Portada feita por Skío para o nº 17 d’A Boia

>QUE SUPÓN A BOIA PARA TI?

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Poder participar nun proxecto compartido. A posibilidade de expoñer ideas sobre aspectos que me preocupan. Repasando os artigos que enviei vexo que tratei temas que son moi importantes para min. Relacionados cos dereitos humanos: o traballo coa Rede de Escolas de Amnistía, a pena de morte, o racismo e a inmigración, a liberdade de expresión e a lei ‘mordaza’,….”

Foto enviada por Ánxeles: “O fento nace libre nos nosos montes e é un exemplo de fractal…, está feito de moitos iguais, mais pequenose infinitos”

———————

> POR QUE SE PRECISAN MEDIOS DE INFORMACIÓN INDEPENDENTES?

– Joao Serdoura (activista de Verdegaia)

“Medios como a Boia son importantes porque son os que realmente reflicten a sociedade tal como ela é. Conseguindo desenmascarala dese disfraz que o poder tan ben sabe utilizar para a ir corrompendo”

– Ánxeles Bouzó (activista no Val Miñor, colaboradora habitual d’A Boia):

“Porque, en xeral, son os que sacan á luz o que normalmente o sistema oculta. E porque a diversidade é riqueza. E a liberdade de expresión necesita de canles. A revista A Boia sería un bo exemplo e ten como mérito engadido o feito de levarse adiante con moi escasos medios.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Porque os medios xeralistas están controlados polo capital“

Logo da Metamovida, un colectivo que enviou unha reseña ao nº 12 d’A Boia

———————

> QUE É O MÁIS INTERESE DUNHA PUBLICACIÓN COMO A BOIA?

– Francisco Veloso (militante antifascista e activista de ECOAR)))

“Calquera iniciativa de información independiente xa ten en si mesma un valor…A Boia ademáis ten o interese de que é un altofalante das iniciativas dos colectivos sociais”

– José Moreno (activista de ECOAR))) e tripulación d’A Boia)

“Sempre pensei que o máis interesante que pode ofrecer A Boia é que funciona como voceiro de xente e causas que buscan ser escoitadas. Ademáis, penso que é bó entendela coma un nexo de unión entre posturas, ideoloxías e activismos, un lugar onde estas posturas poidan enlazarse e coñecerse mutuamente.”

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Un dos maiores bens d’A Boia é que ten unha gran diversidade temática”

A Marcha Mundial da Mulleres empregou a nosa revista para denuncialo acoso sexual do presidente do ‘Club Leis 26’ ás xogadoras

 ———————

>QUE CRÉS QUE É BO INCLUIR NA NOVA ETAPA D’A BOIA?

– Mª Luz Maset (activista feminista e republicana)

“Estaria ben que A Boia fose nun formato máis grande e bimensual.”

– Xavier Núñez (activista social e músico membro da Metamovida)

“Mellorar o calendario abrindoo a máis tipos de eventos e non so os que teñan contido político explícito. Tamén incidiría máis nas cuestións locais e de actualidade en Vigo.”

– Tecnoloxías Apropiadas (Laboratorio de Investigación en Liñas de Coñecementos Emerxentes):

“Artigos sobre a realidade de Vigo e comarca: investigacións, opinións, denuncias,…actualidade da comarca de xeito crítico, como alternativa a ‘Faro de Vigo’ ou ‘Atlántico Diário'”

Tecnoloxías Apropiadas enviounos este artigo sobre o proxecto: “O monte é noso”, no nº 5 d’A Boia.

Dende que en Abril de 2013 saiu do prelo o primeiro número da nosa revistiña, n’A Boia agradecemos, ou mellor dito congratulamonos (xa que a Boia somos todas nós), de que máis de 80 persoas individuais e 40 colectivos teñan participado nesta pequena gran obra de empoderamento popular.

Ilustración da segunda entrega de “Govi, á busqueda dos restos da Balea Mecánica” (A Boia nº 7).

