Igual que na fase anterior,TI PODES COLABORAR enviando as túas propias aportacións de contra-cultura en forma de artigos, reseñas, obriñas literarias e material gráfico de todo tipo.

Os formatos requeridos son:

Artigo (de opinión e/ou información, manifestos, cartas de denuncia, comunicados,…): entre 2.000 e 5.000 caracteres (sempre contando espazos en branco)

Obra literaria (poemas, relatos, contos,…): máximo 5.000 caracteres (en caso de máis, faránse varias entregas)

Material gráfico (fotografías, ilustracións, viñetas, gráficas, cadros sinópticos…): non hai limitacións (tamén poderán facerse en varias entregas)

Reseña (de libros, filmes, intervencións artísticas e/ou políticas,…): máximo 2.000 caracteres.

E se pertences a un colectivo (político, social ou cultural), envíanos unha nota cos teus eventos (manifestacións, actos, eventos,… ) no que indiques: nome da actividade, lugar, data, hora e prezo (ou calquer outrra condición para participar nel)…e nós o publicaremos no noso almanaque.

Como costume, todo en GALEGO e baixo licencia Envía as túas colaboracións a revistaaboia@gmail.com

Como de costume, dous pratos, pan e postre por 3,5 €… o que se saque de beneficio irá a sostela revista.

Certo día… Xiana ía cara á escola coa súa nai como tódalas mañás, cando pasaron por diante do escaparate dunha tenda nova. Tiña un enorme e fermoso letreiro de moitas cores que puña:
XOGUETES
Xiana xa sabía ler moi ben e tirou do brazo da súa nai cara o escaparate da tenda. Alí, diante dos seus ollos… estaba o canciño de peluche… máis fermoso do mundo!!!!
Tiña tódalas cores do arco da vella e un ollar doce…..
– Mamá! – dixo Xiana – Mércame ese can! É precioso….
A nai, sabía que Xiana era una nena caprichosa que se aburría rápido dos xoguetes, non os coidaba, senón que os rompía, e cando xa non valían, botábaos ó lixo. A nai mirouna e díxolle:
– Xiana, só cho mercarei, se prometes coidalo e non estragalo.
– Si, sii,siii! – dixo Xiana.
– Cando saías da escola mercarémolo.
Xa no cole, Xiana contoulle no recreo ós seus compañeiros o bonito que era o cadeliño que lle ían mercar.
Ó saír da escola, foron recollela os seus pais, para ir á tenda de xoguetes. Cando entraron na tenda, a Xiana o can aínda lle pareceu máis bonito ca antes e quedou pasmada a miralo… O pai que se deu conta díxolle:
– Xiana, prométesme que vas coidar o peluche?
– Si, sii, siii! – dixo Xiana.
E… si, sii, siii! Así foi…
En menos tempo do que canta un galo, todos ían cara á casa: papá, mamá,
Xiana e o canciño de peluche. Xa na casa, Xiana levaba todo o tempo o
can no colo… Peiteouno e cantoulle fermosas cancións que lle ensinaran
na escola.
Cando a súa nai a bañou, tapou o canciño cunha mantiña nunha cesta, para que durmise. Cando o seu pai tivo a cea lista e os tres sentaron á mesa para cear, Xiana sentou o cadeliño ao seu carón. Pola noite durmiu abrazadiña a el.
O día seguinte era sábado, e os pais de Xiana levárona ó parque. Ela levou o seu novo e relucinte cadeliño de peluche, ensinoullo a tódolos nenos, que non facían máis que dicir:
– Que cores máis fermosas ten!
– Que bonitiño é….!
– Déixasme xogar con el?
Foi un día estupendo!
Foi un día estupendo!  Pola noite, na casa, cando a súa nai a bañaba, Xiana contáballe tódalas cousas que lle dixeron os seus amigos do canciño.
Pero Xiana… non se lembrou de coller o can e poñelo na cestiña tapado a durmir, tiña tanto que contar…
Cando o pai preparou a cea e sentaron todos á mesa, Xiana contoulles como xogaron ás agachadas e Lois non a atopara.Pero Xiana…non se lembrou de buscar o canciño e sentalo ó seu carón.
Cando foi para a cama, adormeceu en nadiña, estaba moi cansa.
Pero Xiana…non se lembrou de coller o canciño, para durmir abrazadiña a el.
Pola mañá o sol que entraba pola fiestra espertou a Xiana, saltou da cama e vestiuse. Era unha fermosa mañá de domingo, e despois de almorzar foron outra vez ao parque. Xiana tirouse polo tobogán e randeouse. Máis tarde chegou a súa amiga Carme:
– Ola Xiana! Onde tes o teu canciño? Gustaríame xogar con el.
Xiana non lembraba que fixera con el, apetecíalle xogar á pita… Xiana seguiu xogando con Carme.
Pasaron moitos días e pasaron moitas noites… Pero unha mañá cando Sofía xa ía marchar do parque… viu algo estraño detrás dun banco…
acercouse… e…
Sabedes que era?
Alí estaba o canciño de peluche!
Estaba moi sucio, roto e un daqueles fermosos ollos de botón faltáballe… A Sofía pareceulle o can máis fermoso do mundo, colleuno con moito
xeito e correu cara ós seus pais berrando.
– Mirade! Mirade! Atopei un cadeliño fermoso!
Os seus pais, non entendían nada… Era un can roto, feo e vello. Pero Sofía, sabía ollar como só o fan os nenos, ela miraba máis alá dos seus rotos e a súa sucidade… Levárono a casa, remendárono, lavárono e coséronlle outro botón de ollo. Cando remataron, o cadeliño estaba máis fermoso aínda que de novo. Sofía e os seus pais, nunca, nunca, nunca XAMAIS o esqueceron en ningún parque, e nunca, nunca, nunca XAMAIS o deixaron de querer, aínda que fose vello.
E por iso o canciño PARCHE sempre, sempre, sempre será a nosa mascota.

