamén un dos principais sitios de formulación das ideas euro-céntricas racistas.

Desde Cárcere=Tortura (Galiza-sur) queremos denunciar a complicidade do sistema educativo co racismo institucional, complicidade da que se deriva o encerro e asasinato de persoas migrantes.

NIN CÁRCERES, NIN RACISMO CIE’S DEMOLICIÓN

Autoría Cárcere=Tortura.

No Estado Español estamos afeitos a bater récords e, como non podía ser doutra forma, somos o país europeo con mais mulleres encarceradas. En cárceres danse continuas violacións de dereitos, constantes agresións psicolóxicas, físicas e sexuais. Recentemente puidemos ter coñecemento da seguinte noticia: “Condenado a 25 anos un funcionario do cárcere de Souto do Real por abusos sexuais ás presas”. Pero que isto non nos leve a equívocos, nos cárceres de mulleres vívese un réxime de dominación e abusos constantes. Esta sentenza só visibiliza a punta do iceberg nun caso no que un grupo de presas se fortaleceron mutuamente e atrevéronse a loitar.

“As chantaxes sexuais son constantes, se non aceptas existen mil formas de
converterche en culpable.”

As chantaxes sexuais son constantes, se non aceptas existen mil formas de converterche en culpable de agresión, de faltas á autoridade, etc. Serás conducida a
Illamento e o que pase alí, só ti e el ou eles saberédelo.

Superar o medo é fundamental para deter esta situación, tal e como fan mulleres como Francedy, Diana, Talla e Miosoti, que se atreven a denunciar, a falar e sinalar, a romper o silencio e abrir unha nova ventá nas súas vidas, a ventá da Dignidade e o Respecto.

Presas si, pero coa cabeza alta. Non temos porqué avergonzarnos de ser pobres, de vivir no submundo das drogas e a marxinación social. Os mesmos que nos encerran provocan a nosa miseria.

Cárceres de mulleres controladas por homes, nas que se crían nenos e nenas presas, lonxe das cidades, illadas do mundo, sen apenas actividades nin perspectivas de mellora, masificadas, e a ninguén lle importa, ou a case ninguén, unha nova conciencia colle  forma e cobra  forza.

A conciencia solidaria: un planeta para todas, e todas para o planeta, libres e felices.

Abonda de marxinación.

Abonda de aprisionamento da pobreza.

Recuperemos as nosas comunidades corrompidas pola avaricia capitalista.

Liberemos as nosas irmás e irmáns.

Autoría Grupo de Apoio Galiza Sur á Campaña CÁRCERE=TORTURA.
noestansolxs@gmail.com
http://www.carceligualtortura.org/

Non fai falla ir moi lonxe para saber que é falso, que o único dereito que temos é o de ser pobres ou o de ser persoas obedientes e disciplinadas. Se non cumpres co teu dereito de cidadá/án obediente, ou cuestionas estes dereitos, acabáronse os teus anos como  persoa que anda pola rúa en suposta liberdade.

E se na rúa nos golpea, nos humillan, nos enganan? Que acontecerá nas prisións? Onde se construíron altos muros de formigón, arames de espinas, cámaras de videovixilancia, portas automáticas, cristais blindados, camas de suxeición mecánica, galerías de illamento…

“A tortura practícase de xeito sistemático nos lugares de encerro que rexenta o Estado. Alí os dereitos humanos brillan pola súa ausencia.”

Acontece o que xa sabemos, o que moitas denunciaron, o que denunciou o Tribunal Superior de Dereitos Humanos de Estrasburgo: a tortura practícase de xeito sistemático nos lugares de encerro que rexenta o Estado. Alí os dereitos humanos brillan pola súa ausencia: nin educación, nin sanidade, nin liberdade de expresión ou pensamento. Falta o trato respectuoso e digno ás persoas. Os dereitos recollidos tanto na Declaración Universal como na Carta Europea, son simplemente papel, aínda peor, papel mollado que nin para acender un lume serven.

Nada temos que agardar dunha máquina que foi deseñada e ideada como forma de control da poboación. As Cartas, Constitucións… son maquillaxe que empregan para despistarnos, adornar un réxime de terror que ven de lonxe.

Nas cárceres, nas rúas, temos que cobrar conciencia de que somos pobo. Os lazos sociais comunitarios destruídos por un capitalismo salvaxe deben ser recuperados e as cidades tóxicas e as súas industrias reformuladas.

Rebelarnos e apoiar aos que se rebelan, construír solidariedade, derrotar a avaricia, o egoísmo individualista que fomenta o Capital é o camiño para fortalecer unha nova sociedade que xa existe hoxe en día na práctica subversiva, no amor anticapitalista.

SOLIDARIEDADE COAS PERSOAS PRESAS.