Ao longo de 24 meses cunha tirada media de entre 150 e 220 exemplares distribuidos en 30 locais de Vigo, Cangas, Moaña, Nigrán, Baiona, Gondomar e Pontevedra, a nosa voz de contracultura e pluralidade se teña espallado pola nosa comarca.

Parabens para todas as persoas que fixemos e estamos ainda a facer posible a alternativa na comunicación social:

Autoras dos artigos, viñetas, fotografías e  ilustracións artísticas:
Guillermo Crego, Juan Pablo Forti, Álvaro Rodríguez, Asociación Viguesa Pola Memoria Histórica do 36, Grupo de Apoio a Campaña Cárcere=Tortura, Uxío Reinoso, Lorena Avalo, Daniel Ordás, Iria Cobaleda, AC Bou Eva, Bort, Fiare, Begoña Outeiro, Miguel A. Quinteiro, Rafa Mayoral, Antón Verissimo, Tayone, Daniel García Reigosa, Eduardo Garzón Espinosa, Carlos Pérez, Martín Barreiro Cruz, Daniel Álvarez Bouzó, Verdegaia, Raquel Hernández, Anxeles Bouzó, Asociación Universitaria Enrique Ruano, Enrédate Radio, Amigos da Terra, Educación sen Fronteiras, AC Caleidoskopio, Marcha Mundial das Mulleres, Galicia, Carlos Casal, Carlos Arrojo, Alberto Lema, Piñeiro de producción de O Monte é nos_Sachando no procomún, Juan Santiago Ruetter, Jose Manuel Estévez, HspadA Photography, Estudio RURban, Alexandre Doucin, María Ríos e Fátima Ruiz, Begoña C. Ríos, Serxio Regueira Gómez, Miguel Pardellas Santiago, Guillermo Cid Felpeto, Grupo de Axitación Social, Pels, Gael Sande Avendaño, Rede de Mulleres veciñais contra os malos tratos de Vigo, Protectora de Animais os Biosbardos, Toni Martínez, Peri, Centro Social LUME!, Araceli, Nin Vaca nin Boi, Lapsus distribuidora alternativa, 15-M Conciencia Social, Treboadas, Oficina de Dereitos Sociais – Coia, Parroquia “Cristo da Victoria“ Coia, Monster Rat, Brocolina, Manolo Pipas, Transeún3, Iago Alonso, Observatorio de Dereitos Humanos, Civiles e Políticos, Asociación Avogados Novos de Vigo, Ratart, Montse Piñeiro, Xavier Núñez Bértolo, Pablo Fresneda, Cobe, Lilasempre, B. Arce, Baladre, Lucía Maina, Rede de Solidariedade Popular de Vigo, Cesar Lema Costas, Cruz Martínez, Vigodumbre, Tankollectif, Utopía Foro, Oscar Lomba, Quemenarras, Colectivo “As primaveras do Barrio do Cura“, Fou, Celso López, Eskío, Adataberna, Ratona Chernobil, Interno 29554, Exilio Galego en Oporto 1975, As Ghatas Salvaxes, Xosé  Luís Méndez Ferrín, O cronista, a Subcomandante Chipirona e a Camarada Laminaria, Ines Casarejos, Antonio Maestre, Foro Galego de Inmigración, Carmen Rodríguez López, Rat Monstreaux, Ilustrísima’s, Espazo Vegafeminista, Asemblea Aberta de Coia, Azagra, Silvia Pérez (Shivi) e Duncan Hill

Foto de “r2hox” do mural de “Mou” en Ordes, que ilustro o artigo “Axudas de Emerxencia Municipais” de ODS de Coia (nº 11 d’A Boia)