Por Asociación Protectora de Animais de Ponteareas “Biosbardos”.

Unha noite de pesadelos…soñei que falaba coa nena de Rajoy. Que a golpe de crise madurou de súpeto e converteuse na nena do exorcista, a súa cabeza daba voltas e comezaba a cuspir e vomitar sobre a cara de Rajoy nunha foto de prensa , e cada
vez máis vómito, e cunha voz que daba medo, falando dos corruptos, dos ladróns,
da inxustiza, da falsa xustiza deste país, da lenta, hipócrita xustiza que se esquece de
facer xustiza, que se esquece de traballar contra os verdadeiros delicuentes do
estado e se apresura a xulgar a aqueles que non deixan de ser vítimas, vítimas das
consecuencias dos verdadeiros delicuentes deste país.

Definitivamente eles son o demo, definitivamente nesta parte do mundo tamén fede a xofre.

Lilasempre.

Foto: Lau.

A asemblea tamén será ocasión para compartir diferentes visións do que debería ser este pequeno, pero prometedor, medio de comunicación alternativo e popular.

Xa non abonda con cantar aquilo de Galicia, gran carallo de sal. En realidade Galicia vai camiño de se converter nun siniestro total por esfarelamento en fundido do queixo furado. A este paso conseguiremos comunicar subterraneamente con Yanacocha en Perú (ouro) ou coas antípodas neocelandesas en Waihi (ouro) amigándonos co pobo mongol de Baotou en China (terras raras) e mandándolle un hei carballeira! pola festa do patrón á parroquia de Barberton en Sudáfrica (ouro).

Sacha que sacha, fura que fura, a vosa á escravitude. Consellaría de Industria opina que Galicia é unha mina. Un neo-Potosí galaico onde conflúen múltiples intereses bancarios, financeiros, especulativos e xeopolíticos de primeira orde. Ameazados como estamos dende a publicación da orde do 7 de febreiro (DOG 15/02/2013), non hai recuncho que non se conmensure en cuadrícula mineira. Dende Corcoesto -Cabana de Bergantiños (ouro), pasando pola Limia (feldespato), a Terra Chá (seixo) a Serra da Groba (ouro) ou até a propia Serra do Galiñeiro (terras raras) os nomes oficiais dos protagonistas varían segundo a ocasión: Edgewater Corporation (Canadá), Minicer S.L., Erimsa (Noruega), Medgold (consorcio anglo-canadiano) ou Umbono (Sudáfrica). Capaces de mutar e transformarse en filiais máis manexábeis segundo as necesidades de cada zona, estas empresas son a expresión mineira de conglomerados bancarios capaces de dictar a folla de ruta a gobernos enteiros ou dominar os medios de comunicación habituais.

Existe ampla documentación de como a actividade mineira estraga todos os recursos acuíferos nas zonas afectadas orixina danos irreparables no subsolo que invalidan os modelos produtivos tradicionais xerando enfermidades, conflictividade social e viciando aínda máis o mercado laboral con prácticas próximas á escravitude.

Resulta xa que logo imprescindíbel unha presenza cidadá crítica que se articule activamente contra estas transnacionais esixindo un posicionamento científico de rigor á hora de avaliar os prexuízos que dela se derivan e demandando un comportamento político á altura das circunstancias. Hai demasiado en xogo.

http://serragalinheiro.wordpress.com/

Autora: Begoña Outeiro, Membro da Plataforma pola protección da Serra do Galiñeiro

O primeiro destes privilexios é o de crear cartos. Grazas á reserva fraccionaria e ao multiplicador bancario, dous aspectos ben coñecidos polos economistas, os bancos en cada crédito están a crear cartos. Pero non crean os cartos fisicamente, senón un simple apunte contable no que figura que alguén lles debe cartos, sen necesidade de ter realmente o diñeiro que prestan. Os bancos o que fixeron nas dúas últimas décadas foi presionar para reducir as restricións a este mecanismo, e dar cada
vez máis créditos e xerar máis débeda, que ao fin e o cabo é o seu negocio. Isto o que fixo foi inundar de cartos, en forma de débeda (o diñeiro non é mais ca débeda), o sistema financeiro. E cando este colapsou, a débeda deixou de pagarse, e os bancos quebraron. E tivemos que rescatalos, claro. Rescatalos do mal uso que lle deron ao seu privilexio de crear diñeiro da nada.

O segundo privilexio que teñen nos países do euro é o de chantaxear ós estados e a súa fiscalidade. Os gobernos  non poden emitir moeda, nin os bancos centrais. O que pode facelo é o Banco Central Europeo, que presta directamente aos bancos, e estes danlle os cartos ós gobernos mercando débeda pública, e forzando recortes para asegurarse o seu pago. Así que os bancos, amparados no privilexio de ser os únicos capaces de prestar cartos, están a crear un gran sufrimento en forma de recortes para asegurar o seu negocio da débeda.

Por iso, quizais cómpre sacar das mans de xente absolutamente
irresponsable o privilexio de ordenar o noso sistema monetario, poñendo este ó servizo da cidadanía, cunha emisión de moeda e uns bancos democraticamente controlados. Vai sendo tempo.

Autor  Álvaro Rodriguez.