POLA DESTRUCIÓN DO CAPITAL E A SUA DOMINACIÓN.

Grupo de Apoio Galiza Sur á Campaña CÁRCERE=TORTURA.

Foto Emilio Ruiz
noestansolxs@gmail.com
http://www.carceligualtortura.org/

Textos extraídos de informes da ONU:

“É moi difícil que a educación poida prosperar nun medio no que impera o castigo. De feito, o castigo é contrario á educación.”

“A listaxe de obstáculos, extensa e de alcance mundial, inclúe exemplos alarmantes de casos nos que a educación é interrompida por caprichos persoais dos funcionarios da prisión ou por frecuentes encerros nas celas ou traslados […], a confiscación xeneralizada do escaso material escrito e educativo existente, as listas de espera de ata tres anos para acceder aos cursos e o acceso limitado, e a miúdo inexistente, á tecnoloxía da información.”

“Aínda que a educación debería ser un obxectivo fundamental  das prisións, na práctica rara  vez é máis que unha actividade marxinal e mediocre.”

“As prisións son organizacións autoritarias e burocráticas que se preocupan ante todo pola seguridade e que tenden a ver a punición como a súa función primordial. Por tanto, nos centros penitenciarios non se da á educación a atención e o apoio que necesita. […] aínda que a educación debería ser un obxectivo fundamental das prisións, na práctica rara vez é máis que unha actividade marxinal e mediocre, no mellor dos casos. Os resultados son evidentes: expectativas limitadas, un baixo nivel de rendemento académico, programas de estudo deficientes, unha matrícula moi reducida, etc.”

Isto agrávase nos casos de presos/as en illamento ou dos/as nenos/as que viven nas cadeas.

NOVAS:

• J.Manrique, preso en loita , liberado fai uns meses por enfermidade terminal, morreu en setembro. A pesar da gravidade da súa enfermidade mantivo un enfrontamento directo coa prisión ata a súa morte. DEP.
• Continuase pedindo a liberdade do preso galego J.A. Vilasó Pardavila, preso no cárcere de Mansilla de Mulas onde, a pesar da súa enfermidade incurábel, o manteñen en illamento por loitar.
• Despois de 60 días, suspenden a folga de fame contra o illamento nos cárceres de California.
• Conseguido o traslado do preso galego anarquista Gabriel Pombo da Silva a Galiza. Dende Xullo atópase no cárcere de A Lama, despois de anos fóra da súa terra en cárceres de Alemaña e España.

Grupo de apoio á Campaña Cárcere=Tortura da Galiza Sur.noestansolxs@gmail.com

Foto Esculapio Pérez

Esta campanha xorde fai 16 meses trala proposta de companheir@s pres@s de dar resposta ao illamento e á sistemática tortura que ocorre dentro das prisións.

Os obxectivos son:

1o) crear unha rede de apoio xurídico,
2o) establecer canles de comunicación dentro-fóra e dentro-dentro,
3o) sensibilización social.

Tras máis dun ano de traballo hai unhas 70 persoas presas participando, facendo xaxúns, chapeos, escritos e demais actos de protesta. Cubriuse a axuda xurídica en gran parte do Estado e existen grupos de apoio por toda a Península. En Galiza hai persoas presas organizadas en todos os cárceres, aínda que son os módulos de illamento da Lama e Teixeiro os que se fixeron tristemente famosos polas constantes denuncias de torturas. En resposta á loita organizada, na Lama, as persoas que están a denunciar irregularidades e informaron ao resto de presxs da existencia da Campanha, sufriron toda clase de presións.

Retrataremos o proceso habitual de tortura. Xorde un conflito e dúas opcións: submisión ou rebelión. No primeiro caso, o castigo pode non pasar dalgúns golpes ou humillacións. No caso de rebelión, pásante a illamento e, en función do humor dos carcereiros, recibes malleiras durante un, dous ou tres días seguidos nos que poden entrar carcereiros nos cambios de garda para aporrearte as plantas dos pés, estómago, costelas, etc. Todo isto acompanhado de coacción, complicidade médica, xudicial e institucional, rexistros, intervencións, sancións e dispersión.

Á parte de que ao cárcere só van pobres, que non reinserta e que é un medio de control, non podemos deixar que un fillo lle envíe ao seu pai unha bolsa coa pel dos seus pés esgazada, ou que a unha presa lle rompan un pulso, a intenten violar e, por riba, sexa torturada por loitar polos seus dereitos.

ABAIXO OS MUROS, NON MÁIS TORTURAS!

3o sábado de cada mes na Cova dos Ratos, xantar popular en apoio á campanha.

G. de apoio campanha Cárcere=Tortura Vigo noestansolxs@gmail.com