Fotógrafas, que ilustraron os artigos.
Galicia Contrainfo, Miriam do Roxo,  Fran Riveiro, Lau, Governo de Minas Gerais, Ferdinand Reus, Esculapio Pérez, Septem Trionis, Emilio García, Manuelc2005, Cristian Navarro, Angela Musat, r2hox, C. Kogo, Zacarias Abad, Rock Cohen, Zuhair Ahmad, Imágenes en Acción, Xornal Certo, LaVegui, Gael Contreras, Ektarama, Andres Bedia, Contando Estrelas, Rodada.net, Han Soete, Fotomovimiento, Ernesto Ilkerman, Whiteafrican, Jose Pablo Porras Monge, Adriano Agulló, Fernando Valenzuela, Montecruz, Lorena Pajares, Ondrej Kloucek, Maria_lc, son de Bueu, Ana Botella Crew, Willy Gobetz, Antonio Marín Segovia, Sanbec, Marea de Vigo, Chiu Longina, Darwin Bell, Bringo, Eser Karadag, Felixbernet, Equanimal, JFabra e Juantiagues
Traductoras e correctoras ortográficas
Tera Blanco, Begoña Outeiro, Araceli e Trinidad Pérez,
Maquetación
Ramón Fernádez Posada, Juan Álvarez e Uxío Reinoso.
Repografía
Guillermo Crego (Lapicero)
Equipo Redacción
José Moreno, Guillermo Cid Felpeto, Alberto Larrañaga, Alberto Ardid de Cabo, Manuel Vasconcellos, Oscar Penedo, Oscar Vilariño e Uxío Reinoso.

Acto de Presentación da Plataforma ECOAR ))), onde tamén se lanzou o nº 1 d’A Boia

Cadea de distribución dos exemplares e caixiña
Ánxeles Bouzó, Martín Barreiro, Antón Infante, Uxío Reinoso, Alberto Larrañaga, Laura Tantes e o Grupo de Acción de ECOAR)))
Locais
– Vigo: CS Bou Eva, Café Bizarre, Ferriñas, Irmandiños, De 4 a 4, Quiosco La Prensa, Distrito 9, Café Uf, CSA Cova dos Ratos, Bar Princesa, Bar Hipólito, Tetería Rosalinda, CS Faísca, Detrás do Marco, Edra, Galería Jazz, Café Bar A Pola, La Caja, Cantina Candela, CSOA Quinta da Carmiña, Choco Bar, La Casa de Arriba
– Baiona: Mercado da Tía Ni
– Cangas: Taberna do Jefe, Taberna O Rincón
– Moaña: La Bolera
– Gondomar: Rañolas Café
– Nigrán: CS Casa Colorida
– A Guarda: CS Fuscalho
– Pontevedra: Liceo Mutante

“En 2015 A Boia tamén chegará a persoas presas nas cadeas de Galicia”

Neste 2015, gracias a iniciativa da CNT de Vigo, A Boia tamén chegará dentro dos muros das cadeas do sur de Galicia. En xaneiro enviáronse tres exemplares a tres presos n’A Lama; pero nos vindeiros meses agardase amplialo a máis centros e persoas.

LEMBRA, CANDO METES UNHA MOEDA NO PETO D’A BOIA ESTÁS ESPALLANDO CONTRACULTURA E PODER POPULAR GRACIAS POR COLABORAR.

Autoría: Redacción

Todo o tocante á alimentación preocúpanos (ou debería), xa que todo ser humano debe tomar auga e comida. A alimentación iguálanos a todos no nivel das necesidades. Moito máis nun mundo no que suceden evitables mortes por fame e sede mentres no mundo occidental a obesidade, a bulimia ou a anorexia pasan da anécdota ao problema.

Mais, aínda falando primeiro de quen come, que é o que están (estamos) a comer? A química permite crear unha casa de caroxetano coa cor e co sabor que desexemos e cada día aparecen novos problemas relacionados co emprego de antibióticos e pesticidas, cancros, etc. A industria alimentaria bombardea con sabores azucrados de simple dixestión, emprega a mercadotecnia para abrir novos nichos de mercado (como cando unha compañía decide identificar as súas pizzas como “a comida da avoa”),
cambia as dietas históricas segundo criterios economicos (o cambio do aceite de oliva polo de xirasol), consegue que un litro de leite lle saia máis caro ó consumidor ca un litro de viño (mentres os productores case morren de fame) e que case a metade dos prezos destes veñan dados por un envoltorio, o Tetrabrick, capaz de manter as ropiedades do líquido durante uns 500 anos (fabricados en exclusiva a nivel mundial por dúas marcas distintas: TetraBrick e TetraPack). No colmo, as multinacionais desembarcan nos sectores de “calidade”, coma os viños de denominación de orixe, para mesturar as uvas buscando o “estándar”, a pedra filosofal do mercado.

“O control dos sistemas alimentarios revélase como unha das maiores necesidades xeoestratéxicas da actualidad”

O control dos sistemas alimentarios revélase como unha das maiores necesidades xeoestratéxicas da actualidade. Nun modelo proveniente da época colonial, os grandes monocultivos con vistas á exportación substitúen día a día a agricultura de subsistencia. Millóns de persoas viven en exclusiva de productos coma o café, o cacahuete ou o plátano. Mentres, no mundo occidental a alimentación prodúcese de xeito industrial, en cadea, xerando novos e sorprendentes efectos, que van dende o malestar ético producido por granxas de polos de excesivas similitudes con campos de exterminio, ás críticas ante a calidade de carnes adulteradas, hormonadas e sufridoras de misteriosos efectos liliputienses ao ser botadas na tixola.

Asistimos tamén impertérritos a unha das loitas deste século: o control pola auga. As grandes multinacionais da alimentación desembarcan no mercado da auga embotellada coa vista posta na privatización e na posterior desaparición das redes de abastecemento públicas. Mesmo xa sen recato venden esta mesma auga da billa embotellada a cincocentas veces o seu valor orixinal para o consumidor.

“O debate sobre os transxénicos é levado polos medios de comunicación ao terreo das cuestións científicas, desviando a cuestión da realidade: a loita pola posesión do planeta.”

O debate sobre os transxénicos é levado polos medios de comunicación ao terreo das cuestións científicas, desviando a cuestión da realidade: a loita pola posesión do planeta. Se ben se pode discutir sobre os riscos e beneficios de, por exemplo, un arroz que necesite de menos auga, a cuestión de fondo é o rexistro como patentes destas melloras, e a súa protección polo sistema nunha escala similar á empregada pola industria farmacéutica. Non hai moito, un campesiño denunciou a multinacional Monsanto por contaminar o seu campo con transxénicos e a xustiza obrigouno a pagarlle á compañía polo emprego de sementes patentadas. Malia que fose contra á súa vontade. O negocio de cobrar por toda a comida da humanidade é demasiado tentador, o exemplo farmacéutico demasiado evidente, os mecanismos de presión demasiado engraxados.

O terceiro mundo reclama como xustiza que o mundo occidental acabe coas subvencións á súa agricultura e que lle abra as súas fronteiras aos seus produtos.
Xa que eles teñen as súas abertas aos nosos produtos, din, nós debemos facer o mesmo. E razón non lles falta, mais, que será dos millóns de agricultores europeos? Nos USA o mercado está  dominado polas grandes compañías, mais non é así en Europa. Onde queda a soberanía alimentaria? Como garantir a supervivencia se a alimentación depende de grandes empresas productoras, manufacturadoras, transportadoras, cos seus propios intereses e dinámicas? Como responder a un lock-out, a un peche patronal, a un boicot por razóns políticas, por exemplo? O control sobre o petróleo parecería benévolo fronte a un control deste tipo sobre os fluxos alimenticios.

Quizais o único necesario sería o que os romanos chamaban o menos común dos sensos: o senso común. Mais isto é a historia da humanidade, en tantas ocasións empeñada en non usalo.

Utopía foro.

Segundo a RAG, a menstruación é a función orgánica da muller pola que, cada mes, expulsa unha pequena cantidade de sangue pola vaxina, procedente do útero. Pero é algo máis ca iso: é parte dun proceso hormonal cíclico consubstancial á muller que propicia o seu coñecemento persoal, por tanto, unha maior consciencia do seu ser interno.

“Crese que os tabús sobre a menstruación xa foron superados, pero o certo é que á pervivencia dos antigos sumáronselle os modernos como a ocultación e a medicalización”

A día de hoxe aínda se cre que están superados moitos dos tabús con relación á menstruación. Mais, pola contra, ós antigos mitos, engádenselle outros procedentes do mundo moderno coma a ocultación, a patoloxización e a medicalización deste proceso.

Economicamente, o consumo de produtos “hixiénicos” para a regra supón un gasto total de 2.400 euros ó longo da vida da muller. A isto hai que lle engadir a repercusión social que ten. Lonxe de se aceptar a menstruación como un proceso habitual e natural, enténdese como un problema ante os intereses de mercado, que o sistema capitalista resolve xerando mecanismos sofisticados de invisibilización co obxecto de equiparar a vida da muller a un modelo de sociedade pensado baixo parámetros masculinos. Facendo desaparecer a menstruación, outórgaselle o dereito á muller a ingresar en igualdade de condicións nun mundo laboral ate entón reservado para o home.

A sociedade de consumo ofrécelle á muller todo tipo de produtos para poder paliar os supostos danos e prexuízos da menstruación, dende as compresas e os tampóns máis novidosos e case invisibles ata as pílulas máis máxicas que eliminan todo síntoma. Todo isto, como non, pagando por el. E o que é máis grave, cunhas consecuencias para a súa saúde que evitan contar e que poden chegar a ser irreversibles.

Unha vez máis, vemos unha infantilización da muller: non se ten en conta á hora de decidir sobre o seu corpo. Existe unha tentativa por parte do mercado de invisibilizar produtos alternativos ás compresas e tampóns, polo que a muller vese obrigada a buscalos en redes de distribución non convencionais, ademais de loitar contra os prexuízos e estereotipos para construír unha nova maneira de vivir a súa menstruación.

“Hai unha serie de prexuizos sobre a menstruante (está sucia, enferma, sensible,…) que repercute na súa sexualidade: rexeitase o sexo cando en realidade nese periodo aumenta o apetito e a práctica mitiga as molestias deses días”

Toda unha serie de prexuízos e estereotipos (estar enfermas, sucias, especialmente sensibles, etc.) que repercuten, sen dúbida, na sexualidade. E por que? A menstruación e a sexualidade están estreitamente unidas. Durante a menstruación crece o apetito sexual. A práctica mitiga as posibles molestias deses días, ademais de que pode ser un lubricante ideal. Son os medos e barreiras quen non deixan á muller gozar neste período de, quizais, maior excitación, ben soa ou ben en compañía.

Ter a regra non quere dicir que se estea padecendo ningunha enfermidade: é un proceso natural, cíclico e de renovación. Moitas das melloras que ofrece o mundo moderno son pasos cara atrás en termos de saúde feminina. As mulleres queremos vivir a nosa menstruación libremente, sen sentir vergoña, sen produtos que a oculten. Desexamos sentir o noso sangue!!! Precisamos educación real, sen prexuízos sobre os nosos ciclos, e que cada muller teña o dereito de experimentar e decidir a mellor maneira de coñecerse a si mesma, o seu ciclo e a maneira de vivilo.

Autoría Ghatas Salvaxes.

Esta pequena gran testemuña da loita do pobo galego contra o fascismo foi achegada A Boia dous antigos membros daquel colectivo que prefiren manterse no anonimato e que simplemente desexan unha difusión libre dela.

Todos os xornais celebraron o pasado 26 de agosto o cese da guerra entre Israel e Palestina, que pon fin aos 50 días de bombardeo e destrución sobre a franxa de Gaza.

Sempre é de celebrar o fin dunha guerra, pero é difícil crer que sexa o fin dun conflito que leva décadas aberto. Por que Israel se vai deter agora despois de tanto empeño por quedarse con todo o territorio e cando prácticamente o obxectivo está conseguido?

Houbo moitas campañas de presión, contra Israel, EEUU e os países europeos, que non conseguiron poñerse de acordo para levar adiante unha resposta conxunta exixindo que se cumplisen a lexislación internacional e os acordos asinados. Campañas de artistas e xentes do mundo da cultura, tamén de divulgación e recollida de sinaturas contra determinadas empresas que colaboran con Israel beneficiándose desta situación de conflito: bancos, como o Barclays, que invisten en provedores de armas, a empresa HewlettPackard que prové de sistemas de vixilancia para controlar os movementos
dos palestinos, a multinacional Caterpillar que proporciona escavadoras para destruír
as súas casas e campos…

Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo, como no caso dos colonos xudeos que ocupan ilegalmente as terras palestinas porque cren que esta é a súa “terra prometida”.Aconteceu isto ao longo da historia, no nome da calquera deus se procura riqueza e dominio baseándose no exterminio do”infiel”.

“Os intereses neste conflito disfrázanse de relixiosidade, o estado manipula e alimenta o fundamentalismo”

Pero hai que engadir que en Israel hai moitas persoas no cárcere por negarse a facer o servizo militrar, obrigatorio para homes (36 meses) e mulleres (24 meses) de 18 anos. Obxectores de conciencia que se negan a participar na ocupación de Palestina.

Neste caso, Israel busca colonizar territorio e EEUU, como potencia amiga, a súa parte: situación extratéxica no Oriente Próximo.

Ou, será o gas? como di Nafeez Ahmed 1no seu último artígo en The Guardian: “O ataque do exército israelí contra Gaza ten como obxectivo o control da reserva de gas natural palestino, valorada en 4.000 millones de dólares, a fin de evitar unha crise enerxética en Israel”

Nota1: xornalista de investigación, experto en seguridade internacional

Anxeles B.F.

Que é a autodeterminación?

O dereito de libre determinación dos pobos ou dereito de autodeterminación é o dereito dun pobo a decidir as súas propias formas de goberno, perseguir o seu desenvolvemento económico, social e cultural, y estruturarse libremente, sen inxerencias externas e de acordo co principio de igualdade.

A libre determinación está recollida nalgúns dos documentos internacionais máis importantes, como a Carta das Nacións Unidas e os Pactos Internacionais de Dereitos Humanos. É polo tanto un principio fundamental do Dereito internacional público que xera obrigas para os Estados.

O concepto ten, certamente, un carácter polémico, e no discurso político actual aparece vencellado a situacións de desestabilización. Un dos motivos da polemicidade do termo habería que buscalos en que esta ligado ao concepto de “pobo´´ para o que non hai unha definición categórica única. Unha concepción maioritariamente occidental considera “pobo´´ ao conxunto de habitantes dun Estado mentres que as diversas minorías nacionais ou pobos indíxenas dentro de Estados tamén se autodefinínen como pobos.

“A autodeterminación dos pobos non se esgota nun exercicio político puntual, senón que se extende por un camiño propio cara o desenvolvemento económico, social e cultural ”

O dereito de autodeterminación ten unha natureza composta e polifacética, dado que comprende aspectos políticos, económicos, sociais e culturais; e precisa para unha efectividade plena a concurrencia de todos estes elementos. Non se esgota nun único exercicio puntual, senón que garante o dereito de cada pobo a manter as súas formas de goberno e o seu camiño propio cara ao desenvolvemento económico, social e cultural.

Independetismo e autodeterminación.

O independentismo e a autodeterminación dos pobos aparecen como termos sinónimos hoxe en día, pero realmente achegan matices diferentes.

O independentismo é unha corrente política, procedente en xeral do nacionalismo, que propugna a independencia dun territorio respecto do estado ou estados en que se circunscribe, mentres que o dereito de autodeterminación dos pobos é o dereito que ten un pobo a decidir as súas propias formas de goberno e polo tanto como se relaciona co resto dos pobos. Moitos dos pobos que apelan ao dereito de autodeterminación buscan a independencia do estado no que se atopan circunscritos, pero o independentismo non é a única vía da autodeterminación. A autodeterminación dun pobo tamén pode buscar o federalismo, confederalismo, unitarismo ou calquera outra forma de relación conforme ás aspiracións dese pobo.

Relaciónanse de xeito confuso tamén o independentismo e a secesión. Mentres que no independentismo hai un pobo que procura acadar un novo estado, no secesionismo o obxectivo é separación dun estado xa preexistente da unión con outros estados.

“O indixenismo esixelle aos estados un marco político no que estes pobos poidan desenvolver a súa soberanía tal e como queda recollido no dereito internacional para os outros pobos e nacións”

Foto:Fernando Valenzuela

A autodeterminación indíxena.

O movemento indixenista proclama que a autodeterminación é o dereito máis importante dos pobos indíxenas e esíxelle aos estados nos que fican presos que recoñezan un marco no que poidan desenvolver a súa soberanía como queda recollido no dereito internacional.

Especialmente vencellado ao movemento indixenista está a cultura da Pachamama. Unha divinidade que representa á Terra, mais non só o chan ou a terra xeolóxica, así como tampouco só a natureza; é todo iso no seu conxunto. Non está localizada nun lugar específico, mais concéntrase en certos lugares como mananciais, vertentes ou apachetas. É unha deidade que actúa directamente, por presenza e coa cal se dialoga permanentemente, ben sexa pedíndolle sustento ou desculpándose por algunha falta cometida contra a terra e por todo o que nos prové. Esta visión da Terra é totalmente allea á visión antropocéntrica que o ser humano ten coa natureza en Occidente e só é comprensible dende o profundo respecto e veneración cara ao coidado da Terra e os recursos naturais.

E ti… que podes facer?

Infórmate e informa sobre a historia, cultura e sociedade, así como das diversas situacións dos pobos. Actúa naquelas campañas, iniciativas e accións que apoien o dereito que ten todo pobo a decidir sobre si mesmo. Insírete e participa en colectivos e todo tipo de organizacións que aposten pola libre elección e o poder de decisión dun pobo sobre como se organiza e se relaciona co seu redor.

Ecoar)))

Imbuídas como estamos nun escenario político no que se están a confrontar “unionistas e secesionistas´´ tanto no estado español coma no Reino Unido, non vai de máis intentar aclarar, na medida do posible, que é iso da soberanía dun pobo e en que conceptos e valores se sustentan. É curioso fitar o problema dende o punto de vista teórico; vivimos nos tempos dos nacionalismos, máis este concepto fica prácticamente inasequible a calquera análise de índole teórica.

Polo tanto existe, de xeito perenne, unha clara desproporción entre a importancia do nacionalismo e a reflexión teórica que se lle proporcionou. A causa esencial desta falla ha de buscarse na propia modernidade do termo, froito de cambios políticos, sociais e culturais propios do período decimonónico. Mais non só de nacionalismos vive o horizonte político; no bando contrario, e situado á dereita, a globalización económica, o neoliberalismo global, vai erosionando de xeito galopante as propias identidades culturais, ben certo que provocando respostas de reafirmación nacional nalgúns casos, mais a meirande parte das ocasións propicia que as culturas minoritarias, en clara desvantaxe de oportunidades, fiquen esquecidas no caixón de xastre da historia.

E é precisamente nesta pugna, nesta dialéctica constante nos tempos que nos tocou vivir, por iso convén abrir ben os ollos para analizar convenientemente os problemas que van xurdir.

Redacción.